ତଂଦୁଲାଦିପରିକ୍ଷେପୈଃ ପ୍ରାପିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଚରିଷ୍ଯଂତୋଽତ୍ର ପରିତୋ ମୁକ୍ତିମଂଡପମୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ଚାରିଉଁପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚି, ମୁକ୍ତିର ଉତ୍ତମ ମଣ୍ଡପକୁ ଆସିଲେ ।
ପ୍ରହାସାନ୍ମତ୍କଥାଲାପାଁଲ୍ଲାଭମୋହଵିଵର୍ଜିତାନ୍
ହସି ଓ ମୋର କଥା କହିବା ଦ୍ୱାରା, ଲାଭ ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ ।
ମନ୍ନାମୋଚ୍ଚାରଣପରାନ୍ମତ୍କଥାର୍ପିତସୁଶ୍ରୁତୀନ୍
ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଲଗିଥିବା, ମୋର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଚେତନା ଦେଇଥିବା ।
ମାନଯାମାସୁରଥ ତାନ୍କୁକ୍କୁଟାନ୍ସାଧୁଵର୍ତ୍ମନଃ କ୍ରମେଣାହାରମାକୁଂଚ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚାତ୍ର ଵୈ
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଖାଦ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥିବା ମୁର୍ଗିମାନେକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଦିନକୁ ଦିନ ଖାଦ୍ୟ କମାଇଲେ ।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଵିଷ୍ଣୋ ତେ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ—
ନିର୍ଵିଶ୍ଯ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନନୁତ୍ତମାନ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ ।
ତତୋ ଲୋକାସ୍ତଦଦାରଭ୍ଯ କଥଯିଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵତଃ
ତାପରେ, ଏହି ଲୋକଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବତ୍ର କଥା କହିବେ ।
ଚରିତ୍ରମପି ଵୈ ତେଷାଂ ଯେ ସ୍ମରିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଯେ ମାନବ ଏମାନଙ୍କର କର୍ମକଥାକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେବେ।
ଇତି ଯାଵତ୍କଥାଂ ଶଂଭୁର୍ଭଵିଷ୍ଯାମଗ୍ରତୋ ହରେଃ 4.2.98.
ଏଭଳି ଶଂଭୁ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଗାମୀ ଘଟଣାର କଥା କହିଲେ।
ଅଥନଂଦିନମାହୂଯ ଦେଵଦେଵ ଉମାଧଵଃ
ତାପରେ ଦେବଦେବ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନନ୍ଦିନିକୁ ଡାକିଲେ।
ଅଥ ନଂଦୀ ସମାଗତ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ଏପରେ ନନ୍ଦି ଆସି ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଥ ସ୍ମିତ୍ଵାବ୍ରଵୀଚ୍ଛଂଭୁଃ ସିଦ୍ଧଂ ନସ୍ତୁ ସମୀହିତମ୍
ତାପରେ ଶଂଭୁ ହସି କହିଲେ, 'ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ବ୍ରହ୍ମଣା ହରିଣା ସାର୍ଧଂ ତତୋଽଗାଦ୍ରଂଗମଂଡପମ୍ ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପରମାନଂଦକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ରଙ୍ଗମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହେବ।'
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଚତୁର୍ଥେ କାଶୀଖଂଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ମୁକ୍ତିମଂଡପଗମନଂ ନାମାଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର କାଶୀଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧର 'ମୁକ୍ତିମଣ୍ଡପଗମନ' ନାମକ ଉଣନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ସୂତ ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ କୁଂଭଜେ ଶରଜନ୍ମନା
ହେ ସୂତ, କୁମ୍ଭଜ ଓ ଶରଜନ୍ମାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଜ କଣ କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଦେଵୋ ଦେଵେଂଦ୍ରୈଃ ସହିତଃ କିଂ ଚକାର ହ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଦେବ ଦେବେନ୍ଦ୍ରମାନେ ସହିତ ବାହାରିଲେ ପରେ କଣ କଲେ?'
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶୃଂଗାରମଂଡପଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଚ୍ଚକାର ଵଦାମି ତତ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଶୃଙ୍ଗାରମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚି ଯେ କରିଥିଲେ, ମୁଁ କହିବି।'
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖସ୍ତୂପଵିଶ୍ଯେଶଃ ସହାସ୍ମାଭିଃ ସହେଶଯା
ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ, ଈଶ୍ୱର ଆମେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମହେଂଦ୍ରେଣ ଋଷିଭିଃ ପରିତୋ ଵୃତଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର ଚମରା ଝାଲିଲେ, ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଲେ।
ଉଦାଯୁଧୈଃ ସେଵ୍ଯମାନଶ୍ଚାଵସନ୍ମାନଭୂରିଭିଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ସେଠାରେ ସେବା କଲେ, ଅଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ।
ଦର୍ଶଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ଲିଂଗଂ ପଶ୍ଯତ ପଶ୍ଯତ
ଦେବେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, 'ଦେଖ, ଦେଖ!'
ଇଦମେଵ ହି ମେ ରୂପଂ ସ୍ଥାଵରଂ ଚାତି ସିଦ୍ଧିଦମ୍
'ଏହି ମୋର ନିଜର ଆକାର, ଏହା ଅଚଳ ଓ ବଡ଼ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।'
ଜିତେଂଦ୍ରିଯାସ୍ତପୋନିଷ୍ଠାଃ ପଂଚାର୍ଥଜ୍ଞାନନିର୍ମଲାଃ
ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି—
ଲିଂଗାର୍ଚନରତା ନିତ୍ଯମନନ୍ଯେଂଦ୍ରିଯମାନସାଃ 4.2.99.
ଯେମାନେ ସଦା ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ଲଗି ଅଛନ୍ତି, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ଲାଗି ନାହିଁ—
କଂଦମୂଲଫଲାହାରାଃ ପରତତ୍ତ୍ଵାର୍ପିତେକ୍ଷଣାଃ
ଯେମାନେ କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଲଗି ରଖନ୍ତି—
ନିରୀହା ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚାଶ୍ଚ ନିରାତଂକା ନିରାମଯାଃ
ଏମାନେ ଚାହିଦାରୁ ମୁକ୍ତ, ଜଗତର ମାୟାରୁ ଦୂର, ଭୟ ଓ ରୋଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ।
ନିସ୍ତୀର୍ଣୋଦଗ୍ରସଂସାରା ନିର୍ଵିକଲ୍ପା ନିରେନସଃ
ଏମାନେ ଉତ୍ତଳ ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଛନ୍ତି, ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ପାପରୁ ଦୂର।
ସଦୈଵ ମେ ମହାପ୍ରୀତା ମତ୍ପୁତ୍ରା ମତ୍ସ୍ଵରୂପିଣଃ
ମୋର ଆତ୍ମସ୍ୱରୂପ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରମାନେ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ।
ଅର୍ଚିତେଷ୍ଵେଷ୍ଵହଂ ପ୍ରୀତୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ଏମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।