ଲକ୍ଷ୍ମୀଶଃ ସର୍ଵଦୋ ନାନ୍ଯୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶୋପ୍ଯପଵର୍ଗଦଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇପାରନ୍ତି; ମୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି କେହି ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭୁକ୍ତେର୍ମୁକ୍ତେରିହାନ୍ଯତ୍ର ନାନ୍ଯୋ ଦାତା ଜନାର୍ଦନାତ୍
ଏଠାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ଵିହାଯ କେଶଵାଦନ୍ଯଂ ଯେ ସେଵଂତେଲ୍ପମେଧସଃ
ଯେମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧିର ଲୋକ।
ଏକ ଏଵ ହି ସର୍ଵେଶୋ ହୃଷୀକେଶଃ ପରାତ୍ପରଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ହୃଷୀକେଶ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏକୋ ଧର୍ମପ୍ରଦୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵେକୋ ବହ୍ଵର୍ଥଦୋ ହରିଃ
ଧର୍ମ ଦେବାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଏକମାତ୍ର, ଅନେକ ଫଳ ଦେବାରେ ହରି ଏକମାତ୍ର।
ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ଯେ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଦେଵମନ୍ଯମୁପାସତେ
ଯେମାନେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵାକ୍ଯଂ ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ 4.2.95.
ଏହି ଭାଷଣ ବ୍ୟାସଙ୍କରୁ ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ବାସିନ୍ଦାମାନେ—
ଯତୋ ଵେଦାସ୍ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯସ୍ତାଃ ପୁରାଣାନ୍ଯପି ଵେତ୍ତି ଯତ୍
କାରଣ ଆପଣେ ବେଦକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରିଛନ୍ତି, ପୁରାଣ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତଶ୍ଚ କର୍ତା ତ୍ଵମସି ମହତୋ ଭାରତସ୍ଯ ଵୈ
ଏବଂ ଆପଣେ ମହାଭାରତର ରଚୟିତା ହେବାରୁ—
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ କୋପରଶ୍ଚାତ୍ର ତ୍ଵତ୍ତଃ ସତ୍ଯଵତୀସୁତ
ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଆପଣେ ତଥ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅସ୍ମିନ୍ମାଣଵକାସ୍ତତ୍ର ପରିଶ୍ରଦ୍ଦଧତେ ନହି
ତଥାପି ଏହି ଯୁବକମାନେ ଏହି କଥାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସ୍ଥା ରଖୁନାହାନ୍ତି।
ଯଦାଽଽନଂଦଵନେ ଶଂଭୋଃ ପ୍ରତିଜାନାସି ଵୈ ଵଚଃ
ଯେତେବେଳେ ଆନନ୍ଦବନରେ ଶିବଙ୍କ କଥାକୁ ଆପଣ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି—
ଗଚ୍ଛ ଵାରାଣସୀଂ ଵ୍ଯାସ ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବ୍ୟାସ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ସେହି ବାରାଣସୀକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନିର୍ଵ୍ଯାସଃ କିଂଚିତ୍କୁପିତଵଦ୍ଧୃଦି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟାସ ଋଷିଙ୍କ ହୃଦୟରେ କିଛି କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ଵ୍ଯାସଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପଂଚନଦେ ହ୍ରଦେ
ବ୍ୟାସ ବାରାଣସୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ପଞ୍ଚନଦୀର ସ୍ନାନକୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାଦିକେଶଵମ୍
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ଆଦିକେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଗ୍ରତଃ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶଂଖୈର୍ଵାଦ୍ଯମାନୈଃ ପ୍ରମୋଦିତଃ 4.2.95.
ସେ ଆଗରେ ଓ ପଛରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଚ୍ଯୁତାନଂତଵୈକୁଂଠ ମାଧଵୋପେଂଦ୍ରକେଶଵ
ଅଚ୍ୟୁତ, ଅନନ୍ତ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ମାଧବ, ଉପେନ୍ଦ୍ର, କେଶବ—
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷଃ ଶ୍ରୀକାଂତ ପୀତାଂବର ମୁରାଂତକ
ଯାହାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମୁରାସୁରଙ୍କ ନାଶକ।
ନାରାଯଣାସୁରରିପୋ କୃଷ୍ଣ ଶୌରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ
ନାରାୟଣ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଶୂରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ଚାରିଟି ହାତ ଧାରୀ।
ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ଦୈତ୍ଯାରେ ଦାମୋଦର ବଲପ୍ରିଯ
ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଦାମୋଦର, ବଳକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା।
ଵିଷ୍ଵକ୍ଚମୂସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯ ରଥଵନମାଲିନ୍ନରୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ସେନାଙ୍କର ନାୟକ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା, ବନମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନୃସିଂହ ଯଜ୍ଞଵାରାହ ଗୋପଗୋପାଲଵଲ୍ଲଭ
ନୃସିଂହ, ଯଜ୍ଞକାରୀ, ବରାହ ଅବତାର, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ଜଯ ଚାଣୂରମଥନ ଜଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷଣ
ଜୟ ହେଉ, ଚାଣୂରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା! ଜୟ ହେଉ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷାକାରୀ!
କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭୂଷିତୋରସ୍କ ପୂତନାଧାତୁଶୋଷଣ
ଯାହାଙ୍କ ଛାତି କୌସ୍ତୁଭ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ପୂତନାଙ୍କ ବିଷକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଥିବା।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷପୁରୁଷ ପୁରୁହୂତ ସୁଖପ୍ରଦ
ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ପୁରୁଷ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା।
ଇତ୍ଯାଦି ନାମମାଲାଭିଃ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ଵନମାଲିନମ୍ 4.2.95.
ଏପରି ନାମମାଳା ଦ୍ୱାରା ସେ ବନମାଳୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵ୍ଯାସୋ ଵିଶ୍ଵେଶଭଵନଂ ସମାଯାତଃ ସୁହୃଷ୍ଟଵତ୍
ବ୍ୟାସଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିରାଜମାନସତ୍କଂଠସ୍ତୁଲସୀଵରଦାମଭିଃ
ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଣ୍ଠ ତୁଳସୀର ଶୁଭ ମାଳାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
ଵେଣୁଵାଦନତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଃ ସ୍ଵଯଂ ଶ୍ରୁତିଧରୋଭଵତ୍
ସେ ବାଂଶୀ ବାଜାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ବେଦଜ୍ଞ ହେଲେ।