ଯେ ଦ୍ଵିଷଂତି ମହାଦେଵଂ ସର୍ଵକର୍ମୈକସାକ୍ଷିଣମ୍
—ଯେମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
କ୍ଵ ସ ଦକ୍ଷୋ ଦୁରାଚାରଃ କ୍ଵ ଚ ଯଜ୍ଞଭୁଜଃ ସୁରାଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦକ୍ଷ କେଉଁଠି, ଏବଂ ଯେଉଁ ସୁରମାନେ ଯଜ୍ଞ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି?
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞା ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେ ପ୍ରମଥା ଦ୍ରୁତମ୍
ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ସେମାନେ ପ୍ରମଥମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ—
ତେନ ତେ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ମହାବଲପରାକ୍ରମାଃ 4.2.89.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରତାପୀ ହେଲେ।
ଅଥ ନଷ୍ଟେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରମଥେଷୁ ହରେର୍ଭଯାତ୍
ତାପରେ, ହରିଙ୍କ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବା ପରେ,
ଦଦର୍ଶ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣଂ ଚାଗ୍ରେ ସ୍ଵଗଣୈଶ୍ଚ ପରିଷ୍ଟୁତମ୍
ସେ ନିଜ ସାଥିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଚକ୍ରିଭିର୍ଗଦିଭିର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଖଡ୍ଗିଭିଶ୍ଚାପି ଶାର୍ଙ୍ଗିଭିଃ
ଚକ୍ର, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ୍ଧାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଯଜ୍ଞପୁମାନତ୍ର ମହାଯଜ୍ଞପ୍ରଵର୍ତକଃ
ଏଠାରେ ତୁମେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞର ଆରମ୍ଭକାରୀ, ଯଜ୍ଞର ଦେହରୂପ।
କିଂ ଵା ଦକ୍ଷଂ ସମାନୀଯ ଦେହି ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵା ମଯା
କିମ୍ବା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ, ନାହିଁଲେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ପ୍ରାଯଶଃ ଶଂଭୁଭକ୍ତେଷୁ ଯତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯସେଽଗ୍ରଣୀଃ
ଶିବଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସାଧାରଣତଃ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଗଣାଯାଉଛ।
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦିଆଯାଇଛି।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଵୀରଭଦ୍ରସ୍ଯ ଚୋର୍ଜିତମ୍
ଏଭଳି ବୀର ଭାବରେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି,
ତ୍ଵଂ ଶଂଭୋଃ ସୁତ ଦେଶୀଯୋ ଗଣାନାଂ ପ୍ରଵରୋସ୍ଯହୋ
ଶିବଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ।
ଯୋସି ସୋସ୍ଯହମପ୍ଯତ୍ର ଦକ୍ଷରକ୍ଷଣଦକ୍ଷଧୀଃ 4.2.89.
ତୁମେ ଯେପରି, ଏଠି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରଃ ସ ତେନ ଵୈ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀଙ୍କୁ ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ।
ଅଥ ତୈଃ ପ୍ରମଥୈର୍ଵିଷ୍ଣୋରନୁଗା ଗଦିତା ରଣେ
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରମଥମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।
ତତସ୍ତାର୍କ୍ଷ୍ଯରଥଃ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ଵେକୈକଂ ରଣମୂର୍ଧନି
ତାପରେ ଗରୁଡ଼ର ରଥୀ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ।
ତେ ଭିନ୍ନଵକ୍ଷସଃ ସର୍ଵେ ଗଣା ରୁଧିରଵର୍ଷିଣଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ଗଣମାନଙ୍କ ଛାତି ଫାଟିଯାଇ, ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରିଲେ।
କ୍ଷରଂତ ଇଵ ମାତଂଗାଃ ସ୍ରଵଂତ ଇଵ ପର୍ଵତାଃ
ଜଣେ ମାତଙ୍ଗ ଯେପରି ରସ ଝରେ, ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଝରଣା ଝରେ, ସେମାନେ ଏଭଳି ଝରୁଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗଣପୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈ କୁଂଠନାଯକମ୍
ତାପରେ ହସି, ଗଣପତି କୁଁଠନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ:
ପରଂ ଯୁଧ୍ଯସି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୈର୍ଦାନଵେଂଦ୍ରୈର୍ନ ପାର୍ଷଦୈଃ
ତୁମେ ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କର, ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସହିତ ନୁହେଁ।
ଗଦିନାଽଥ ଗଦା ତୂର୍ଣଂ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଗିରିରେଣୁକୃତ୍
ତାପରେ ଗଦାଧାରୀ ତୁରନ୍ତ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ପରି ଦାଇତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
ତଦଂଗସଂଗମାସାଦ୍ଯ ଵିଦଦ୍ରେ ଶତଧା ତଯା
ତାଙ୍କର ଦେହ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସାଥିରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ।
ଜଘାନ ଵାସୁଦେଵୋପି ତରସାଽଜ୍ଞାତଵେଦନମ୍ 4.2.89.
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଜ୍ଞାନରେ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଆତାଡ୍ଯ ସଵ୍ଯଦୋର୍ଦଂଡେ ଗଦାଂ ଭୂମାଵପାତଯତ୍
ବାମ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇଦେଲେ।
ସ ଚ ଚକ୍ରଂ ସମାଗଚ୍ଛଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସ୍ମାର ଶଂକରମ୍ କଂଠମାସାଦ୍ଯଵୀରସ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ଜାତଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଚକ୍ରକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ତାହାପରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ନାୟକଙ୍କ ଗଳାରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତେନ ଚକ୍ରେଣ ଶୁଶୁଭେ ନିତରାଂ ସ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ସେଇ ଚକ୍ର ସହିତ ଗଣପତି ବହୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଗଲେ।
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କଂଠାଭରଣଂ ହରିଃ
ତାପରେ ହରି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ଗଳାର ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ସନଂଦକଂ କରଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରୋଦ୍ଯତଂ ମଧୁଵିଦ୍ଵିଷଃ
ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ହାତ ସନନ୍ଦକ ଉପରେ ଉଠାଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଭ୍ଯଧାଵଚ୍ଚ ଵେଗେନ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୂଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଇଗଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୂଳକୁ ଧରିନେଲେ।