ହୃଷୀକେଶସ୍ଯ ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା କରିଷ୍ଯତ୍ଯନୁଲେପନମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଅନୁଲେପନ କରିବେ—
ସଂମାର୍ଜନଂ ଚ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଃ କରୋତି ସମାହିତଃ ମୋଦତେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକସ୍ଥୋ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ଏବଂ ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ମନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୋଉଛନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କାର୍ତିକେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଚ ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନୃପୋତ୍ତମ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଯଥାଯଥା ପ୍ରକାଶେତ ପାପଂ ଜନ୍ମାଂତରାର୍ଜିତମ୍
ଏପରି ଯେତେ ଦୂର ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପ ପ୍ରକାଶ କରିବେ—
ପଂଚାମୃତେନ ଯଃ ପୂଜାଂ ହୃଷୀକେଶେ କରିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ପଞ୍ଚାମୃତରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ହୃଷୀକେଶଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ହୃଷୀକେଶେ ଵିଶେଷେଣ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପୂଜନଂ ସଦା
ବିଶେଷ କରି, ସଦା ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ସିଦ୍ଧିଦଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ସମ୍ଯକ୍ସିଦ୍ଧେନ ସ୍ଥାପିତଂ ପୁରା
ଯାହା ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ, ତାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ର ଵିଶ୍ଵାଵସୁର୍ନାମ ସିଦ୍ଧସ୍ତେପେ ମହାତପଃ
ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ନାମକ ଏକ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ ଭାରି କଷ୍ଟସାଧନା କରିଥିଲେ।
ଜିତକ୍ରୋଧୋ ଜିତମଦୋ ଜିତସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯକ୍ରିଯଃ ତୁତୋଷ ନୃପତେସ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଦର୍ଶନମାଯଯୌ
ସେ କ୍ରୋଧ, ଅହଂକାର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଜିତିଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହେଇ, ନିଜେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ମହାଦେଵୋ ଵରଦୋସ୍ମୀତି ପାର୍ଥିଵ
ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦାନଦାତା, ରାଜନ।"
ଦାସ୍ଯାମି ତେ ପ୍ରସନ୍ନୋଽହଂ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯେଉଁଥିରେ ମୋତେ ଦେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁରୁଵାଚ ଏତଲ୍ଲିଂଗଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମନସି ନିଶ୍ଚଯମ୍
ବିଶ୍ୱାବସୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କଲେ—"
ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ତତୋ ଗତ୍ଵା ସିଦ୍ଧିଂ ଯାତି ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଲୋକେ ହଜାର ହଜାର ଥର ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କାମାନିଷ୍ଟାନଵାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ, ଲୋକେ ଚାହିଁଥିବା ଓ ଅଚାହିଁଥିବା ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଯଜତେ ଯଜ୍ଞୈର୍ନ ଦାନାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
କେହି ବି ଯଜ୍ଞ କରୁନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ଉଚ୍ଛିନ୍ନେଷୁ ଚ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଦାନେଷୁ ନୃପସତ୍ତମ 7.3.14.
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଵିଘାତଂ ଚ ତଦ୍ଵିଘାତାଯ ଵାସଵଃ
ଯଜ୍ଞର ବାଧା ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଥାପି ସଂନିଧୌ ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧେଶସ୍ଯ ନୃପୋତ୍ତମ
ତଥାପି, ସେଇ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ଯସ୍ତୁ ମାଘଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସୋମଵାରେ ନୃପୋତ୍ତମ
ଯିଏ ମାଘ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ସୋମବାରରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ଅଦ୍ଯାପି ଜାଯତେ ସିଦ୍ଧିଃ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ଏଠାରେ ଏଉଁ ସିଦ୍ଧି ଏଯାଁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ମିଳେ; ମୁଁ ଯାହା କହିଲି, ଏହା ସତ୍ୟ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାନଵଃ ସଦ୍ଯଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ପୁରା ଦେଵୈର୍ନିର୍ଜିତାନ୍ନୃପସତ୍ତମ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା।
କଥଂ ଦୈତ୍ଯାଃ ସୁରାଞ୍ଜିତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଂତି ଚ ମହାଯଶଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ କିପରି ଦେବତାମାନେକୁ ହରାଇ, ବଡ଼ ଯଶ ପାଇଲେ?
ଏଵଂ ସ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତୋଽର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଶିଵଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯ ଧୂପଗଂଧାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ଶିବଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତୁତୋଷ ଭଗଵାଞ୍ଛିଵଃ
ତାପରେ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ଯଯା ଜୀଵଂତି ସଂପ୍ରାପ୍ତା ମୃତ୍ଯୁଂ ସଂଖ୍ଯେପି ଜଂତଵଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହେଲେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତି।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ପୁନଃ ଶୁକ୍ରଂ ଵରମନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ମେ
ପୁଣି ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋଠାରୁ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ।'