ମହାପାପାନି ପାପାନି ଜ୍ଞାତାଜ୍ଞାତାନି ଭୂରିଶଃ 4.2.97.
ବହୁ ପ୍ରକାର ମହାପାପ ଓ ସାଧାରଣ ପାପ, ଜଣା ଓ ଅଜଣା, ବହୁ ପରିମାଣରେ—
ଦିଵ୍ଯଂ ରଥଂ ସମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଜଗାମ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପାତ୍
ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାହାରିଗଲା।
ମହାମହୋତ୍ସଵଃ ଶଂଭୋଃ ପୃଚ୍ଛତେ କୁଂଭସଂଭଵେ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ଓ ଶୋଭାମୟ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା କୁମ୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାନଂଦଜନନୀଂ ମହାପାତକତଂକିନୀମ୍
ଏହି ଉତ୍ସବ ତିନି ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ଓ ବଡ଼ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ମଂଦରାଦାଗତଃ ଶଂଭୁଶ୍ଚୈତ୍ରେ ଦମନପର୍ଵଣି
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରୁ ଆସିଥିବା ଶମ୍ଭୁ, ଚୈତ୍ର ଦମନ ପର୍ବରେ—
ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମୀଵିଲାସେଥ ପ୍ରାସାଦେ ସିଦ୍ଧିମାଗତେ
ମୋକ୍ଷ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ର ଚମକ ଭରା ରୂପରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ—
ଊର୍ଜଶୁକ୍ଲପ୍ରତିପଦି ବୁଧରାଧାସମାଯୁଜି
ଊର୍ଜା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନ, ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ବୁଧ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲେ—
ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ଵାଦ୍ଯେଷୁ ପ୍ରସନ୍ନାସୁ ହରିତ୍ସୁ ଚ
ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଚାଲିଥିଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଖୁସି ଥିଲେ—
ପ୍ରତିଶବ୍ଦିତ ଭୂର୍ଲୋକ ଭୁଵର୍ଲୋକାଂତରାଧ୍ଵନି
ଭୂଲୋକ ଓ ଭୁଵର୍ଲୋକ ମଧ୍ୟର ରାସ୍ତା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵନିକରା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଚାରଣାସ୍ତୁ ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯୁର୍ଜର୍ହୃଷୁର୍ଦେଵତାଗଣାଃ
ଚାରଣମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵଵୁର୍ଗଂଧଵହା ଵାତା ଵଵୃଷୁଃ କୁସୁମୈର୍ଘନାଃ
ସୁଗନ୍ଧି ହାରା ହାଲୁକି ବାତାସ ବହିଲା, ମେଘମାନେ ଫୁଲ ଝରାଇଲେ।
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ ସର୍ଵେ ଜାତା ଆନଂଦମେଦୁରାଃ 4.2.98.
ସମସ୍ତ ଥିବା ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରେଷୁ ସାଧ୍ଯେଷୁ କିନ୍ନରେଷୁ ନରେଷୁ ଚ
ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ ଦେବ, କିନ୍ନର ଓ ମାନବମାନେ—
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ଚ ନିତରାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥାଃ ପଦେପଦେ
କୌଣସି ବାଧା ଥିଲାନି; ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା।
ନାଦ୍ଯାପି ନୀଲିମାନଂତଂ ପରିତ୍ଯଜତି କର୍ହିଚିତ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ନୀଳିମା କେବେ ବି ଛାଡ଼ିନାହିଁ।
ତେଷାଂ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଖେଦ୍ଯାପି ରାଜଂତେ ତାରକାଚ୍ଛଲାତ୍
ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ମନ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାରା ଭଳି ଭ୍ରମରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ରମ୍ଯଧ୍ଵଜପ୍ରଭାଧୌତା ରେଜୁଃ ପ୍ରତି ଶିଵାଲଯମ୍
ସୁନ୍ଦର ପତାକାର ଚମକରେ ଧୋଇଯାଇ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦ୍ଯଂତେ ଚ କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଚାରି ପ୍ରକାରର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଏଠାଉଠା ବାଜୁଥିଲା।
ହରିତ ଶ୍ଵେତ ମାଂଜିଷ୍ଠ ନୀଲ ପୀତ ବହୁପ୍ରଭାଃ
ହରିତ, ଧଳା, ମାଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ନୀଳ ଓ ପୀତ ରଙ୍ଗରେ ଅନେକ ଚମକ ଦେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନକୁଟ୍ଟିମଭୂଭାଗା ଗୋପୁରାଗ୍ରେଷୁ ରେଜିରେ
ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଭୂମି ଗୋପୁର ଉପରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଅଚେତନାନ୍ଯପି ତଦା ଚେତନାନୀଵ ସଂବଭୁଃ
ସେ ସମୟରେ ଜଡ଼ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେଷାମେଵ ହି ସର୍ଵେଷାଂ ତତ୍ତୁ ଜନ୍ମଦିଵାଭଵତ୍ 4.2.98.
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦିନଟି ଜନ୍ମ ଦିନ ଭଳି ହେଇଗଲା।
ଅଥାଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚତୁରାନନେନ ମହର୍ଷିଵୃଂଦୈଃ ସହ ଦେଵଦେଵଃ
ତାପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକସাথে ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ରତ୍ନୈରସଂଖ୍ଯୈର୍ବହୁଭିର୍ଦୁକୂଲୈର୍ମାଲ୍ଯୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈର୍ଲସଦିଷ୍ଟଗଂଧୈଃ
ଅସଂଖ୍ୟ ରତ୍ନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ମନୋହର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ରତ୍ନାକରୈଶ୍ଚାପି ଗିରୀଂଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ଯଥା ସ୍ଵମନ୍ଯୈରପି ପୁଣ୍ଯଧୀଭିଃ
ରତ୍ନପର୍ବତର ଧନ ଓ ଶୁଭ କର୍ମର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ସଂତୋଷ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଥମଂ ମୁନୀଂଦ୍ରାନ୍ସ୍ଵୈସ୍ଵୈର୍ହୃଦିସ୍ଥୈଶ୍ଚ ଚିରାଭିଲାଷୈଃ
ପ୍ରଥମେ, ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
ଇତୋ ନିଷୀଦେତି ସମାନପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ମେ ସମସ୍ତପ୍ରଭୁତୈକହେତୁଃ
“ଏଠାରେ ବସ, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ।”
ତ୍ଵଯା ଦିଵୋଦାସ ନରେଂଦ୍ରଵର୍ଯଃ ସଦୂପଦେଶୈଶ୍ଚ ତଥୋପଦିଷ୍ଟଃ
ତୁମେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦିବୋଦାସକୁ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୋ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଯ ଈପ୍ସିତସ୍ତେ ନାଦେଯମତ୍ରାସ୍ତି କିମପ୍ଯହୋ ତେ
“ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ଯେ କିଛି ଚାହୁଅଛ, ଏଠାରେ କିଛି ରୋକାଯିବ ନାହିଁ, ମୋତେ ତୁମେ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ।”