ତଥା ଖ୍ଯାତିମସୌ ଗଂତା ଯଥା ଦେଵେନ ଭାଷିତମ୍
ଏହାର କ୍ୟାତି ଦେବତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ।
ଅଗ୍ରଵେଦୀସମାଚାରସ୍ତ୍ଯକ୍ତତୀର୍ଥପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ।। 4.2.98.
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେଦୀରେ ଉଚିତ ଆଚରଣ ହେଉଛି ତୀର୍ଥରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଛାଡିଦେବା।
ଅଦାଂଭିକୋଽକ୍ରୂରମନାଃ ସଦୈଵାତିଥିଵଲ୍ଲଭଃ
ସେ ଭାବରେ ଚଳାକି ନଥିବା, କ୍ରୂରତା ନଥିବା ମନ, ସଦା ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।
ଵିଷମେଷୁ ଶରୈସ୍ତୀଵ୍ରୈଃ କାରିତସ୍ତ୍ଵପଦେ ପଦମ୍
କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତୁମେ ପଦରେ ପଦ ରଖିଥିଲା।
ତଯା ଚ ପ୍ରେରିତୋଽପେଯଂ ପପୌ ଚାପି ଵିମୋହିତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅପିତ୍ୟ ପିଇଲା ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଧନିନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵଵେଷଭୃତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁରେ ବନ୍ଧିତ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା—
ଶିଵଭକ୍ତାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ କିଂଚିଚ୍ଚ ପରିଦିତ୍ସୁକାନ୍
ଶିବଭକ୍ତମାନେକୁ ଦେଖି, କିଛି ଦାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା କିଛି ଲୋକ—
ଶିଖୀ ଚୋପଗ୍ରହକରଃ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽସତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହୀ
ଶିଖାଧାରୀ, ଗ୍ରହଣ କରିବା ଭଙ୍ଗିରେ, ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ଯ କଶ୍ଚିତ୍ପର୍ଵତଦେଶତଃ
ଏଭଳି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରୁ କିଛି ଜଣେ—
ସ୍ନାତ୍ଵା ସ ଚକ୍ରସରସି କଥଯିଷ୍ଯତି ଚେତି ଵୈ
ସେ ଚକ୍ର ସରସ୍ଵତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, କଥା କହିବେ, ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।
ଅସ୍ତି କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରାହୀ ଯସ୍ମୈ ଦଦ୍ଯାମହଂ ଧନମ୍ 4.2.98.
କିଛି ଜଣେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଧନ ଦେଇପାରିବି।
ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉପଵିଷ୍ଟୋସୌ ଯୋ ଜପେଦ୍ଧ୍ଯାନମୁଦ୍ରଯା
ଯେଉଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଏବଂ ବସିଛନ୍ତି, ଧ୍ୟାନ ମୁଦ୍ରାରେ ଜପ କରନ୍ତି—
ଇତି ତେଷାଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଗତ୍ଵା ତତ୍ସମୀପତଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସେ ଗଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
ମାମୁଦ୍ଧର ମହାଵିପ୍ର ତୀର୍ଥଂ ମେ ସଫଲୀକୁରୁ
ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟାକରି ମୋତେ ଉଠାଇ ଦିଅ; ମୋର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ଫଳଦାୟକ କର।
ଅଥାକ୍ଷମାଲିକାଂ କର୍ଣେ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାନଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ତାହାର ମାଳା କାନରେ ରଖି, ଧ୍ୟାନକୁ ଛାଡିଦେଲା।
ତସ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଂ ସ ଵୈ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚାତି ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵତ୍
ତାହାର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲା।
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୌନମୁଵାଚ ହ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ମୌନତା ଛାଡି ସେ କଥା କହିଲା।
ପରଂ ତେଽନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ତୁ କରିଷ୍ଯାମି ପ୍ରତିଗ୍ରହମ୍
ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି।
ଯାଵଦସ୍ତ୍ଯଖିଲଂ ଵିତ୍ତଂ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ନ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍
ଯେତେ ଅଟୁଟ ଧନ ଅଛି, ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଖି—
ତାଵତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଵିଶ୍ଵେଶସ୍ତ୍ଵଂ ଯତୋ ମମ
ସେତିକି ଧନ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ।
ଯେ ଵସଂତୀହ ଵିଶ୍ଵେଶ ରାଜଧାନ୍ଯାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 4.2.98.
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଏଠାରେ ରାଜଧାନୀରେ ଯେମାନେ ରହୁଛନ୍ତି, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ—
ପରୋଦ୍ଧରଣଶୀଲା ଯେ ଯେ ପରେଚ୍ଛାପ୍ରପୂରକାଃ
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି—
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟେଂଦ୍ରିଯମାନସଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ତାହାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵେଶଃ ପ୍ରୀଯତାଂ ଚେତି ପ୍ରୋଚ୍ଯ ଯାତୋ ଯଥାଗତଃ
‘ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ’ ବୋଲି କହି, ସେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଯାଇଗଲେ।
ବହିର୍ନିର୍ଗତମାତ୍ରସ୍ତୁ ବହୁଭିଃ ପରିଭୂଯତେ
ବାହାରକୁ ଯାଇଥିବା ସାଥିକେ, ଅନେକ ଲୋକ ତାହାକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଅସାଵେଵ ହି ଚାଂଡାଲଃ ସର୍ଵଲୋକବହିଷ୍କୃତଃ
ସେ ଏକ ଚାଣ୍ଡାଳ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହିଷ୍କୃତ ହେଇଥିଲେ।
ସ ଚ ତଦ୍ଭଯତୋ ଗେହାତ୍କାକଭୀତଦିଵାଂଧଵତ୍
ଭୟରେ, ସେ ଘରରୁ ଉଡ଼ିଗଲା, କାଉଁ ଭୟରେ ଅନ୍ଧ ମନେ ଯେପରି ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ସ ଏକଦା ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ଗୃହିଣ୍ଯା ଲୋକଦୂଷିତଃ
ଏକ ଦିନ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଗୃହଣୀ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ।
ମଧ୍ଯେ ମାର୍ଗଂ ସ ଗଚ୍ଛନ୍ଵୈ ଲକ୍ଷିତସ୍ତୁ ସକାଂଚନଃ
ମାର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ନେଇଥିବା ଦେଖାଗଲେ।
ନୀତ୍ଵା ତେ ତମରଣ୍ଯାନୀଂ ତସ୍କରାଃ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍ 4.2.98.
ତାପରେ, ଚୋରମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ତାହାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ନେଇଗଲେ।