ମୁଖଵାସଂ ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦର୍ପଣଂ ଚାରୁଚାମରମ୍
ଯେ କେହି ମୁଁହର ସୁଗନ୍ଧ, ଦର୍ପଣ ଓ ରମ୍ୟ ଚାମର ଦେଇଥାଏ,
ସଂଖ୍ଯା ସାଗରରତ୍ନାନାଂ କଥଂଚିତ୍କର୍ତୁମିଷ୍ଯତେ
ସାଗରର ରତ୍ନଗୁଡିକର ସଂଖ୍ୟା କିଛି ଗଣିଯାଇପାରିବ,
ପୂଜୋପକରଣଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଯୋ ଘଂଟା ଗଡୁକାଦିକମ୍
କିନ୍ତୁ ଯେ କେହି ପୂଜା ପାଇଁ ଘଣ୍ଟା, ଗଡୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କର ଉପକାରର ମାପ କେବେ ହେବ ନାହିଁ ।
ଯୋ ଗୀତଵାଦ୍ଯନୃତ୍ଯାନାମେକଂ ମତ୍ପ୍ରୀତଯେ ଵ୍ଯଧାତ୍
ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଯେ କେହି ଏକଟି ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ବା ନୃତ୍ୟ ଚିତ୍ତ କରିଥାଏ,
ଚିତ୍ରଲେଖନକର୍ମାଦି ପ୍ରାସାଦେ ମେଽତ୍ର କାରଯେତ୍ 4.2.99.
ବା ମନ୍ଦିରରେ ମୋ ପାଇଁ ଚିତ୍ର, ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଶଳ କାମ କରାଇଥାଏ,
ସକୃଦ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ନତ୍ଵା ମଧ୍ଯେ ଜନ୍ମସୁଧୀର୍ନରଃ
ଏକଥର ଜୀବନର ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ,
ଯସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ଯନ୍ଯତ୍ରାପି ଵିପଦ୍ଯତେ
ଯେ କେହି ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥାଏ,
ଵିଶ୍ଵେଶାଖ୍ଯା ତୁ ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ଵିଶ୍ଵନାଥକଥାଶ୍ରୁତୌ
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ନାମ ଜିହ୍ୱାର ଆଗରେ ରହିଲେ, କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ,
ଲିଂଗଂ ମେ ଵିଶ୍ଵନାଥସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଶ୍ଚାନୁମୋଦତେ
ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ଯେ କେହି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ,
ମମାପୀଦଂ ମହାଲିଂଗଂ ସଦା ପୂଜ୍ଯତମଂ ସୁରାଃ .
ଏହି ମୋର ମହାଲିଙ୍ଗ, ଦେବଗଣ, ସଦା ପୂଜା ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ।
ଯୈର୍ନ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଯୈର୍ନ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେମାନେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିନାହାନ୍ତି,
ଯୈରିଦଂ ପ୍ରଣତଂ ଲିଂଗଂ ପ୍ରଣତାସ୍ତେ ସୁରାସୁରୈଃ ଦିକ୍ପାଲପଦତଃ ପାତଃ ପାତଃ ଶିଵନତେର୍ନହି
ଯେମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରଣାମ କରିନାହାନ୍ତି—ସେମାନେ ଦିଗ୍ପାଳ ହେବାର ଅବସ୍ଥାରୁ ପତିତ ହେଉନ୍ତୁ, ପତିତ ହେଉନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ପତନ ନାହିଁ ।
ଶୃଣ୍ଵଂତୁ ଦେଵର୍ଷିଗଣାଃ ସମସ୍ତାସ୍ତଥ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵେ ତଚ୍ଚ ପରୋପକୃତ୍ଯୈ
ଦେବ ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଛି, ଏହା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।
ନ ସତ୍ଯଲୋକେ ନ ତପସ୍ଯହୋ ସୁରା ଵୈକୁଂଠକୈଲାସରସାତଲେଷୁ 4.2.99.
ସତ୍ୟଲୋକରେ, ତପସ୍ୟା ଭୂମିରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ, ବା ବୈକୁଣ୍ଠ, କୈଳାସ ଓ ରସାତଳରେ—
ନ ଵିଶ୍ଵନାଥସ୍ଯ ସମଂ ହି ଲିଂଗଂ ନ ତୀର୍ଥମନ୍ଯନ୍ମଣିକର୍ଣିକାତଃ
ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କର ଲିଙ୍ଗ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ, ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଵାରାଣସୀ ତୀର୍ଥମଯୀ ସମସ୍ତା ଯସ୍ଯାସ୍ତୁନାମାପି ହି ତୀର୍ଥତୀର୍ଥମ୍
ବାରାଣସୀ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହାର ନାମ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ସ୍ଥାନାଦମୁଷ୍ମାନ୍ମମରାଜସୌଧାତ୍ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ମନାଗୀଶସମାଶ୍ରିତାଯାମ୍
ମୋ ରାଜସ ଦୁଃଖର ଦକ୍ଷିଣ ପାଶରୁ, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ଏହି ସ୍ଥାନ ନିଶ୍ଚିତ।
ହସ୍ତାଃ ଶତଂ ପଂଚ ସୁରାପଗାଯାମୁଦୀଚ୍ଯଵାଚ୍ଯୋର୍ମଣିକର୍ଣିକେଯମ୍
ଦିବ୍ୟ ନଦୀରେ, ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ପାଶରେ ପାଞ୍ଚଶତ ହାତ ଦୂରରେ, ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଅଛି।
ଅସ୍ମିନ୍ମମାନଂଦଵନେ ଯଦେତଲ୍ଲିଂଗଂ ସୁଧାଧାମ ସୁଧାମଧାମ
ମୋ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଏଠାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଅମୃତର ନିବାସ, ଅମୃତର ଉତ୍ସ।
ଯେସ୍ମିଞ୍ଜନାଃ କୃତ୍ରିମଭାଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଲିଂଗଂ ଭଜିଷ୍ଯଂତି ଚ ହେତୁଵାଦୈଃ
ଯେଉଁ ଲୋକେ କୃତ୍ରିମ ଚିନ୍ତା ଓ ତର୍କରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଯଦ୍ଯଦ୍ଧିତଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ସଦୈଵ ତତ୍ତଲ୍ଲିଂଗେତ୍ର ଦେଯଂ ମମ ଭକ୍ତିମଦ୍ଭିଃ
ଜେଉଁ କିଛି ସ୍ବ ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଦରକାର, ଏଠାରେ ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦୂରସ୍ଥିତୈରପ୍ଯଧିବୁଦ୍ଧିଭିର୍ଯୈର୍ଲିଂଗଂ ସମାରାଧି ମମେଦମତ୍ର
ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଏଠାରେ ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୋ ଶୃଣୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତଃ ଶୃଣ୍ଵଂତୁ ଦେଵର୍ଷିଗଣାଃ ସମସ୍ତାଃ
ବିଷ୍ଣୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦେବ ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମିନ୍ହି ଲିଂଗେଽଖିଲସିଦ୍ଧିସାଧନେ ସମର୍ପିତଂ ଯୈଃ ସୁକୃତାର୍ଜିତଂ ଵସୁ 4.2.99.
ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁ ଧନ ଭଲ କାମରେ ଅର୍ଜିତ ହୋଇ ଦିଆଯାଏ—
ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ବାହୁଂ ତ୍ଵସକୃଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତ୍ରଯୀମଯେଽସ୍ମିଂସ୍ତ୍ରଯମେଵ ସାରମ୍
ମୁଁ ମୋ ହାତ ଉଠାଇ, ପୁନଃପୁନ କହୁଛି: ଏହି ତ୍ରୟୀମୟ ସ୍ଥାନରେ, ତିନି ବେଦର ମୁଖ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି।
ଉତ୍ଥାଯ ଦେଵୋଥ ସ ଶକ୍ତିରୀଶସ୍ତସ୍ମିନ୍ହି ଲିଂଗେ କୃତଚାରୁପୂଜଃ
ଦେବ ଉଠିଲେ, ଭଗବାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମୈତ୍ରାଵରୁଣେ ଵିମୁକ୍ତସ୍ଯ ମହାମତେ
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ମହାବୁଦ୍ଧି, ମୈତ୍ରାବରୁଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠି ମୁକ୍ତି ଅଛି—
ତଵାଗ୍ରେ ତୁ ଯଥାବୁଦ୍ଧି କାଶୀଵିଶ୍ଲେଷତାପି ନଃ
ତୁମେ ଆଗରେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ, କାଶୀରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ମଧ୍ୟ ଆମର।
ଅସ୍ତାଚଲସ୍ଯ ଶିଖରଂ ପ୍ରାପ୍ତଵାନେଷ ଭାନୁମାନ୍
ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପହଞ୍ଚିଛି।
ପ୍ରଣମ୍ଯୌ ମେଯମସକୃଲ୍ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସମନ୍ଵିତଃ
ମୁଁ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ସହିତ, ପୁନଃପୁନ୍ ନମସ୍କାର କରୁଛି।