ତସ୍ଯାର୍ଥେ ନରକା ରୌଦ୍ରା ନିର୍ମିତାଶ୍ଚ ଯମେନ ଚ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯମ ଭୟଙ୍କର ନରକ ତିଆରି କଲେ।
ତସ୍ଯ ସ୍ପର୍ଶେନ ତେ ସର୍ଵେ ନରକସ୍ଥା ସୁଖଂ ଗତାଃ ଆଚଖ୍ଯୁର୍ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟା ନରକସ୍ଥାନାଂ ସୁଖୋଦ୍ଭଵମ୍
ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ନରକବାସୀ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ; ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ସେମାନେ ନରକରେ ସୁଖ ଆସିଥିବା କଥା କହିଲେ।
ତଦା ଵୈଵସ୍ଵତଃ ପ୍ରାହ ଭୂମାଵସ୍ତ୍ଯର୍ବୁଦାଚଲଃ 7.3.18.
ତେବେ ବୈବସ୍ବତ (ଯମ) କହିଲେ — ପୃଥିବୀରେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତ ଅଛି।
ତତ୍ରାସୌ ମୃତ୍ଯୁମାପନ୍ନୋ ଭାତ୍ଯଦସ୍ତ୍ଵିହ କାରଣମ୍ ଗ୍ରାହେଣ ସ ଧୃତସ୍ତତ୍ର ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନୃପାଧମଃ
ସେଠାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ; ଏହାର କାରଣ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉ। ସେଠାରେ ଏକ ଘୋଡ଼ା ତାକୁ ଧରିଲା, ଏବଂ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଯମ ଉଵାଚ ମୁଚ୍ଯତାମାଶୁ ତେନାଯଂ ନାନେଯାଶ୍ଚାପରେ ଜନାଃ
ଯମ କହିଲେ — ଏହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତତସ୍ତୈଃ କିଂକରୈର୍ମୁକ୍ତୋ ଯମଵାକ୍ଯାନ୍ନୃପୋତ୍ତମ
ତାପରେ, ଯମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତିସମାଯୁକ୍ତଃ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେହିଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ନରଃ ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧକୃତ୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ଏକ ମଣିଷ ଭଲଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସ ଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ଯମତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟାଦଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର 'ଯମତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଠାରୋତିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵାରାହସ୍ଯ ହରେରିଷ୍ଟଂ ସଦା ଵାସସୁଖପ୍ରଦମ୍
ଵାରାହଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସଦା ରହିବାର ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵାରାହେଣାଵତାରେଣ ପୃଥ୍ଵୀ ତତ୍ର ସମୁଦ୍ଧୃତା
ସେଠାରେ ବାରାହ ରୂପେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲା।
ଅହଂ ଚେତୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ପୁନଃ ଶୁଭେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଶୁଭ ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ପୁଣିଏଥର ଯିବି।
ଅନେନ ଵପୁଷା ତିଷ୍ଠ ହ୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସଦା ହରେ
ଏହି ଦେହରେ, ହେ ହରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସଦା ରୁହ।
ଅହଂ ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ତେ ଵାକ୍ଯାତ୍ସଦା ଲୋକ ହିତେ ରତଃ
ତୁମେ କହିଥିବା ପରି, ମୁଁ ସଦା ଏଠାରେ ରହିବି ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଲାଗି ରହିବି।
ମମାଗ୍ରେ ଯୋ ହ୍ରଦଃ ପୁଣ୍ଯଃ ସୁନିର୍ମଲଜଲାନ୍ଵିତଃ
ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ ଅଛି, ଯାହାର ଜଳ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ, ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପିତୄଣାଂ ଜାଯତେ ତୃପ୍ତିର୍ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଠାରେ ପିତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵ୍ରତଂ ସମାଚରେତ୍
ସେ ଦିନ, ହେ ରାଜାମନ୍ୟ, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ବ୍ରତ ଧରିବା ଉଚିତ।
ତର୍ପଣଂ ପିଂଡଦାନଂ ଚ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ 7.3.19.
ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହୋଇ ତର୍ପଣ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ—
ତତ୍ର ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ଗତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମେ
ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନକୁ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି।
ରୋମସଂଖ୍ଯାନି ଵର୍ଷାଣି ସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠତି ମାନଵଃ
ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶେଷେଣ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉତ୍ତମ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ଵାରାହତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର 'ବାରାହତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକୋନିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପ୍ରଭା ତତ୍ର ପୁରା ପ୍ରାପ୍ତା ଚଂଦ୍ରେଣ ସୁମହାତ୍ମନା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ପ୍ରଭା ମହାମାନ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ କନ୍ଯକା ରାଜନ୍ସପ୍ତଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କର କୁଁଆରିମାନେ ସତେଇ ଜଣ ଥିଲେ।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଚ ରୋହିଣ୍ଯା ସହ ରେମେ ସ ନିତ୍ଯଦା ଗତ୍ଵା ସ୍ଵପିତରଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରାହୁରସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣାଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୋହିଣୀ ସହିତ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ । ପରେ ସେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଶିର ନମାଇଲେ, ତାହାପରେ ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଲୁହରେ ଚକଚକାଉଥିବା ଆଖି ସହିତ ସମସ୍ତେ କହିଲେ ।
ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତାଃ ପ୍ରଜାନାଥ ନିର୍ଦୋଷାଃ ପତିନା ତତଃ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପତି ଆମକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ।
ଗତିର୍ଭଵ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ହିତଂ କୁରୁ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କିଛି କର ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସମଂ ପଶ୍ଯ ସର୍ଵାସୁ ତନଯାସୁ ମେ
ସେ କହିଲେ, "ମୋ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ ।"