ରତ୍ନକୁଟ୍ଟିମଭୂଭାଗା ଗୋପୁରାଗ୍ରେଷୁ ରେଜିରେ
ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଭୂମି ଗୋପୁର ଉପରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଅଚେତନାନ୍ଯପି ତଦା ଚେତନାନୀଵ ସଂବଭୁଃ
ସେ ସମୟରେ ଜଡ଼ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେଷାମେଵ ହି ସର୍ଵେଷାଂ ତତ୍ତୁ ଜନ୍ମଦିଵାଭଵତ୍ 4.2.98.
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦିନଟି ଜନ୍ମ ଦିନ ଭଳି ହେଇଗଲା।
ଅଥାଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚତୁରାନନେନ ମହର୍ଷିଵୃଂଦୈଃ ସହ ଦେଵଦେଵଃ
ତାପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକସাথে ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ରତ୍ନୈରସଂଖ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୁକୂଲୈର୍ମାଲ୍ଯୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଲସଦିଷ୍ଟଗଂଧୈଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ରତ୍ନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ମନୋହର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନାକରୈଶ୍ଚାପି ଗିରୀଂଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ଯଥା ସ୍ଵମନ୍ଯୈରପି ପୁଣ୍ଯଧୀଭିଃ
ରତ୍ନପର୍ବତର ଧନ ଓ ଶୁଭ କର୍ମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ସଂତୋଷ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଥମଂ ମୁନୀଂଦ୍ରାନ୍ସ୍ଵୈସ୍ଵୈର୍ହୃଦିସ୍ଥୈଶ୍ଚ ଚିରାଭିଲାଷୈଃ
ପ୍ରଥମେ, ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
ଇତୋ ନିଷୀଦେତି ସମାନପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ମେ ସମସ୍ତପ୍ରଭୁତୈକହେତୁଃ
“ଏଠାରେ ବସ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ।”
ତ୍ଵଯା ଦିଵୋଦାସ ନରେଂଦ୍ରଵର୍ଯଃ ସଦୂପଦେଶୈଶ୍ଚ ତଥୋପଦିଷ୍ଟଃ
ତୁମେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବୋଦାସକୁ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଯ ଈପ୍ସିତସ୍ତେ ନାଦେଯମତ୍ରାସ୍ତି କିମପ୍ଯହୋ ତେ
“ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ଯେ କିଛି ଚାହୁଅଛ, ଏଠାରେ କିଛି ରୋକାଯିବ ନାହିଁ, ମୋତେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।”
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵାକ୍ଯଂ ଜଗଦୀଶିତୁଶ୍ଚ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵରଦଂ ମହେଶମ୍
ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ମହେଶଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ଜଗାଦ ତୁଷ୍ଟୋ ନିତରାଂ ପୁରାରିଃ 4.2.98.
ମଧୁସୂଦନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖୁସି ହୋଇ ପୁରାରି କଥା କହିଲେ।
ଆଦାଵନାରାଧ୍ଯ ଭଵଂତମତ୍ର ଯୋ ମାଂ ଭଜିଷ୍ଯତ୍ଯପି ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ
ଏଠାରେ କେହି ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ, ତୁମକୁ ପୂଜା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ତେବେ...
ସର୍ଵତ୍ର ସୌଖ୍ଯଂ ମମ ମୁକ୍ତିମଂଡପେ ସଂତିଷ୍ଠମାନସ୍ଯ ଭଵେଦିହାଚ୍ଯୁତ
ମୋର ମୁକ୍ତି ମଣ୍ଡପରେ ଯିଏ ଦଢ଼ି ରହିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତଠାରେ ସୁଖ ହେଉ।
ନିମେଷମାତ୍ରଂ ସ୍ଥିରଚିତ୍ତଵୃତ୍ତଯସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ଯେ ଦକ୍ଷିଣମଂଡପେତ୍ର ମେ
ମୋର ଦକ୍ଷିଣ ମଣ୍ଡପରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ରଖି ପାରନ୍ତି—
ସଂସ୍ନାଯ ଯେ ଚକ୍ରସରସ୍ଯଗାଧେ ସମସ୍ତତୀର୍ଥୈକ ଶିରୋଵିଭୂଷଣେ
ଯେଉଁମାନେ ଚକ୍ର ସରସ୍ଵତୀର ଗଭୀର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିର ଭଳି ଏହି ସ୍ଥାନରେ—
ସ୍ମରଂତି ଯେ ମାମପଵର୍ଗମଂଡପେ କିଂଚିଦ୍ଯଥାଶକ୍ତି ଦଦତ୍ଯପି ସ୍ଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ମୁକ୍ତିର ମଣ୍ଡପରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କିଛି ଦାନ କରନ୍ତି—
ଉପେଂଦ୍ରତପ୍ତାନି ତପାଂସି ତୈଶ୍ଚିରଂ ସ୍ନାତା ହି ତେ ଚାଖିଲତୀର୍ଥସାର୍ଥକୈଃ
ଉପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତାପରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି—
ତୀର୍ଥାନି ସଂତୀହ ପଦେପଦେ ହରେ ତୁଲା କ୍ଵ ତେଷାଂ ମଣିକର୍ଣିକାଯାଃ
ହରିଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ତୀର୍ଥ ମିଳିଥାଏ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ସହିତ କେଉଁ ତୁଳନା ହେବ?
କୈଵଲ୍ଯମଂଡପସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯେ ଦ୍ଵାପରେ ହରେ
ମୁକ୍ତିର ମଣ୍ଡପରେ ଏହା ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବ, ହରି।
ତଥା ଖ୍ଯାତିମସୌ ଗଂତା ଯଥା ଦେଵେନ ଭାଷିତମ୍
ଏହାର କ୍ୟାତି ଦେବତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ପ୍ରସାରିତ ହେବ।
ଅଗ୍ରଵେଦୀସମାଚାରସ୍ତ୍ଯକ୍ତତୀର୍ଥପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ।। 4.2.98.
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବେଦୀରେ ଉଚିତ ଆଚରଣ ହେଉଛି ତୀର୍ଥରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଛାଡିଦେବା।
ଅଦାଂଭିକୋଽକ୍ରୂରମନାଃ ସଦୈଵାତିଥିଵଲ୍ଲଭଃ
ସେ ଭାବରେ ଚଳାକି ନଥିବା, କ୍ରୂରତା ନଥିବା ମନ, ସଦା ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ।
ଵିଷମେଷୁ ଶରୈସ୍ତୀଵ୍ରୈଃ କାରିତସ୍ତ୍ଵପଦେ ପଦମ୍
କଠିନ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ତୀବ୍ର ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତୁମେ ପଦରେ ପଦ ରଖିଥିଲା।
ତଯା ଚ ପ୍ରେରିତୋଽପେଯଂ ପପୌ ଚାପି ଵିମୋହିତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଅପିତ୍ୟ ପିଇଲା ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଧନିନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵଵେଷଭୃତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁରେ ବନ୍ଧିତ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା—
ଶିଵଭକ୍ତାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ କିଂଚିଚ୍ଚ ପରିଦିତ୍ସୁକାନ୍
ଶିବଭକ୍ତମାନେକୁ ଦେଖି, କିଛି ଦାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା କିଛି ଲୋକ—
ଶିଖୀ ଚୋପଗ୍ରହକରଃ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽସତ୍ପ୍ରତିଗ୍ରହୀ
ଶିଖାଧାରୀ, ଗ୍ରହଣ କରିବା ଭଙ୍ଗିରେ, ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ଯ କଶ୍ଚିତ୍ପର୍ଵତଦେଶତଃ
ଏଭଳି ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ପାହାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳରୁ କିଛି ଜଣେ—
ସ୍ନାତ୍ଵା ସ ଚକ୍ରସରସି କଥଯିଷ୍ଯତି ଚେତି ଵୈ
ସେ ଚକ୍ର ସରସ୍ଵତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, କଥା କହିବେ, ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି।