ପତିଵ୍ରତତ୍ଵେନ ତୁଷ୍ଟାଃ ସତ୍ଯେନ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ତାଙ୍କର ପତିବ୍ରତା ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ତୀ ହେବାରୁ ସେମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଯଦତ୍ରାସ୍ତି ମହାଲିଂଗଂ ମନ୍ନାମ୍ନା ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମହାଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ସେଠାରେ ମୋର ନାମ ରହିବ।
ଏତଦେଵ ମମାଭୀଷ୍ଟଂ ନାନ୍ଯଦସ୍ତି ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ମୋର ଏହି ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା; ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମନା ନାହିଁ।
ତଵ ନାମାନ୍ଵିତଂ ଜାତଂ ତୀର୍ଥଂ ଵୈ ମଣିକର୍ଣିକା
ତୁମ ନାମ ଧାରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ।
ଵାଲଖିଲ୍ଯାସ୍ତପୋନିଷ୍ଠା ଵିଶେଷାତ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଏଠାରେ ବାଳଖିଲ୍ୟ ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ ବିଶେଷ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସୂର୍ଯଗ୍ରହେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ନାନଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ 7.3.16.
ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ହେବାବେଳେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥାଏ।
ଯଂ ଯଂ କାମମଭିଧ୍ଯାଯ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର କରୋତି ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଭାବି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ପଂଗୁନା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଚ
ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଲଙ୍ଗଡ଼ା ଓ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପଂଗୁନାମା ଦ୍ଵିଜଃ ପୂର୍ଵଂ ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାନ୍ଵଯେଽଭଵତ୍
ପୂର୍ବକାଳରେ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ବଂଶର ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ପଙ୍ଗୁ ଥିଲା, ସେଠାରେ ବସୁଥିଲେ।
ଗୃହକୃତ୍ଯନିଯୁକ୍ତୋଽସାଵେକଦା ବାନ୍ଧଵୈର୍ନୃପ
ସେ ଏକଦିନ ନିଜ ପରିବାର ଲୋକମାନେ ସହିତ ଘର କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ।
ଅଥାସୌ ତୈଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ଗତ୍ଵାର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ପୂଜଯାମାସ ତଂ ଵିଭୁମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଶିଵଭକ୍ତିପରୋ ଜାତୋ ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହେଲେ ଓ ବାୟୁ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଦେବ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ତଵ ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସର୍ଵଂ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁକିଛି ଦେବି, ଯଦିଓ ସେଠିକିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ।
ପଂଗୁଭାଵୋଽତ୍ର ମେ ଯାତୁ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଶଂକର
ହେ ଶଙ୍କର, ତୁମ ଦୟାରେ ଏଠାରେ ମୋର ଲଙ୍ଗଡ଼ା ଭାବ ଦୂର ହେଉ।
ତଵାସ୍ତୁ ସତତଂ ଚାତ୍ର ସାଂନିଧ୍ଯଂ ସହ ଭାର୍ଯଯା 7.3.17.
ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ସଦା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରୁହ।
ଖ୍ଯାତିଂ ତପଃପ୍ରଭାଵେନ ତୀର୍ଥଂ ଯାସ୍ଯତି ସତ୍ତମ
ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ଉତ୍ତମ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଖ୍ୟାତି ହେବ।
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସାଂନିଧ୍ଯଂ ମେ ଭଵେତ୍ତଥା
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ମୋର ଉପସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ରହୁ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ଵିପ୍ରୋଽସୌ ଦିଵ୍ଯରୂପମଵାପ ହ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବଳ ସ୍ନାନ କରିବା ସହିତେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାଇଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ସେହି ଦିନରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ପଂଗୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଦଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡର 'ପଙ୍ଗୁ ତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ସପ୍ତଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତତୋ ଗଚ୍ଛେନ୍ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯମତୀର୍ଥମନୁତ୍ତମମ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ — ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯମତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ପୁରା ଚିତ୍ରାଂଗଦୋ ନାମ ରାଜା ପରମଲୋଭଵାନ୍
ପୂର୍ବେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ବହୁତ ଲୋଭୀ ଥିଲେ।
ଅତୀଵ ନିଷ୍ଠୁରୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣପୀଡକଃ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ।
ସତ୍ଯଶୌଚଵିହୀନସ୍ତୁ ମାଯାମତ୍ସରସଂଯୁତଃ
ସେ ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତାରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲେ, ମିଥ୍ୟା ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଅଟନାତ୍ସ ପରିଶ୍ରାଂତଃ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାସମାକୁଲଃ
ଏପରି ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ସେ ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, ଭୋକ ଓ ତିରିପାସାରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ପଦ୍ମିନୀଭିଃ ସମାକୀର୍ଣୋ ଗ୍ରାହନକ୍ରଝଷାକୁଲଃ
ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଘୋଡ଼ା, ମଗର, ମାଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁମାନେ ଭରିଥିଲେ।
ତୃଷାର୍ତଃ ସଂପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସ ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଜଲାଶଯେ
ତିରିପାସାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ସେହି ଜଳାଶୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।