ଚାରଣାସ୍ତୁ ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯୁର୍ଜର୍ହୃଷୁର୍ଦେଵତାଗଣାଃ
ଚାରଣମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵଵୁର୍ଗଂଧଵହା ଵାତା ଵଵୃଷୁଃ କୁସୁମୈର୍ଘନାଃ
ସୁଗନ୍ଧି ହାରା ହାଲୁକି ବାତାସ ବହିଲା, ମେଘମାନେ ଫୁଲ ଝରାଇଲେ।
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ ସର୍ଵେ ଜାତା ଆନଂଦମେଦୁରାଃ 4.2.98.
ସମସ୍ତ ଥିବା ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରେଷୁ ସାଧ୍ଯେଷୁ କିନ୍ନରେଷୁ ନରେଷୁ ଚ
ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ ଦେବ, କିନ୍ନର ଓ ମାନବମାନେ—
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ଚ ନିତରାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥାଃ ପଦେପଦେ
କୌଣସି ବାଧା ଥିଲାନି; ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା।
ନାଦ୍ଯାପି ନୀଲିମାନଂତଂ ପରିତ୍ଯଜତି କର୍ହିଚିତ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ନୀଳିମା କେବେ ବି ଛାଡ଼ିନାହିଁ।
ତେଷାଂ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଖେଦ୍ଯାପି ରାଜଂତେ ତାରକାଚ୍ଛଲାତ୍
ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ମନ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାରା ଭଳି ଭ୍ରମରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ରମ୍ଯଧ୍ଵଜପ୍ରଭାଧୌତା ରେଜୁଃ ପ୍ରତି ଶିଵାଲଯମ୍
ସୁନ୍ଦର ପତାକାର ଚମକରେ ଧୋଇଯାଇ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦ୍ଯଂତେ ଚ କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଚାରି ପ୍ରକାରର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଏଠାଉଠା ବାଜୁଥିଲା।
ହରିତ ଶ୍ଵେତ ମାଂଜିଷ୍ଠ ନୀଲ ପୀତ ବହୁପ୍ରଭାଃ
ହରିତ, ଧଳା, ମାଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ନୀଳ ଓ ପୀତ ରଙ୍ଗରେ ଅନେକ ଚମକ ଦେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନକୁଟ୍ଟିମଭୂଭାଗା ଗୋପୁରାଗ୍ରେଷୁ ରେଜିରେ
ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଭୂମି ଗୋପୁର ଉପରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଅଚେତନାନ୍ଯପି ତଦା ଚେତନାନୀଵ ସଂବଭୁଃ
ସେ ସମୟରେ ଜଡ଼ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେଷାମେଵ ହି ସର୍ଵେଷାଂ ତତ୍ତୁ ଜନ୍ମଦିଵାଭଵତ୍ 4.2.98.
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦିନଟି ଜନ୍ମ ଦିନ ଭଳି ହେଇଗଲା।
ଅଥାଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚତୁରାନନେନ ମହର୍ଷିଵୃଂଦୈଃ ସହ ଦେଵଦେଵଃ
ତାପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକସাথে ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ରତ୍ନୈରସଂଖ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୁକୂଲୈର୍ମାଲ୍ଯୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଲସଦିଷ୍ଟଗଂଧୈଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ରତ୍ନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ମନୋହର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନାକରୈଶ୍ଚାପି ଗିରୀଂଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ଯଥା ସ୍ଵମନ୍ଯୈରପି ପୁଣ୍ଯଧୀଭିଃ
ରତ୍ନପର୍ବତର ଧନ ଓ ଶୁଭ କର୍ମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ସଂତୋଷ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଥମଂ ମୁନୀଂଦ୍ରାନ୍ସ୍ଵୈସ୍ଵୈର୍ହୃଦିସ୍ଥୈଶ୍ଚ ଚିରାଭିଲାଷୈଃ
ପ୍ରଥମେ, ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
ଇତୋ ନିଷୀଦେତି ସମାନପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ମେ ସମସ୍ତପ୍ରଭୁତୈକହେତୁଃ
“ଏଠାରେ ବସ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ।”
ତ୍ଵଯା ଦିଵୋଦାସ ନରେଂଦ୍ରଵର୍ଯଃ ସଦୂପଦେଶୈଶ୍ଚ ତଥୋପଦିଷ୍ଟଃ
ତୁମେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବୋଦାସକୁ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଯ ଈପ୍ସିତସ୍ତେ ନାଦେଯମତ୍ରାସ୍ତି କିମପ୍ଯହୋ ତେ
“ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ଯେ କିଛି ଚାହୁଅଛ, ଏଠାରେ କିଛି ରୋକାଯିବ ନାହିଁ, ମୋତେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।”
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵାକ୍ଯଂ ଜଗଦୀଶିତୁଶ୍ଚ ପ୍ରୋଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵରଦଂ ମହେଶମ୍
ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ମହେଶଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁସୂଦନସ୍ଯ ଜଗାଦ ତୁଷ୍ଟୋ ନିତରାଂ ପୁରାରିଃ 4.2.98.
ମଧୁସୂଦନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଖୁସି ହୋଇ ପୁରାରି କଥା କହିଲେ।
ଆଦାଵନାରାଧ୍ଯ ଭଵଂତମତ୍ର ଯୋ ମାଂ ଭଜିଷ୍ଯତ୍ଯପି ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଃ
ଏଠାରେ କେହି ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ, ତୁମକୁ ପୂଜା କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ତେବେ...
ସର୍ଵତ୍ର ସୌଖ୍ଯଂ ମମ ମୁକ୍ତିମଂଡପେ ସଂତିଷ୍ଠମାନସ୍ଯ ଭଵେଦିହାଚ୍ଯୁତ
ମୋର ମୁକ୍ତି ମଣ୍ଡପରେ ଯିଏ ଦଢ଼ି ରହିଛି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତଠାରେ ସୁଖ ହେଉ।
ନିମେଷମାତ୍ରଂ ସ୍ଥିରଚିତ୍ତଵୃତ୍ତଯସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ଯେ ଦକ୍ଷିଣମଂଡପେତ୍ର ମେ
ମୋର ଦକ୍ଷିଣ ମଣ୍ଡପରେ ଯେଉଁମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମନକୁ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ରଖି ପାରନ୍ତି—
ସଂସ୍ନାଯ ଯେ ଚକ୍ରସରସ୍ଯଗାଧେ ସମସ୍ତତୀର୍ଥୈକ ଶିରୋଵିଭୂଷଣେ
ଯେଉଁମାନେ ଚକ୍ର ସରସ୍ଵତୀର ଗଭୀର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣିର ଭଳି ଏହି ସ୍ଥାନରେ—
ସ୍ମରଂତି ଯେ ମାମପଵର୍ଗମଂଡପେ କିଂଚିଦ୍ଯଥାଶକ୍ତି ଦଦତ୍ଯପି ସ୍ଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ମୁକ୍ତିର ମଣ୍ଡପରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କିଛି ଦାନ କରନ୍ତି—
ଉପେଂଦ୍ରତପ୍ତାନି ତପାଂସି ତୈଶ୍ଚିରଂ ସ୍ନାତା ହି ତେ ଚାଖିଲତୀର୍ଥସାର୍ଥକୈଃ
ଉପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତାପରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି—
ତୀର୍ଥାନି ସଂତୀହ ପଦେପଦେ ହରେ ତୁଲା କ୍ଵ ତେଷାଂ ମଣିକର୍ଣିକାଯାଃ
ହରିଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ତୀର୍ଥ ମିଳିଥାଏ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ସହିତ କେଉଁ ତୁଳନା ହେବ?
କୈଵଲ୍ଯମଂଡପସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯେ ଦ୍ଵାପରେ ହରେ
ମୁକ୍ତିର ମଣ୍ଡପରେ ଏହା ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବ, ହରି।