ଅସ୍ମିନ୍ମାଣଵକାସ୍ତତ୍ର ପରିଶ୍ରଦ୍ଦଧତେ ନହି
ତଥାପି ଏହି ଯୁବକମାନେ ଏହି କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ଥା ରଖୁନାହାନ୍ତି।
ଯଦାଽଽନଂଦଵନେ ଶଂଭୋଃ ପ୍ରତିଜାନାସି ଵୈ ଵଚଃ
ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦବନରେ ଶିବଙ୍କ କଥାକୁ ଆପଣ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି—
ଗଚ୍ଛ ଵାରାଣସୀଂ ଵ୍ଯାସ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ୟାସ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ସେହି ବାରାଣସୀକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନିର୍ଵ୍ଯାସଃ କିଂଚିତ୍କୁପିତଵଦ୍ଧୃଦି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟାସ ଋଷିଙ୍କ ହୃଦୟରେ କିଛି କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ଵ୍ଯାସଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ବ୍ୟାସ ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପଞ୍ଚନଦୀର ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାଦିକେଶଵମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ଆଦିକେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଗ୍ରତଃ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶଂଖୈର୍ଵାଦ୍ଯମାନୈଃ ପ୍ରମୋଦିତଃ 4.2.95.
ସେ ଆଗରେ ଓ ପଛରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଚ୍ଯୁତାନଂତଵୈକୁଂଠ ମାଧଵୋପେଂଦ୍ରକେଶଵ
ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ମାଧବ, ଉପେନ୍ଦ୍ର, କେଶବ—
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷଃ ଶ୍ରୀକାଂତ ପୀତାଂବର ମୁରାଂତକ
ଯାହାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମୁରାସୁରଙ୍କ ନାଶକ।
ନାରାଯଣାସୁରରିପୋ କୃଷ୍ଣ ଶୌରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ
ନାରାୟଣ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଶୂରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ଚାରିଟି ହାତ ଧାରୀ।
ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ଦୈତ୍ଯାରେ ଦାମୋଦର ବଲପ୍ରିଯ
ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଦାମୋଦର, ବଳକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା।
ଵିଷ୍ଵକ୍ଚମୂସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ରଥଵନମାଲିନ୍ନରୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ସେନାଙ୍କର ନାୟକ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା, ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନୃସିଂହ ଯଜ୍ଞଵାରାହ ଗୋପଗୋପାଲଵଲ୍ଲଭ
ନୃସିଂହ, ଯଜ୍ଞକାରୀ, ବରାହ ଅବତାର, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜଯ ଚାଣୂରମଥନ ଜଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷଣ
ଜୟ ହେଉ, ଚାଣୂରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷାକାରୀ!
କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭୂଷିତୋରସ୍କ ପୂତନାଧାତୁଶୋଷଣ
ଯାହାଙ୍କ ଛାତି କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ପୂତନାଙ୍କ ବିଷକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଥିବା।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷପୁରୁଷ ପୁରୁହୂତ ସୁଖପ୍ରଦ
ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ପୁରୁଷ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା।
ଇତ୍ଯାଦି ନାମମାଲାଭିଃ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ଵନମାଲିନମ୍ 4.2.95.
ଏପରି ନାମମାଳା ଦ୍ୱାରା ସେ ବନମାଳୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵ୍ଯାସୋ ଵିଶ୍ଵେଶଭଵନଂ ସମାଯାତଃ ସୁହୃଷ୍ଟଵତ୍
ବ୍ୟାସଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିରାଜମାନସତ୍କଂଠସ୍ତୁଲସୀଵରଦାମଭିଃ
ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଣ୍ଠ ତୁଳସୀର ଶୁଭ ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ଵେଣୁଵାଦନତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ ସ୍ଵଯଂ ଶ୍ରୁତିଧରୋଭଵତ୍
ସେ ବାଂଶୀ ବାଜାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ବେଦଜ୍ଞ ହେଲେ।
ପୁନରୂର୍ଧ୍ଵଭୁଜଂ କୃତ୍ଵା ଦକ୍ଷିଣଂ ଶିଷ୍ଯମଧ୍ଯଗଃ
ପୁଣିଥରେ ଦକ୍ଷିଣ ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ପରିନିର୍ମଥ୍ଯ ଵାଗ୍ଜାଲଂ ସୁନିଶ୍ଚିତ୍ଯାସକୃଦ୍ବହୁ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶବ୍ଦଜାଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ପୁନଃପୁନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ।
ଇତ୍ଯାଦି ଶ୍ଲୋକସଂଘାତଂ ସ୍ଵପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରବୋଧକମ୍
ଏପରି ଶ୍ଲୋକମାଳା ତାଙ୍କର ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଜାଗ୍ରତ କଲା।
ତସ୍ତଂଭ ତାଵତ୍ତଦ୍ବାହୁଂ ସ ଶୈଲାଦିଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୀଳାରେ ପାହାଡ଼ର ଦେବତା ସେଇ ହାତକୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଗୁପ୍ତଂ ସମାଗମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵ୍ଯାସମଭାଷତ
ତାପରେ, ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆସି, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଵୈତଦପରାଧେନ ଭୀତିର୍ମେପି ମହତ୍ତରା
ତୁମର ଏହି ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭୟ ହେଉଛି।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଦହଂ ଚକ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶସ୍ତତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ 4.2.95.
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଚକ୍ରଧାରୀ ହେଲି ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପତି ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲି।
ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ମଯା ଲବ୍ଧଂ ଵରାତ୍ତତଃ
ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସନ ଲାଭ କରିଥିଲି।
ଅନ୍ଯଦାପି ନ ଵୈ କାର୍ଯା ଭଵତା ଶେମୁଷୀଦୃଶୀ
ଆଉ କେବେ ଏପରି ଅହଂକାର ଦେଖାଇ କୌଣସି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୁଜସ୍ତଂଭଃ କୃତସ୍ତେନ ନଂଦିନା ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରତଃ
ନନ୍ଦିଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ତୁମର ହାତ ଜଡ ହୋଇଯାଇଥିଲା।