ତଥା ପାପସମାଚାରା ମନୁଷ୍ଯାଃ ଶୀଲଵର୍ଜିତାଃ
ସେଠାରେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପ କାମରେ ଲିନ୍ନ ଏବଂ ନୀତିହୀନ।
ତଥା ମମ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୌ ଦ୍ଵାଵପି କର୍ତିତୌ
ଏଭଳି, ହେ ପର୍ବତମାନ୍ୟ, ମୋର ଦୁଇଟି ପଖ ଛେଦିଦିଆଯାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍କଂଚିତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଉପାଯଂ ତତ୍କୃତେ ପରମ୍
ତେଣୁ, ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ସେଥିପାଇଁ କିଛି ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ଭାବିବୁ।
ତତ୍ରାପି ସୁଶୁଭା ଵୃକ୍ଷା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ତଵାଶ୍ରଯାଃ ॥ ୬.୯.
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ତୋ ଆଶ୍ରୟରେ ସୁନ୍ଦର ଗଛ ବଢ଼ିଉଠିବ।
ତଥା ପୁଣ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଦେଵତାଯତନାନି ଚ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ଆସ୍ଥାନ ରହିବ।
ଅତ୍ରସ୍ଥସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵୋ ଯସ୍ତଵ ପର୍ଵତ ନଂଦନ
ଏଠାରେ ରହିଲେ, ହେ ପର୍ବତ, ଦେବମନ୍ଦିରର ଆନନ୍ଦ, ଏହି ତୋ ପ୍ରଭାବ।
ତଥା ଯେ ମାନଵାସ୍ତତ୍ର ପାପାତ୍ମାନୋଽପି ଭୂତଲେ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ପାପମନ୍ଦ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ,
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛ ଦ୍ରୁତଂ ତତ୍ର ମଯା ସାର୍ଧଂ ନଗାତ୍ମଜ
ତେଣୁ, ହେ ପର୍ବତପୁତ୍ର, ମୋ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଯା।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସହସାଗତ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ନାଗବିଲେ ଗତଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ, ସେ ନାଗର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିମଗ୍ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାସାଗ୍ରଂ ଯାଵଦେଵ ହି ଵୃକ୍ଷଗୁଲ୍ମଲତାକୀର୍ଣୈ ରମ୍ଯପକ୍ଷିନିଷେଵିତୈଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଗଛ, ଝାଡ଼ି ଓ ଲତାରେ ଘେରା, ରମ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଖେଳେ, ସେଠି ନାକର ଟିପ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଂ ଶକ୍ରୋ ହିମାଚଲସୁତଂ ନଗମ୍
ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର ହିମାଚଳଙ୍କ ପୁଅ ପର୍ବତଟିକୁ ତାହାର ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ।
କିଂ ଵରେଣ କରିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦହଂ ସୁଖୀ
ମୁଁ କଣ ଦାନ ଚାହେଁବି? ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ନ ଵୃଥା ଦର୍ଶନଂ ମେ ସ୍ଯାଦପି ସ୍ଵପ୍ନେ ନଗାତ୍ମଜ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ହେ ପର୍ବତପୁତ୍ର, ମୋର ଦର୍ଶନ ଅପରିଗ୍ରହ ନ ହେଉ, ଏଉଁଯେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ।
ତଵ ମୂର୍ଧନି ଵିପ୍ରାର୍ଥଂ ସ ପୁରଂ ସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯତି
ତୋର ଶିର ଉପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଏକ ନଗର ନିର୍ମାଣ କରିବେ।
ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଶାର୍ଦୂଲା ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗାଃ
ସେଠାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଂଗ ଜଣା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିବେ।
ତଥାହଂ ଚୈତ୍ରମାସସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ନଗାତ୍ମଜ
ଏବଂ ମୁଁ ଚୈତ୍ର ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ହେ ପର୍ବତପୁତ୍ର,
ପୂଜଯିଷ୍ଯାମି ଦେଵେଶଂ ହାଟକେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଦେବମାନ୍ୟ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବି।
ତମେକଂ ଦିଵସଂ ଚାତ୍ର ଶୃଂଗେ ତଵ ହରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେଇ ଏକ ଦିନ, ତୋର ଶିଖରରେ, ହରା ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ।
ପ୍ରଭାଵସ୍ତେନ ତେ ମୁଖ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାହାର ଦୟାରେ ତୋର ତେଜ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।
ରକ୍ତଶୃଂଗୋଽପି ତସ୍ଥୌ ଚ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ନାଗବିଲଂ ତଦା
ଲାଲ ଶିଖର ଥିବା ସେଠାରେ ଥିଲେ, ପର୍ବତର ଗୁହାକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋପରି ସୁମୁଖ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ତାହାର ଉପରେ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ଦେଉଳମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ଆନର୍ତ୍ତାଧିପତିର୍ଭୂପଶ୍ଚମତ୍କାର ଇତି ସ୍ମୃତଃ ॥। ସ ଦଦର୍ଶ ମୃଗୀଂ ଦୂରାନ୍ନିଶ୍ଚଲାଂଗୀଂ ତରୋରଧଃ
ଆନର୍ତ୍ତର ରାଜା, ଯାହାକୁ ଚମତ୍କାର ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ, ସେ ଦୂରରୁ ଗଛ ତଳେ ଅଚଳ ଥିବା ଏକ ମୃଗୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତାଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ତୂର୍ଣଂ ଶରେଣାନତପର୍ଵଣା
ତାପରେ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅନ୍ତ ନଥିବା ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୃଗୀକୁ ବାଣ ମାରିଲେ।
ସହସା ସା ହତା ତେନ ଗାର୍ଦ୍ଧ୍ରପତ୍ରେଣ ପତ୍ରିଣା
ସେ ବାଣ ଗୃଧ୍ର ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିଲା, ଏହି ବାଣରେ ମୃଗୀ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହୀପାଲଂ ନାତିଦୂରେ ଧନୁର୍ଧରମ୍
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କୁ, ଅତି ଦୂରରେ ନୁହେଁ, ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଦେଖି, ମୃଗୀ କହିଲା—
ହତାଽହଂ ବାଲଵତ୍ସାଽଦ୍ଯ ଶରେଣାନତପର୍ଵଣା
ମୋ ଛୋଟ ଛୁଆ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ତ ନଥିବା ତୀରରେ ମରିଗଲି।
ନାଽହଂ ଶୋଚାମି ଭୂପାଲ ମରଣଂ ସ୍ଵଶରୀରଗମ୍
ହେ ରାଜା, ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ନେଇ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ନୁହେଁ, ଏହା ମୋ ଦେହରେ ଆସିଛି।
ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯେଦୃଶଂ କର୍ମ ନିର୍ଦଯଂ ସମନୁଷ୍ଠିତମ୍
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏପରି ନିର୍ଦୟ କାମ କରିଛ, ତେଣୁ...
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଵଧର୍ମସଂଯୁକ୍ତଂ ନ ମାଂ ତ୍ଵଂ ଶପ୍ତୁମର୍ହସି
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁସାରେ କାମ କରିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଶାପ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାଣାଂ ଵଧାର୍ଥାଯ ମୃଗାଃ ସୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ॥ ୬.୧୦.
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭୁତ୍ୱାନ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଶୁମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ।