ତଦୁତ୍ତରେ ପାଂଡଵାନାଂ ପଂଚଲିଂଗାନି ସନ୍ମୁଦେ
ସେଠିରୁ ଉତ୍ତରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଚଟି ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ତଦୁଦୀଚ୍ଯାମଘାପହମ୍ 4.2.97.
ସେଠିରୁ ଉତ୍ତରେ 'ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତେଶ୍ୱର' ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ତଦଗ୍ରେ ତାରକେଶଶ୍ଚ ତଦଗ୍ରେ ସ୍ଵର୍ଣଭାରଦଃ 4.2.97.
ସେଠିରୁ ଆଗରେ 'ତାରକେଶ' ଅଛି, ଏବଂ ତାହାରୁ ଆଗରେ 'ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣଭାରଦ' ଅଛି।
ଦେଵସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣେ ଭାଗେ ତତ୍ର ଵାପୀ ଶୁଭୋଦକା 4.2.97.
ଦେବତାଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଜଳ ଭରା ତାଳା ଅଛି।
ଅଲର୍କେଶଃ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯଃ ଶୁକ୍ରେଶାତ୍ପୂର୍ଵଦିକ୍ସ୍ଥିତଃ 4.2.97.
ସେଠି, ଶୁକ୍ରେଶଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ 'ଅଲର୍କେଶ' ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ।
ଵିଶାଲାକ୍ଷୀଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷେତ୍ରଵସ୍ତିଦମ୍ 4.2.97.
ସେଠି 'ବିଶାଳାକ୍ଷୀଶ୍ୱର' ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା କ୍ଷେତ୍ରର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ।
ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ଚ କେଦାରୋ ରୁଦ୍ରାନୁଚରତାପ୍ରଦଃ 4.2.97.
ସେଠିରୁ ଦକ୍ଷିଣେ 'କେଦାର' ଅଛି, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚର ହେବାର ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ।
ଯାତ୍ରଯା ସର୍ଵ ଲିଂଗାନାଂ ଯତ୍ଫଲଂ ତଦଵାପ୍ଯତେ 4.2.97.
ଏହି ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ଯାତ୍ରା କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲିଙ୍ଗର ଫଳ ମିଳିଯାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଯୋର୍ଦାତ୍ରୀ ଦୃଷ୍ଟା ଦେହାଂତସେଵିତା 4.2.97.
ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା, ଶରୀର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେବିତା ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
ସର୍ଵଲିଂଗମଯାଧ୍ଯାଯଂ ଯୋଽମୁଂ ନିତ୍ଯଂ ଜପେତ୍ସୁଧୀଃ 4.2.97.
ଯେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ସମସ୍ତ ଲିଙ୍ଗର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ପାଠ କରେ—
ମହାପାପାନି ପାପାନି ଜ୍ଞାତାଜ୍ଞାତାନି ଭୂରିଶଃ 4.2.97.
ବହୁ ପ୍ରକାର ମହାପାପ ଓ ସାଧାରଣ ପାପ, ଜଣା ଓ ଅଜଣା, ବହୁ ପରିମାଣରେ—
ଦିଵ୍ଯଂ ରଥଂ ସମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଜଗାମ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପାତ୍
ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢି ସେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାହାରିଗଲା।
ମହାମହୋତ୍ସଵଃ ଶଂଭୋଃ ପୃଚ୍ଛତେ କୁଂଭସଂଭଵେ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ଓ ଶୋଭାମୟ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା କୁମ୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାନଂଦଜନନୀଂ ମହାପାତକତଂକିନୀମ୍
ଏହି ଉତ୍ସବ ତିନି ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ଓ ବଡ଼ ପାପକୁ ଦୂର କରେ।
ମଂଦରାଦାଗତଃ ଶଂଭୁଶ୍ଚୈତ୍ରେ ଦମନପର୍ଵଣି
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରୁ ଆସିଥିବା ଶମ୍ଭୁ, ଚୈତ୍ର ଦମନ ପର୍ବରେ—
ମୋକ୍ଷଲକ୍ଷ୍ମୀଵିଲାସେଥ ପ୍ରାସାଦେ ସିଦ୍ଧିମାଗତେ
ମୋକ୍ଷ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ର ଚମକ ଭରା ରୂପରେ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ—
ଊର୍ଜଶୁକ୍ଲପ୍ରତିପଦି ବୁଧରାଧାସମାଯୁଜି
ଊର୍ଜା ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନ, ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ବୁଧ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲେ—
ଵାଦ୍ଯମାନେଷୁ ଵାଦ୍ଯେଷୁ ପ୍ରସନ୍ନାସୁ ହରିତ୍ସୁ ଚ
ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଚାଲିଥିଲା, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଖୁସି ଥିଲେ—
ପ୍ରତିଶବ୍ଦିତ ଭୂର୍ଲୋକ ଭୁଵର୍ଲୋକାଂତରାଧ୍ଵନି
ଭୂଲୋକ ଓ ଭୁଵର୍ଲୋକ ମଧ୍ୟର ରାସ୍ତା ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
ଜଗୁର୍ଗଂଧର୍ଵନିକରା ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ଚାରଣାସ୍ତୁ ସ୍ତୁତିଂ କୁର୍ଯୁର୍ଜର୍ହୃଷୁର୍ଦେଵତାଗଣାଃ
ଚାରଣମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵଵୁର୍ଗଂଧଵହା ଵାତା ଵଵୃଷୁଃ କୁସୁମୈର୍ଘନାଃ
ସୁଗନ୍ଧି ହାରା ହାଲୁକି ବାତାସ ବହିଲା, ମେଘମାନେ ଫୁଲ ଝରାଇଲେ।
ସ୍ଥାଵରା ଜଂଗମାଃ ସର୍ଵେ ଜାତା ଆନଂଦମେଦୁରାଃ 4.2.98.
ସମସ୍ତ ଥିବା ଓ ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରେଷୁ ସାଧ୍ଯେଷୁ କିନ୍ନରେଷୁ ନରେଷୁ ଚ
ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ ଦେବ, କିନ୍ନର ଓ ମାନବମାନେ—
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ଚ ନିତରାଂ ପୁରୁଷାର୍ଥାଃ ପଦେପଦେ
କୌଣସି ବାଧା ଥିଲାନି; ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହେଲା।
ନାଦ୍ଯାପି ନୀଲିମାନଂତଂ ପରିତ୍ଯଜତି କର୍ହିଚିତ୍
ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ନୀଳିମା କେବେ ବି ଛାଡ଼ିନାହିଁ।
ତେଷାଂ ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ଖେଦ୍ଯାପି ରାଜଂତେ ତାରକାଚ୍ଛଲାତ୍
ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ମନ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାରା ଭଳି ଭ୍ରମରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ରମ୍ଯଧ୍ଵଜପ୍ରଭାଧୌତା ରେଜୁଃ ପ୍ରତି ଶିଵାଲଯମ୍
ସୁନ୍ଦର ପତାକାର ଚମକରେ ଧୋଇଯାଇ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲେ।
ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଵାଦ୍ଯାନି ଵାଦ୍ଯଂତେ ଚ କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍
ଚାରି ପ୍ରକାରର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଏଠାଉଠା ବାଜୁଥିଲା।
ହରିତ ଶ୍ଵେତ ମାଂଜିଷ୍ଠ ନୀଲ ପୀତ ବହୁପ୍ରଭାଃ
ହରିତ, ଧଳା, ମାଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ନୀଳ ଓ ପୀତ ରଙ୍ଗରେ ଅନେକ ଚମକ ଦେଉଥିଲେ।