ନିଯତା ନିଯତାହାରା ସ୍ନାନଜପ୍ଯପରାଯଣା
ସେ ନିୟମିତ, ମାପିଯଥା ଖାଇଥିବା, ସ୍ନାନ ଓ ଜପରେ ଲିନ ଥିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସା ଵଵ୍ରେ ମମ ପୁତ୍ରୋଽସ୍ତୁ ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦତଃ
ସେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ: 'ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୋତେ ପୁଅ ମିଳୁ।'
ଵେଦାଧ୍ଯଯନ ସଂପନ୍ନୋ ଯଜ୍ଞକର୍ମସମୁଦ୍ଯତଃ ୬.୮.
ଯିଏ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବା, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା।
ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ମହାତେଜୋଭିରନ୍ଵିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଜୟ, ବିଶେଷ ତେଜରେ ଭରପୂର ଥିଲେ।
ଯଜ୍ଵା ଦାନପତିଃ ଶୂରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ ଅଜେଯଃ ସଂଗରେ ଚୈଵ କୃତ୍ସ୍ନୈରପି ସୁରାସୁରୈଃ
ସେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ଦାନରେ ଅଗ୍ରଣୀ, ବିର ଓ ଶୂର, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଦେଵେଶସ୍ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଏଭଳି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ସୁଷୁଵେ ପୁତ୍ରଂ ଦଶମେ ମାସି ଶୋଭନମ୍
ତାପରେ ଦଶମ ମାସରେ ସେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ଚକ୍ରେ ପିତା ନାମ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦ୍ଵାଦଶମେ ଦିନେ ॥। ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଵୃତ୍ର ଇତ୍ଯେଵ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍
ତାଙ୍କର ଜନ୍ମର ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ, ପିତା ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କୁ 'ବୃତ୍ର' ନାମ ଦେଲେ, ଯାହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଅଥାସୌ ଵଵୃଧେ ବାଲଃ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯଥୋଡୁରାଟ୍
ତାପରେ ସେ ଶିଶୁ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦିନେଦିନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ।
ତତୋଽସ୍ଯ ପ୍ରଦଦୌ କାଲେ ଵ୍ରତଂ ଵିପ୍ରଜନୋଚିତମ୍
ଯଥାସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ରତ ଦିଆଯାଇଲା।
ସ ଚାପି ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ଛାତ୍ରବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଚାରିଟି ବେଦ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଖିଲେ।
ତତୋ ଯୌଵନମାସାଦ୍ଯ ଭୂମିପାଲାନଶେଷତଃ
ଯୁବକ ହେବା ପରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଅଧୀନ କଲେ।
ତତଶ୍ଚେଂଦ୍ରଜଯାକାଂକ୍ଷୀ ସମାସାଯ ସୁରାଲଯମ୍ ୬.୮.
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶାରେ, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ଅଥ ତେନ ସମଂ ଵଜ୍ରୀ ଚକ୍ରେଽଷ୍ଟାଦଶ ସଂଯୁଗାନ୍
ତାପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠି ସହ ଏଠାରେ ଅଠାରୋଟି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ହତଶେଷୈଃ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵାଂଗକ୍ଷତଵିକ୍ଷତୈଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଦେବତା ଆହତ ଓ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ଵୃତ୍ରୋଽପି ବୁଭୁଜେ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ବୃତ୍ର ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନି ଲୋକର ଏକାଧିକାର ଉପଭୋଗ କଲେ।
ଯଜ୍ଞଭାଗଭୁଜଶ୍ଚକ୍ରେ ଦାନଵାନ୍ବଲ ଗର୍ଵିତାନ୍
ସେ ଗର୍ବିତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଭୋଗ କରାଇଲେ।
ଏଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରାଜ୍ଯେଽପି ଲବ୍ଧେ ତସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି, ବୃତ୍ର ତିନି ଲୋକର ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
ତତଃ ଶୁକ୍ରଂ ସମାହୂଯ ପ୍ରୋଵାଚ ମଧୁରଂ ଵଚଃ
ତାପରେ ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଡାକି, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
କଥଂ ଗତିର୍ଭଵେତ୍ତତ୍ର ମମ ବ୍ରୂହି ଯଥାତଥମ୍
ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ, କିପରି ମୁଁ ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଇପାରିବି?
ଯେନ ଶକ୍ରଂ ଵିରଂଚିଂ ଚ ସୂଦଯିଷ୍ଯେ ତଥାଖିଲମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶକ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିବି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରାଜ୍ଯେନ ସଂତୋଷଂ କର୍ତୁମ ର୍ହସି
ତେଣୁ ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାନ୍ନିଷ୍କଂଟକାର୍ଥାଯ ଯତିଷ୍ଯେଽହଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ॥ ୬.୮.
ତେଣୁ, ଦ୍ବିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କଷ୍ଟ ନଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।
କଥଂ ଶକ୍ରସ୍ଯ ସଂଜାତା ଗତିସ୍ତତ୍ର ଭୃଗୂଦ୍ଵହ
ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥା କିପରି ହେଲା?
ଯାଵଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତଂ ଧ୍ଯାଯମାନେନ ଶଂକରମ୍
ସେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ,
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଗତିସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍ର ଜାତା ସଦୈଵ ହି
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସଦା ସ୍ଥିର ରହିଲା।
ଯୋଽନ୍ଯୋଽପି ନୈମିଷାରଣ୍ଯେ ତଦ୍ରୂପଂ କୁରୁତେ ତପଃ
ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ କେହି ଏପରି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି,
ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ତତସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଧ୍ଯାଯମାନୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷଣାର୍ଥାଯ ସଂନିରୂପ୍ଯ ଦନୂତ୍ତ ମାନ୍
ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।