ଅଥନଂଦିନମାହୂଯ ଦେଵଦେଵ ଉମାଧଵଃ
ତାପରେ ଦେବଦେବ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନନ୍ଦିନିକୁ ଡାକିଲେ।
ଅଥ ନଂଦୀ ସମାଗତ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ଏପରେ ନନ୍ଦି ଆସି ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଥ ସ୍ମିତ୍ଵାବ୍ରଵୀଚ୍ଛଂଭୁଃ ସିଦ୍ଧଂ ନସ୍ତୁ ସମୀହିତମ୍
ତାପରେ ଶଂଭୁ ହସି କହିଲେ, 'ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ବ୍ରହ୍ମଣା ହରିଣା ସାର୍ଧଂ ତତୋଽଗାଦ୍ରଂଗମଂଡପମ୍ ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପରମାନଂଦକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ରଙ୍ଗମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହେବ।'
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଚତୁର୍ଥେ କାଶୀଖଂଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ମୁକ୍ତିମଂଡପଗମନଂ ନାମାଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର କାଶୀଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧର 'ମୁକ୍ତିମଣ୍ଡପଗମନ' ନାମକ ଉଣନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ସୂତ ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ କୁଂଭଜେ ଶରଜନ୍ମନା
ହେ ସୂତ, କୁମ୍ଭଜ ଓ ଶରଜନ୍ମାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଜ କଣ କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଦେଵୋ ଦେଵେଂଦ୍ରୈଃ ସହିତଃ କିଂ ଚକାର ହ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଦେବ ଦେବେନ୍ଦ୍ରମାନେ ସହିତ ବାହାରିଲେ ପରେ କଣ କଲେ?'
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶୃଂଗାରମଂଡପଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଚ୍ଚକାର ଵଦାମି ତତ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଶୃଙ୍ଗାରମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚି ଯେ କରିଥିଲେ, ମୁଁ କହିବି।'
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖସ୍ତୂପଵିଶ୍ଯେଶଃ ସହାସ୍ମାଭିଃ ସହେଶଯା
ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ, ଈଶ୍ୱର ଆମେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମହେଂଦ୍ରେଣ ଋଷିଭିଃ ପରିତୋ ଵୃତଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର ଚମରା ଝାଲିଲେ, ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଉଦାଯୁଧୈଃ ସେଵ୍ଯମାନଶ୍ଚାଵସନ୍ମାନଭୂରିଭିଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ସେଠାରେ ସେବା କଲେ, ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ।
ଦର୍ଶଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ଲିଂଗଂ ପଶ୍ଯତ ପଶ୍ଯତ
ଦେବେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଦେଖ, ଦେଖ!'
ଇଦମେଵ ହି ମେ ରୂପଂ ସ୍ଥାଵରଂ ଚାତି ସିଦ୍ଧିଦମ୍
'ଏହି ମୋର ନିଜର ଆକାର, ଏହା ଅଚଳ ଓ ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।'
ଜିତେଂଦ୍ରିଯାସ୍ତପୋନିଷ୍ଠାଃ ପଂଚାର୍ଥଜ୍ଞାନନିର୍ମଲାଃ
ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି—
ଲିଂଗାର୍ଚନରତା ନିତ୍ଯମନନ୍ଯେଂଦ୍ରିଯମାନସାଃ 4.2.99.
ଯେମାନେ ସଦା ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ଲଗି ଅଛନ୍ତି, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ଲାଗି ନାହିଁ—
କଂଦମୂଲଫଲାହାରାଃ ପରତତ୍ତ୍ଵାର୍ପିତେକ୍ଷଣାଃ
ଯେମାନେ କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଲଗି ରଖନ୍ତି—
ନିରୀହା ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚାଶ୍ଚ ନିରାତଂକା ନିରାମଯାଃ
ଏମାନେ ଚାହିଦାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜଗତର ମାୟାରୁ ଦୂର, ଭୟ ଓ ରୋଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ।
ନିସ୍ତୀର୍ଣୋଦଗ୍ରସଂସାରା ନିର୍ଵିକଲ୍ପା ନିରେନସଃ
ଏମାନେ ଉତ୍ତଳ ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଛନ୍ତି, ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ପାପରୁ ଦୂର।
ସଦୈଵ ମେ ମହାପ୍ରୀତା ମତ୍ପୁତ୍ରା ମତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ
ମୋର ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରମାନେ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ଅର୍ଚିତେଷ୍ଵେଷ୍ଵହଂ ପ୍ରୀତୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ଏମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୋଟିଭୋଜ୍ଯଫଲଂ ସମ୍ଯଗେକୈକ ପରିସଂଖ୍ଯଯା
ଖାଦ୍ୟ ଦାନର ଫଳ କୋଟିକୋଟି ଗଣନାରେ ଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।
ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀନାଂ କର୍ତା ଭକ୍ତିଜୁଷାମିହ
ଏଠାରେ, ମୁଁ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଦାତା।
ଆନଂଦକାନନେ ଚାତ୍ର ସ୍ଵୈରଂ ତିଷ୍ଠାମି ଦେଵତାଃ
ଏହି ଆନନ୍ଦ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଦେବମାନେ, ମୁଁ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ଭାବେ ବସି ଅଛି।
ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ଲିଂଗରୂପେଣ ଚିଂତିତାର୍ଥଫଲପ୍ରଦଃ ତାନି ସର୍ଵାଣି ଚାଯାଂତି ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଲିଂଗମିଦଂ ସଦା
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ରହିବି, ଚିନ୍ତିତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇ, ସମସ୍ତେ ସଦା ଏଠାକୁ ଏଇ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅହଂ ସର୍ଵେଷୁ ଲିଂଗେଷୁ ତିଷ୍ଠା୍ମ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ 4.2.99.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗରେ ବସି ଅଛି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯେନ ଲିଂଗମିଦଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶୁଦ୍ଧଚକ୍ଷୁଷା
ଯେଉଁ ଜଣେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଶ୍ରଵଣାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପାତକଂ ଜନ୍ମସଂଚିତମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ, ଜନ୍ମରୁ ସଂଚିତ ପାପ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ମରଣାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ପାପଂ ଜନ୍ମଦ୍ଵଯାର୍ଜିତମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଦୁଇ ଜନ୍ମରେ ଅର୍ଜିତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ଏତଲ୍ଲିଂଗଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗୃହାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମଣକ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଘରରୁ ବାହାରିଲେ—
ଦର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ହଯମେଧଶତୋଦ୍ଭଵମ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଶତ ହୟମେଧ ଯଜ୍ଞର ସମାନ ଫଳ ମିଳେ।