ଦଦୌ ତୁ ନଗରଂ କୃତ୍ଵା ପୁରଂଦରପୁରୋପମମ୍
ସେ ସହର ତିଆରି କରି, ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ସମାନ ଏହି ସହର ଦାନ କଲେ।
ମୁକ୍ତାପ୍ରଵାଲଵୈଡୂର୍ଯରତ୍ନହେମଵିଚିତ୍ରିତୈଃ
ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ବୈଡୂର୍ୟ, ମଣି ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ପ୍ରାସାଦୈଃ ସ୍ଫାଟିକୈଶ୍ଚୈଵ କୈଲାସଶିଖରୋପମୈଃ
ସ୍ଫଟିକ ପ୍ରାସାଦ, କୈଳାସ ଶିଖର ସମାନ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା।
କାଂଚନୈଃ ସୁଵିଚିତ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରୋନ୍ନତୈରମଲୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସୁନାରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ଦିର, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା।
ମଣିସୋପାନଶୋଭାଭିର୍ଦୀର୍ଘିକାଭିଃ ସମଂତତଃ ନିଵେଦ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ କୃତକୃତ୍ଯୋ ବଭୂଵ ସଃ
ମଣିରେ ତିଆରି ଶୋଭାମୟ ସିଢ଼ି ଓ ଚାରିପାଖରେ ଝିଲିକ ଥିଲା; ଏହି ସହର ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଇ, ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ କଲେ।
ଶଂଖତୀର୍ଥେ ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯଂ ସମାହୂଯ ତତଃ ସୁତାନ୍
ସେ ନିତ୍ୟ ଶଂଖତୀର୍ଥରେ ରହି, ପରେ ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ଡାକିଲେ।
ଏତତ୍ପୁରଂ ମଯା କୃତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନିଵେଦିତମ୍ ॥ ଭଵଦ୍ଭିର୍ମମ ଵାକ୍ଯେନ ରକ୍ଷଣୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ମୁଁ ଏହି ସହର ତିଆରି କରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଇଛି; ତୁମେ ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହାକୁ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କର।
ଯଥା ସ୍ଯୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵେ ସୁଖିନୋ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ ଯଶ୍ଚୈତାନ୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତଃ ପାଲଯିଷ୍ଯତି ଭୂମିପଃ । ଅନ୍ଯୋଽପି ପରମଂ ତେଜଃ ସ ସଂପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଭୂତଲେ
ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତେ ସୁଖୀ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ରହନ୍ତି; ଯେଉଁ ରାଜା ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ସେ ଭୂମିରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ପାଇବେ।
ଅଜେଯଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୂଣାଂ ପ୍ରତାପୀ ସ୍ଫୀ ତିସଂଯୁତଃ ୬.୧୨.
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଅପାର ତେଜ ଓ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସୁଭୃତ୍ଯାଢ୍ଯୋ ଦୀର୍ଘାଯୂ ରୋଗଵର୍ଜିତଃ
ପୁଅ, ନାତି ଓ ଭଲ ଦାସମାନେ ରେ ଧନୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ରୋଗ ରହିତ।
ଯଃ ପୁନର୍ଦ୍ଵେଷସଂଯୁକ୍ତଃ ସଂତାପଂ ଚୈଵ ନେଷ୍ଯତି
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱେଷ ରହିଛି, ସେ କେବେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
ତଥା ଦୁଃଖାନି ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୈକାନ୍ପରାଭଵାନ୍
ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ବହୁ ପରାଜୟ ଦେଖିବା ପରେ,
ଵଂଶୋଚ୍ଛେଦଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଗମିଷ୍ଯତି ଯମାଲଯମ୍ ମମ ଵାକ୍ଯାଦ୍ଵିଶେଷେଣ ହିତମିଚ୍ଛଦ୍ଭିରାତ୍ମନଃ
ବଂଶ ନାଶ ଦେଖି, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯିବ। ମୋର ବିଶେଷ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି—
ଏଵଂ ସ ଭୂପତିଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତା ନୁକ୍ତ୍ଵା ତପସି ସ୍ଥିତଃ
ଏପରି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହି, ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏଵଂ ନିଵେଦ୍ଯ ପୁତ୍ରାଣାଂ ସ ରାଜ୍ଯଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ନିଜ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ପୃଥିବୀର ନାଥ—
ତତ ଆରାଧଯାମାସ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଦେବାଦିଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ବଭୂଵ ଫଲାହାରୋ ଯାଵଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ନୃପଃ
ସେ ରାଜା ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତଃ ପରଂ ଜଲାହାରୋ ଜାତୋ ଵର୍ଷଶତଂ ହି ସଃ
ତାପରେ ଆଉ ଏକ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ପାଣି ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଷଶତେ ଗତେ
ଏଭଳି ଶତବର୍ଷ କଟିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଖୁସି ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ମତ୍ତଃ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ମୋଠାରୁ ଯାହା ଚାହଁ, ମାଗ।'
ହାଟକେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯାପହମ୍
ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତଵ ନିଵାସେନ ଭୂଯାନ୍ମେଧ୍ଯତମଂ ପୁନଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ସେଠି ବସିବାରୁ, ସେଠା ଆଉ ଶୁଦ୍ଧ ହେବ।
ମଯୈତଦଗ୍ର୍ଯଂ ନିର୍ମାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନିଵେଦିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଛି।
ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ଵଯା ସଦା ଵାସଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ ୬.୧୩.
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଠି ତୁମେ ସଦା ବସିବାକୁ ଉଚିତ।
ଅଚଲେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯେଵ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଲୋକରେ ଏହା 'ଅଚଳେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵୀକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସେଠି ବସିଥିବା ଦେଖିବେ—
ମାଘଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମମ ଲିଂଗସ୍ଯ ଯୋ ନରଃ
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେ କେହି ପୂଜା କରେ—
ବାଲ୍ଯେ ଵଯସି ଯତ୍ପାପଂ ଵାର୍ଧକେ ଯୌଵନେଽପି ଵା
ଶିଶୁବେଳେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଯୌବନରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ—
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାପଯ ମେ ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମତ୍ରୈଵ ମହୀପତେ
ସେହିଥିରୁ, ରାଜା, ଏଠାରେ ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।
ସୋଽପି ରାଜା ଚକାରାଶୁ ପ୍ରାସାଦଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାପରେ ସେଇ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।