ପ୍ରୋଚୁର୍ଭୂରିଧନଂ ଚୈତଜ୍ଜୀର୍ଯତ୍ଯସ୍ମିନ୍ନ ଜୀଵତି
ଏହି ଅଧିକ ଧନ ମାଳିକ ଚିରଯାଇବା ପରେ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ସଂପ୍ରଧାର୍ଯେତି ତେପ୍ରାହୁଃ ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ମର ପାଂଥିକ
ଏଭଳି ବିଚାର କରି, ସେମାନେ ତୁମକୁ କହିଲେ — 'ଏହାକୁ ମନେ ରଖ, ମୁସାଫିର ।'
ନିଶମ୍ଯେତି ମନସ୍ଯେଵ କଥଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ବିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ ।
କୁଟୁଂବମପି ତନ୍ନଷ୍ଟଂ ନଷ୍ଟଶ୍ଚାପି ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ
ପରିବାର ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଦିଆଯାଇଥିବା ଉପହାର ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲା ।
ଯୁଗପତ୍ସର୍ଵମେଵାଶୁ ନଷ୍ଟଂ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିଚେଷ୍ଟଯା
ଅସତ୍ ଚିନ୍ତା ଓ କାମରେ, ସବୁ କିଛି ଏକାସାଥିରେ ହରାଇଗଲା ।
ପ୍ରାଂତେ କୁଟୁଂବସ୍ମରଣାତ୍ତଥାକାଶୀସ୍ମୃତେରପି
ଶେଷରେ, ପରିବାର ଓ ଘରକୁ ମନେ କରିବାରୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଲା ।
ସା କୁକ୍କୁଟୀ ସୁତୌ ତୌ ତୁ ତାମ୍ରଚୂଡତ୍ଵମାପତୁଃ
ସେ ମୁର୍ଗି ଓ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଛୁଆ ତାମ୍ର ଚୁଡ଼ା ମୁର୍ଗି ହେବାର ଫଳ ପାଇଲେ ।
ଇତ୍ଥଂ ବହୁତିଥେକାଲେ ଗତେ କାର୍ପଟିକୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି, ବହୁ ଦିନ ପରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ କାର୍ପଟିକମାନେ—
ଵାରାଣସ୍ଯାଃ କଥାଂ ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ କୁର୍ଵଂତୋଽନ୍ଯୋନ୍ଯମେଵ ହି
ବାରାଣସୀର କଥା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହି, ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ ।
ଜାତିସ୍ମୃତିପ୍ରଭାଵେଣ ତତ୍ସଂଗେନ ତୁ ନିର୍ଗତାଃ 4.2.98.
ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତିର ଶକ୍ତି ଓ ସେ ସାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ ।
ତଂଦୁଲାଦିପରିକ୍ଷେପୈଃ ପ୍ରାପିତାଃ କ୍ଷେତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଚରିଷ୍ଯଂତୋଽତ୍ର ପରିତୋ ମୁକ୍ତିମଂଡପମୁତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ଚାରିଉଁପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚି, ମୁକ୍ତିର ଉତ୍ତମ ମଣ୍ଡପକୁ ଆସିଲେ ।
ପ୍ରହାସାନ୍ମତ୍କଥାଲାପାଁଲ୍ଲାଭମୋହଵିଵର୍ଜିତାନ୍
ହସି ଓ ମୋର କଥା କହିବା ଦ୍ୱାରା, ଲାଭ ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ ।
ମନ୍ନାମୋଚ୍ଚାରଣପରାନ୍ମତ୍କଥାର୍ପିତସୁଶ୍ରୁତୀନ୍
ମୋର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଲଗିଥିବା, ମୋର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଚେତନା ଦେଇଥିବା ।
ମାନଯାମାସୁରଥ ତାନ୍କୁକ୍କୁଟାନ୍ସାଧୁଵର୍ତ୍ମନଃ କ୍ରମେଣାହାରମାକୁଂଚ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚାତ୍ର ଵୈ
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଖାଦ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥିବା ମୁର୍ଗିମାନେକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଦିନକୁ ଦିନ ଖାଦ୍ୟ କମାଇଲେ ।
ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ଵିଷ୍ଣୋ ତେ ମଦନୁଗ୍ରହାତ୍
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୋର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ—
ନିର୍ଵିଶ୍ଯ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନନୁତ୍ତମାନ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ ।
ତତୋ ଲୋକାସ୍ତଦଦାରଭ୍ଯ କଥଯିଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵତଃ
ତାପରେ, ଏହି ଲୋକଗୁଡିକ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବତ୍ର କଥା କହିବେ ।
ଚରିତ୍ରମପି ଵୈ ତେଷାଂ ଯେ ସ୍ମରିଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ଯେ ମାନବ ଏମାନଙ୍କର କର୍ମକଥାକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେବେ।
ଇତି ଯାଵତ୍କଥାଂ ଶଂଭୁର୍ଭଵିଷ୍ଯାମଗ୍ରତୋ ହରେଃ 4.2.98.
ଏଭଳି ଶଂଭୁ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଗାମୀ ଘଟଣାର କଥା କହିଲେ।
ଅଥନଂଦିନମାହୂଯ ଦେଵଦେଵ ଉମାଧଵଃ
ତାପରେ ଦେବଦେବ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନନ୍ଦିନିକୁ ଡାକିଲେ।
ଅଥ ନଂଦୀ ସମାଗତ୍ଯ ପ୍ରୋଵାଚ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ଏପରେ ନନ୍ଦି ଆସି ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଥ ସ୍ମିତ୍ଵାବ୍ରଵୀଚ୍ଛଂଭୁଃ ସିଦ୍ଧଂ ନସ୍ତୁ ସମୀହିତମ୍
ତାପରେ ଶଂଭୁ ହସି କହିଲେ, 'ଆମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ବ୍ରହ୍ମଣା ହରିଣା ସାର୍ଧଂ ତତୋଽଗାଦ୍ରଂଗମଂଡପମ୍ ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଧ୍ଯାଯମିମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପରମାନଂଦକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କ ସହିତ ସେ ରଙ୍ଗମଣ୍ଡପକୁ ଗଲେ। ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର କାରଣ ହେବ।'
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଚତୁର୍ଥେ କାଶୀଖଂଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ମୁକ୍ତିମଂଡପଗମନଂ ନାମାଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର କାଶୀଖଣ୍ଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧର 'ମୁକ୍ତିମଣ୍ଡପଗମନ' ନାମକ ଉଣନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ସୂତ ଯଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ କୁଂଭଜେ ଶରଜନ୍ମନା
ହେ ସୂତ, କୁମ୍ଭଜ ଓ ଶରଜନ୍ମାଙ୍କୁ ପଦ୍ମଜ କଣ କହିଥିଲେ, ତାହା ଶୁଣ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ନିର୍ଗତ୍ଯ ଦେଵୋ ଦେଵେଂଦ୍ରୈଃ ସହିତଃ କିଂ ଚକାର ହ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, 'ଦେବ ଦେବେନ୍ଦ୍ରମାନେ ସହିତ ବାହାରିଲେ ପରେ କଣ କଲେ?'
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଶୃଂଗାରମଂଡପଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଚ୍ଚକାର ଵଦାମି ତତ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ, 'ଶୃଙ୍ଗାରମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚି ଯେ କରିଥିଲେ, ମୁଁ କହିବି।'
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖସ୍ତୂପଵିଶ୍ଯେଶଃ ସହାସ୍ମାଭିଃ ସହେଶଯା
ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ, ଈଶ୍ୱର ଆମେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ବସିଲେ।
ଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମହେଂଦ୍ରେଣ ଋଷିଭିଃ ପରିତୋ ଵୃତଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର ଚମରା ଝାଲିଲେ, ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଲେ।