ଅଦ୍ଯାପି ଜାଯତେ ସିଦ୍ଧିଃ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ଏଠାରେ ଏଉଁ ସିଦ୍ଧି ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ମିଳେ; ମୁଁ ଯାହା କହିଲି, ଏହା ସତ୍ୟ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାନଵଃ ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପୁରା ଦେଵୈର୍ନିର୍ଜିତାନ୍ନୃପସତ୍ତମ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
କଥଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଚ ମହାଯଶଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ କିପରି ଦେବତାମାନେକୁ ହରାଇ, ବଡ଼ ଯଶ ପାଇଲେ?
ଏଵଂ ସ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତୋଽର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଶିଵଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଧୂପଗଂଧାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତୁତୋଷ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯଯା ଜୀଵଂତି ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମୃତ୍ଯୁଂ ସଂଖ୍ଯେପି ଜଂତଵଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପୁନଃ ଶୁକ୍ରଂ ଵରମନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ମେ
ପୁଣି ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ।'
ତତୋ ଲିଂଗଂ ପୂଜଯେଚ୍ଚ ଯଃ ପୁମାଞ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ॥ 7.3.15.
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ଅଲ୍ପମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ତସ୍ଯ ମା ଭୂତ୍ତଵ ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଅତି କମ୍ ଭୋଗୁ।
ଶୁକ୍ରୋପି ଦାନଵାନ୍ସଂଖ୍ଯେ ହତାନ୍ଦେଵୈରନେକଶଃ
ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେକୁ ଅନେକଥର ମାରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକ୍ର—
ଵିଦ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ପ୍ରଭାଵେନ ଜୀଵଯାମାସ ତାନ୍ମୁନିଃ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଋଷି ସେମାନେକୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯକ୍ପାତକୈଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତର୍ପିତାଃ ସଲିଲେନୈଵ କିଂ ପୁନଃ ପିଂଡଦାନତଃ
କେବଳ ପାଣି ଦେଇ ସେମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଲେ କିଏଁ ନ ହେବେ?
ମଣିକର୍ଣିକସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ନାମକ ସ୍ଥାନଟି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧିଂ ଗତା ରାଜନ୍ଵାଲଖିଲ୍ଯା ମହର୍ଷଯଃ
ଏଠାରେ, ରାଜା, ଭଳି ମହାର୍ଷିମାନେ ଭଳି ଧ୍ୟାନରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନର ମୁନିମାନେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
କିରାତଵନିତା କାଚିନ୍ନାମ୍ନା ଚ ମଣିକର୍ଣିକା
ଏକ କିରାତ ଜଣେ ଜିଏଙ୍କ ନାମ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା, ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ତୃଷାର୍ତ୍ତା ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମଧ୍ଯଂଦିନଗତେ ରଵୌ
ତାଙ୍କୁ ତିଆରେ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଲାଗିଥିଲା, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଦିଵ୍ଯରୂପଵପୁର୍ଧରା
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖାଦେଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯାଃ ପତିଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦନ୍ଵେଷଣତତ୍ପରଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ମମ ଭାର୍ଯାତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଯଦି ଦୃଷ୍ଟା ସୁମଧ୍ଯମେ
"ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ହେ ସୁସୌମ୍ୟୀ—"
ତୃଷାର୍ତ୍ତଶ୍ଚ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟୋ ରୁଦତେ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ସେ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯରୂପମିଦଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵୈରପି ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ ॥ 7.3.16.
ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାଇଯାଇଛି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ସଲିଲେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍କୁରୁ ସ୍ନାନଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଣିରେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର।
ଅଥାସୌ ସହ ପୁତ୍ରେଣ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତତ୍ର ନିର୍ଝରେ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ସେଠି ଝରଣାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୁଃଖେନ ମୃତ୍ଯୁମାପନ୍ନସ୍ତସ୍ମିନ୍ନେଵ ଜଲାଶଯେ
ସେଠି ଜଳାଶୟରେ ଦୁଃଖ ପାଇ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଚିତିଂ କୃତ୍ଵା ସମଂ ତେନ ଜ୍ଵାଲଯାମାସ ପାଵକମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚିତା ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ଅଗ୍ନି ଜାଳାଇଲେ।