ତଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାର୍ଥଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵାନ୍ଯସ୍ଥୀନି ପ୍ରଦାସ୍ଯତି
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କଠାରେ ଯାଅ, ଗିରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କର; ସେ ନିଜ ଅସ୍ଥି ତୁମକୁ ଦେଇଦେବେ।
ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ଗତ୍ଵା ତସ୍ଯ ତଦାଶ୍ରମମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ସ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ତଥାନ୍ଯାନପି ସନ୍ମୁନିଃ ୬.୮.
ସେ ମହାମୁନି ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନୋ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ଵିନଯାଵନତଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ଓ ନମ୍ର ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କହିଲେ।
ଦଧୀଚିରୁଵାଚ କିମର୍ଥମାଗତା ଦେଵାଃ କୃତ୍ଯଂ ଚାଶୁ ନିଵେଦ୍ଯତାମ୍
ଦଧୀଚି କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ କେଉଁ କାମରେ ଆସିଛନ୍ତି? କଣ କରିବାକୁ ହେବ, ଶୀଘ୍ର କହ।
ସ ଵଧ୍ଯୋ ନହି ଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଵରପୁଷ୍ଟିତଃ
ସେ ବଡ଼ ବର ପାଇଥିବାରୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସୋଽସ୍ଥିସଂଭଵଵଜ୍ରସ୍ଯ ଵଧ୍ଯଃ ସ୍ଯାଦବ୍ରଵୀଦ୍ଧରିଃ
ହରି କହିଲେ: ଅସ୍ଥିରୁ ବନାଇଥିବା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମରିପାରିବ।
ତ୍ଵାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ତସ୍ମାଦସ୍ଥୀନି ଯଚ୍ଛ ନଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଆମକୁ ତୁମ ଅସ୍ଥି ଦିଅ।
କୁରୁ କୃତ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵାନାମାର୍ତିନାଶନମ୍
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି କାମ କର।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ଦଧୀଚିର୍ଭଗଵାନ୍ମୁନିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ମହାମୁନି ଦଧୀଚି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାସ୍ତେ ଗୃହୀତ୍ଵାସ୍ଥୀନି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ସେଠାରୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ଥି ନେଇଗଲେ।
ଅଥ ଶକ୍ରସ୍ତଦାଦାଯ ନୈମିଷାଭିମୁଖୋ ଯଯୌ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠାରୁ ଅସ୍ଥି ନେଇ ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଦୂରସ୍ଥସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ ୬.୮.
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଦୂରରୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଭୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୋଽପି ଵଜପ୍ରହାରେଣ ଭସ୍ମସାତ୍ସମ ପଦ୍ଯତ
ସେ ମଧ୍ୟ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଛାର ହୋଇଗଲେ।
ଶକ୍ରୋଽପି ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତୋ ଗତ୍ଵା ସାଗରମଧ୍ଯଗମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଗଲେ।
ନ ଜାନାତି ହତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଵଜ୍ରଘାତେନ ତେନ ତମ୍
ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ, ବଜ୍ର ଘାତରେ ଭୃତ୍ରାସୁର ମରିଯାଇଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵାଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହାଃ । ସୂତ୍ରଂ ଵିନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନ ଜାନଂତି ଭଯାନ୍ନଷ୍ଟଂ ତସ୍ମିନ୍ସାଗରପର୍ଵତେ । ଅନ୍ଵିଷ୍ଯ ଚିରକାଲେନ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତଂ ତତଃ
ଭୟରେ ସେଠାରେ ସାଗର ପାହାଡ଼ରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା ନାହିଁ ଜାଣିପାରିଲେ; ବହୁଦିନ ଖୋଜି ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲେ।
ଵୀକ୍ଷାଂଚକ୍ରୁଃ ସମାସୀନଂ ଵିଷମେ ଗିରିଗହ୍ଵରେ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଅସମତଳ ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ।
ଗାତ୍ରଦୁର୍ଗଂଧିତାସଂଗୈଃ ପୂରଯନ୍ତଂ ଦିଶୋ ଦଶ
ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଲାଗିଥିବା ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଦଶଦିଗ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଅଥୋଵାଚ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରଂ ତଥାଵିଧମ୍
ତାପରେ ଚାରିମୁହାଁ ବ୍ରହ୍ମା, ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଶକ୍ରକୁ ଦେଖି, କହିଲେ।
ଶକ୍ରୋଽଯଂ ଵିବୁଧଶ୍ରେଷ୍ଠା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପରିପ୍ଲୁତଃ । ତସ୍ମାତତ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ସୁଦୂରେଣ ନୋ ଚେତ୍ପାପମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ଏହି ଶକ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପରେ ଡୁବିଯାଇଛି; ଏହିକାରଣରେ, ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ, ନହେଲେ ତୁମେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ।
ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ସର୍ଵଲିଂଗାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାନ୍ଵିତାନି ଚ ୬.୮.
ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ଅପବିତ୍ରତା ଅଛି।
ପିତାମହମୁଖାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସୁରାଧିପଃ । ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂଭ୍ରାଂତଃ କିମିଦଂ ଗମ୍ଯତେ ସୁରାଃ
ପିତାମହଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ସୁରମହାନ୍ତି ଭୟଭିତ ହୋଇ କହିଲେ: 'ଦେବମାନେ, କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
କଚ୍ଚିତ୍ସ ନିହତସ୍ତେନ ମମ ଵଜ୍ରେଣ ଦାନଵଃ
ମୋର ବଜ୍ରରେ ତାହା ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଛି କି?
ଗତୋ ମୃତ୍ଯୁଵଶଂ ପାପୋ ନ ଭଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ପରଂ ତସ୍ଯ ଵଧାଜ୍ଜାତା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ସୁଗର୍ହିତା
ତାଙ୍କୁ ମାରିବାରୁ ଗଭୀର ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ନ ସଂଜାତା ମମ ହତ୍ଯାଧୁନା କଥମ୍
ଏହି ହତ୍ୟାରୁ ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ଆସିନାହିଁ—ଏବେ କିପରି ଏହା ହେବ?
ଵିଶୁଦ୍ଧା ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ତେନ ଜାତଂ ନ ପାତକମ୍
ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ପବିତ୍ର ଥିଲେ; ଏହିକାରଣରେ କୌଣସି ପାପ ହୋଇନାହିଁ।
ଏଷ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତାଢ୍ଯୋ ଵିଶେଷାତ୍ତପସି ସ୍ଥିତଃ। ଛଲେନ ନିହତଃ ଶକ୍ର ତେନ ତ୍ଵଂ ପାପସଂଯୁତଃ
ଏହି ଜଣେ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବିଶେଷ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ; ଚତୁର୍ଥା ଏହାକୁ ଚଳକରେ ମାରିଥିଲେ, ଏହିକାରଣରେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଛ।