ଅବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ମହାଦେଵୋ ଵରଦୋସ୍ମୀତି ପାର୍ଥିଵ
ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦାନଦାତା, ରାଜନ।"
ଦାସ୍ଯାମି ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽହଂ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋତେ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁରୁଵାଚ ଏତଲ୍ଲିଂଗଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ନିଶ୍ଚଯମ୍
ବିଶ୍ୱାବସୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କଲେ—"
ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଂ ଯାତି ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଲୋକେ ହଜାର ହଜାର ଥର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କାମାନିଷ୍ଟାନଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ, ଲୋକେ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଅଚାହିଁଥିବା ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଯଜତେ ଯଜ୍ଞୈର୍ନ ଦାନାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
କେହି ବି ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ଉଚ୍ଛିନ୍ନେଷୁ ଚ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଦାନେଷୁ ନୃପସତ୍ତମ 7.3.14.
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଵିଘାତଂ ଚ ତଦ୍ଵିଘାତାଯ ଵାସଵଃ
ଯଜ୍ଞର ବାଧା ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଥାପି ସଂନିଧୌ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧେଶସ୍ଯ ନୃପୋତ୍ତମ
ତଥାପି, ସେଇ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ଯସ୍ତୁ ମାଘଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୋମଵାରେ ନୃପୋତ୍ତମ
ଯିଏ ମାଘ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ସୋମବାରରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ଅଦ୍ଯାପି ଜାଯତେ ସିଦ୍ଧିଃ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ଏଠାରେ ଏଉଁ ସିଦ୍ଧି ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ମିଳେ; ମୁଁ ଯାହା କହିଲି, ଏହା ସତ୍ୟ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାନଵଃ ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପୁରା ଦେଵୈର୍ନିର୍ଜିତାନ୍ନୃପସତ୍ତମ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
କଥଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଚ ମହାଯଶଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ କିପରି ଦେବତାମାନେକୁ ହରାଇ, ବଡ଼ ଯଶ ପାଇଲେ?
ଏଵଂ ସ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତୋଽର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଶିଵଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଧୂପଗଂଧାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତୁତୋଷ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯଯା ଜୀଵଂତି ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମୃତ୍ଯୁଂ ସଂଖ୍ଯେପି ଜଂତଵଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପୁନଃ ଶୁକ୍ରଂ ଵରମନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ମେ
ପୁଣି ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ।'
ତତୋ ଲିଂଗଂ ପୂଜଯେଚ୍ଚ ଯଃ ପୁମାଞ୍ଛ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ॥ 7.3.15.
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ଅଲ୍ପମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ତସ୍ଯ ମା ଭୂତ୍ତଵ ପ୍ରସାଦତଃ
ତୁମ ଦୟାରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଅତି କମ୍ ଭୋଗୁ।
ଶୁକ୍ରୋପି ଦାନଵାନ୍ସଂଖ୍ଯେ ହତାନ୍ଦେଵୈରନେକଶଃ
ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେକୁ ଅନେକଥର ମାରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୁକ୍ର—
ଵିଦ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ପ୍ରଭାଵେନ ଜୀଵଯାମାସ ତାନ୍ମୁନିଃ
ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଋଷି ସେମାନେକୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତୋ ନରଃ ସମ୍ଯକ୍ପାତକୈଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭଲଭାବେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ତର୍ପିତାଃ ସଲିଲେନୈଵ କିଂ ପୁନଃ ପିଂଡଦାନତଃ
କେବଳ ପାଣି ଦେଇ ସେମାନେ ତୃପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଲେ କିଏଁ ନ ହେବେ?
ମଣିକର୍ଣିକସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ନାମକ ସ୍ଥାନଟି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯତ୍ର ସିଦ୍ଧିଂ ଗତା ରାଜନ୍ଵାଲଖିଲ୍ଯା ମହର୍ଷଯଃ
ଏଠାରେ, ରାଜା, ଭଳି ମହାର୍ଷିମାନେ ଭଳି ଧ୍ୟାନରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନର ମୁନିମାନେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
କିରାତଵନିତା କାଚିନ୍ନାମ୍ନା ଚ ମଣିକର୍ଣିକା
ଏକ କିରାତ ଜଣେ ଜିଏଙ୍କ ନାମ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା, ସେଠାରେ ଥିଲେ।