ଯା ତ୍ଵଦ୍ଵିନିଂଦାଶ୍ରଵଣାତ୍ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ତୁମ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ନିଜ ଜୀବନକୁ ତୃଣ ସମାନ ଭାବିଲେ—
ସତ୍ଯଂ ମୁନେ ସତୀ ଦେଵୀ ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ଏଠି ସତ୍ୟ, ମୁନି, ସତୀ ଦେବୀ ନିଜ ଜୀବନକୁ ତୃଣ ସମାନ ଭାବିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରଶ୍ଚାତୀଵରୁଦ୍ରୋଭୂଦ୍ବହୁକୋପାଗ୍ନିଦୀପିତଃ
ରୁଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ, ବହୁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଃ ପ୍ରତିମାକାରଃ କାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରକଂପନଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସମୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ।
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ପିତଃ କିଂ ତେ କରଵୈ ଦାସ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ 4.2.89.
ପିତା, ଆଜ୍ଞା ଦିଅ—ମୁଁ କଣ ଉତ୍ତମ ସେବା କରିପାରିବି?
ପିବାମି ଚାର୍ଣଵାନ୍ସପ୍ତାପ୍ଯେକେନ ଚୁଲୁକେନ ଵୈ
ମୁଁ ଚାହିଲେ ଏକ ହାତରେ ସାତ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଇଯିବି।
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ନଯାମୀଶ ଵିନିମଯ୍ଯ ସ୍ଵହେଲଯା
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହି କାମ କରିଦେବି, ନିଜ ଲାଘବ୍ୟରେ ସହଜରେ।
ଅପି ଵୈକୁଂଠନାଥଶ୍ଚେତ୍ତତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ଆବଶ୍ୟକ ପଡିଲେ, ବୈକୁଣ୍ଠର ନାଥ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ।
ଦନୁଜା ଦିତିଜାଃ କେ ଵୈ ଵରା କାରଣଦୁର୍ବଲାଃ
ଦାନବ ଓ ଦିତିର ସନ୍ତାନମାନେ କିଏ? ସେମାନେ କାହିଁକି ବଡ଼ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୂଳରେ ଦୁର୍ବଳ?
କାଲଂ ବଧ୍ନାମି ଵା ସଂଖ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୋର୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମର୍ଥଯେ
ମୁଁ କି ସଂଗ୍ରାମରେ ସମୟକୁ ବାନ୍ଧିଦେବି, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଖୋଜିବି?
ତ୍ଵଦ୍ବଲେନ ମହେଶାନ ନ କୋପି ସ୍ଥୈର୍ଯମେଷ୍ଯତି
ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ତା ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
କଦଲୀଦଲଵଦ୍ଵାତାଦ୍ଵେପତେ ସରସାତଲମ୍
କଦଳୀ ପତ୍ର ଉପରେ ବାତାସ ଲାଗିଲେ ଯେମିତି ଝିଅଏ, ସେମିତି ଝିଅଉଛି ଝିଲିର ପାଣି।
କିଂ ବହୂକ୍ତେନ ଦେହ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ମମାସାଧ୍ଯଂ ନ କିଂଚନ
ଏତେ କଥା କହିବାକୁ କାହିଁକି? ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଇତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତସ୍ଯେଶଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃତମମନ୍ଯତ
ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ଏହାକୁ ହେବାକୁ ଥିବା ଭାବରେ ମନେ କଲେ।
ମହାଵୀରୋସି ରେ ଭଦ୍ର ମମ ସର୍ଵଗଣେଷ୍ଵିହ 4.2.89.
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ମୋ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାବୀର।
କୁରୁ ମେ ସତ୍ଵରଂ କାର୍ଯଂ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଂ କ୍ଷଯଂ ନଯ
ମୋ କାମ ଶୀଘ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତେ ତ୍ଵଯାପ୍ଯଵମଂତଵ୍ଯା ଵ୍ରଜ ପୁତ୍ର ଶୁଭୋଦଯ
ସେଠାରେ ଥିବାମାନେକୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅବହେଳା କର; ଯାଅ, ମୋ ପୁଅ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ସହିତ।
ହରଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଜଗ୍ମିଵାନତିରଂହସା
ହରଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସେ ଦେରି ନକରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଶତକୋଟିମିତାନୁଗ୍ରାନ୍ଗଣାନନ୍ନ୍ଯାନଵାସୃଜତ୍
ସେ ଶତ କୋଟି ଭୟଙ୍କର ସେନା ଛାଡ଼ିଲେ।
କେଚିତ୍ତଦନୁଗା ଜାତାଃ କେଚିତ୍ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଗା ଯଯୁଃ
କିଛି ତାଙ୍କର ଅନୁସରଣ କଲେ, କିଛି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଶୃଂଗାଗ୍ରାଣି ଗିରୀଣାଂ ଚ କୈଶ୍ଚିଦୁତ୍ପାଟିତାନି ଵୈ
କିଛି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖଳିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ମହତୋ ଵୃକ୍ଷାନ୍କେଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତା ମଖାଂଗଣମ୍
କିଛି ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉଖଳି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମଂଡପଂ ଧ୍ଵଂସଯାମାସୁଃ କେଚିତ୍କ୍ରୋଧୋଦ୍ଧୁରାଗଣାଃ ଅଭକ୍ଷଯନ୍ହଵୀଂଷ୍ଯନ୍ଯେ ପୃଷଦାଜ୍ଯଂ ପପୁଃ ପରେ
କିଛି କ୍ରୋଧରେ ମଣ୍ଡପ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛି ହବି ଖାଇଲେ, ଆଉ କିଛି ଘିଅ ପିଇଲେ।
ଦଧ୍ଵଂସୁରନ୍ନରାଶୀଂଶ୍ଚ କେଚିତ୍ପର୍ଵତସନ୍ନିଭାନ୍
କିଛି ପାହାଡ଼ ପରି ମାନବ ଦଳକୁ ଜଳାଇଦେଲେ।
କେଚିତ୍ପକ୍ଵାନ୍ନପୁଷ୍ଟାଂଗା ଯଜ୍ଞପାତ୍ରାଣ୍ଯଚୂର୍ଣଯନ୍ 4.2.89.୪୦ ଵ୍ଯଭଜଞ୍ଛକଟାନ୍କେଚିତ୍ପଶୂନ୍କେଚିଦଜୀଗିଲନ୍
କିଛି ପକା ଭାତ ଖାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; କିଛି ଗାଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, କିଛି ପଶୁ ଗିଳିଦେଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ପରିଦଧୁଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଦୁକୂଲାନି ମୁଦା ଯୁତାଃ
କିଛି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜେ ନିଜେ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଏକେନ ଚ ଭଗୋ ଦେଵଃ ପଶ୍ଯଂଶ୍ଚକ୍ରେ ଵିଲୋଚନଃ
ଏକ ଅଂଶ ଦେଇ ଦେବତା ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ଏକ ଚକ୍ଷୁ ତିଆରି କଲେ।
ଯଜ୍ଞଃ ପଲାଯିତୋ ଦୃଷ୍ଟଃ କେନଚିନ୍ମୃଗରୂପଧୃକ୍
ଯଜ୍ଞ ମୃଗ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ପଳାଇଯାଉଥିବାକୁ କେହି ଦେଖିଲେ।
ଏକଃ ସରସ୍ଵତୀଂ ଯାଂତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ନାସିକାଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ଏକ ଜଣେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନାକ କାଟିଦେଲେ।
ଅର୍ଯମ୍ଣୋ ବାହୁଯୁଗଲଂ ତଥୋତ୍ପାଟିତଵାନ୍ପରଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅର୍ୟମାନଙ୍କ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଖସିଦେଲେ।