ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦିଆଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ଚୋର୍ଜିତମ୍
ଏଭଳି ବୀର ଭାବରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି,
ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋଃ ସୁତ ଦେଶୀଯୋ ଗଣାନାଂ ପ୍ରଵରୋସ୍ଯହୋ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ।
ଯୋସି ସୋସ୍ଯହମପ୍ଯତ୍ର ଦକ୍ଷରକ୍ଷଣଦକ୍ଷଧୀଃ 4.2.89.
ତୁମେ ଯେପରି, ଏଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ ତେନ ଵୈ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀଙ୍କୁ ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ।
ଅଥ ତୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଵିଷ୍ଣୋରନୁଗା ଗଦିତା ରଣେ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରମଥମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯରଥଃ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵେକୈକଂ ରଣମୂର୍ଧନି
ତାପରେ ଗରୁଡ଼ର ରଥୀ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ।
ତେ ଭିନ୍ନଵକ୍ଷସଃ ସର୍ଵେ ଗଣା ରୁଧିରଵର୍ଷିଣଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ଗଣମାନଙ୍କ ଛାତି ଫାଟିଯାଇ, ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିଲେ।
କ୍ଷରଂତ ଇଵ ମାତଂଗାଃ ସ୍ରଵଂତ ଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ଜଣେ ମାତଙ୍ଗ ଯେପରି ରସ ଝରେ, ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଝରଣା ଝରେ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଝରୁଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗଣପୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈ କୁଂଠନାଯକମ୍
ତାପରେ ହସି, ଗଣପତି କୁଁଠନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ:
ପରଂ ଯୁଧ୍ଯସି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୈର୍ଦାନଵେଂଦ୍ରୈର୍ନ ପାର୍ଷଦୈଃ
ତୁମେ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କର, ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସହିତ ନୁହେଁ।
ଗଦିନାଽଥ ଗଦା ତୂର୍ଣଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଗିରିରେଣୁକୃତ୍
ତାପରେ ଗଦାଧାରୀ ତୁରନ୍ତ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ପରି ଦାଇତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
ତଦଂଗସଂଗମାସାଦ୍ଯ ଵିଦଦ୍ରେ ଶତଧା ତଯା
ତାଙ୍କର ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସାଥିରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ।
ଜଘାନ ଵାସୁଦେଵୋପି ତରସାଽଜ୍ଞାତଵେଦନମ୍ 4.2.89.
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଜ୍ଞାନରେ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଆତାଡ୍ଯ ସଵ୍ଯଦୋର୍ଦଂଡେ ଗଦାଂ ଭୂମାଵପାତଯତ୍
ବାମ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ସ ଚ ଚକ୍ରଂ ସମାଗଚ୍ଛଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସ୍ମାର ଶଂକରମ୍ କଂଠମାସାଦ୍ଯଵୀରସ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ଜାତଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଚକ୍ରକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ତାହାପରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ନାୟକଙ୍କ ଗଳାରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତେନ ଚକ୍ରେଣ ଶୁଶୁଭେ ନିତରାଂ ସ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ଚକ୍ର ସହିତ ଗଣପତି ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଗଲେ।
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କଂଠାଭରଣଂ ହରିଃ
ତାପରେ ହରି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ସନଂଦକଂ କରଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରୋଦ୍ଯତଂ ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ
ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ହାତ ସନନ୍ଦକ ଉପରେ ଉଠାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଭ୍ଯଧାଵଚ୍ଚ ଵେଗେନ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୂଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଇଗଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୂଳକୁ ଧରିନେଲେ।
ଵାରିତୋ ଗଣରାଜଃ ସ ମା କାର୍ଷୀଃ ସାହସଂ ତ୍ଵିତି
ଗଣପତି ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇ କହିଲେ, 'ଏହି ଅତିସାହସିକ କାମ କରନି।'
ପ୍ରାପ୍ଯ ଦକ୍ଷଂ ଵିନଦ୍ଯୋଚ୍ଚୈର୍ଧିକ୍ତ୍ଵାମୀଶ୍ଵରନିଂଦକମ୍ ସ କଥଂ ସେଶ୍ଵରଂ କର୍ମ ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଦକ୍ଷତାଂଦଧତ୍
ଡକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ତୁମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛ; ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦକ୍ଷତା ଥିବା ଲୋକ କିପରି ଏମିତି କାମ କରିପାରିବ?'
ଯେନାସ୍ଯେନ ପଵିତ୍ରେଣ ଭଵତା ନିଂଦିତଃ ଶିଵଃ
ତୁମର ପବିତ୍ର ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଛ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ହରପାରୁଷ୍ଯଭାଷିଣଃ ।। 4.2.89.
ଏପରି କହି, ଡକ୍ଷଙ୍କୁ, ଯିଏ ହରଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତତସ୍ତ୍ଵଦିତିମୁଖ୍ଯାନାଂ ମିଲିତାନାଂ ମହୋତ୍ସଵେ
ତାପରେ, ମହାଉତ୍ସବରେ ଏକତ୍ରିତ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,
ଵେଣୀଦଂଡାଶ୍ଚ କାସାଂଚିତ୍ତେନଚ୍ଛିନ୍ନା ମହାରୁଷା
ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ କିଛିଙ୍କର ଚୁଟି ଓ ଦଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ନାସାପୁଟାଂସ୍ତଥାନ୍ଯାସାଂ ପାଟଯାମାସ ପାର୍ଷଦଃ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କର ନାକର ଛିଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସେବକ ଫାଟିଦେଲେ।
ଯେ ଯେ ନିନିଂଦୁର୍ଦେଵେଶଂ ଯେ ଯେ ଚ ଶୁଶ୍ରୁଵୁସ୍ତଦା
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, ଏବଂ ଏହି କଥା ସେଇ ସମୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ,
କେଚିଦୁଲ୍ଲଂବିତା ଯୂପେ ପାଶଯିତ୍ଵା ଦୃଢଂ ଗଲେ
କିଛିମାନେ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭରେ ଗଳାକୁ ଦୃଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧି ଝୁଲାଇଦେଲେ।
ଦ୍ଵିଜରାଜଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଭୃଗୁମାରୀଚିମୁଖ୍ଯକାଃ
ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ରାଜା, ଧର୍ମ, ଭୃଗୁ ଓ ମାରୀଚି ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।