ମଂତ୍ରାଃ କୁଂଠିତସାମର୍ଥ୍ଯାସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଚାଭଵନ୍
ମନ୍ତ୍ରମାନେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇଗଲେ।
କେଚିଦୂଚୁର୍ଦ୍ଵିଜଵରା ମିଥଃ ପରିଯିଯାସଵଃ
କିଛି ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକାପରେ ଏକ କହି, ଚାଲିଯିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ମଖମଂଡପ ଭୂସ୍ତେନ କ୍ଷଣତଃ ସ୍ଥପୁଟୀକୃତା
ସେଇ ଅଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ତୁରନ୍ତ ଛାର ହେଇଗଲା।
ଦିଵଶ୍ଚୋଲ୍କାଃ ପ୍ରପତିତାଃ ପିଶାଚା ନୃତ୍ଯମାଦଧୁଃ 4.2.88.
ଆକାଶରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଝରିପଡ଼ିଲା, ପିଶାଚମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦକ୍ଷୋପି ଵଦନଗ୍ଲାନିମଵାପ୍ଯ ସପରିଚ୍ଛଦଃ
ଦକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ମୁହଁ ଅଶକ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ।
ପୁନଃ ସ ନାରଦୋଽଗସ୍ତ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରାକ୍ସମୁପାଗତଃ
ପୁଣି ନାରଦ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଆସି ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ନାରଦଃ ଶଂଭୁଂ ନଂଦିନା ସହ ସଂକଥାମ୍
ନାରଦ ଶଂଭୁଙ୍କୁ ନନ୍ଦି ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଉପାଵିଶଚ୍ଚ ଶୈଲାଦି ଵିସୃଷ୍ଟାସନମୁତ୍ତମମ୍
ପର୍ବତପତି ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠି ଗିଁ ହେଲେ।
ଆକାରେଣୈଵ ସର୍ଵଜ୍ଞସ୍ତଦ୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଵିଵେଦ ହ
ତାଙ୍କ ଦେହର ଭାବରୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣିପାରିଲେ ସର୍ବଜ୍ଞ।
ଶରାରିଣାଂ ସ୍ଥିତିରିଯମୁତ୍ପତ୍ତିପ୍ରଲଯାତ୍ମିକା
ଏହି ହେଉଛି ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା, ଯେଉଁଥିରେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଲୟ ଅଛି।
ଦୃଶ୍ଯଂ ଵିନଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵଂ ଵିଶେଷାଦ୍ଯଦନୀଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁ ସବୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ୱର, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅଲଗା ହୋଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କେବେ ମାଲିକ ନୁହଁନ୍ତି।
ଅଭାଵିନୋ ହି ଭାଵସ୍ଯ ଭାଵଃ କ୍ଵାପି ନ ସଂଭଵେତ୍
ଯାହା ଅଛି ନାହିଁ, ସେଠାରୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଶଂଭୂଦୀରିତମାକର୍ଣ୍ଯ ସ ଇତ୍ଥଂ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାନ ଋଷି ଭିତରେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଯଦ୍ଭାଵ୍ଯଂ ତଦ୍ଭୂତଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥିଲା, ସେ ଘଟିଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନାପଚୀଯେତ ତେ କିଂଚିନ୍ନୋପଚୀଯେତ ତତ୍ତ୍ଵତଃ 4.2.89.
ସତ୍ୟରେ, ତୁମର କିଛି କମି ଯାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ବଢ଼ି ଯାଏ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅହୋ ଵରାକଃ ସଂସାରଃ କ୍ଵ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯନୀଶ୍ଵରଃ
ହାୟ, ଏହି ସଂସାର କେତେ ଦୁଃଖର! ଏହାର କୌଣସି ମାଲିକ ନାହିଁ, ଏହା କେଉଁଠି ଯିବ କି ହେବ କିଏ ଜାଣିବ।
ଯତଃ ପ୍ରଜାପତିର୍ଦକ୍ଷୋ ନ ତ୍ଵାମାହୂତଵାନ୍କ୍ରତୌ
ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଡାକିଲେ ନାହିଁ, ଏହିକଥା ଠିକ।
ତଵ ରୀଢାଂ କରିଷ୍ଯଂତି କିମୈଶ୍ଵର୍ଯେଣ ରୀଢିନାମ୍ ଅଥୈଶ୍ଵର୍ଯେଣ ସଂପନ୍ନାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଭାଜନଂ କିମୁ
ତୁମେ ଧନର ମାଲିକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ଲଜ୍ଜା ଦେଇପାରିବେ? ଏବଂ ଧନ-ଶକ୍ତି ଥିଲେ କଣ ଭିତି ମିଳିବା?
ମହୀଯସାଯୁଷା ତେଷାଂ ଵସୁଭିର୍ଭୂରିଭିଶ୍ଚ କିମ୍
ଲମ୍ବା ଆୟୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ବହୁ ଧନ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କାମର?
ଅଚେତନାଶ୍ଚ ସାଵଜ୍ଞା ଜୀଵଂତୋପି ନ କୀର୍ତଯେ
ଯେଉଁମାନେ ଜଡ, ସେମାନେ ଅବହେଳାର ଯୋଗ୍ୟ; ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେନି।
ଯା ତ୍ଵଦ୍ଵିନିଂଦାଶ୍ରଵଣାତ୍ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ଯିଏ ତୁମ ନିନ୍ଦା ଶୁଣି, ନିଜ ଜୀବନକୁ ତୃଣ ସମାନ ଭାବିଲେ—
ସତ୍ଯଂ ମୁନେ ସତୀ ଦେଵୀ ତୃଣୀଚକ୍ରେ ସ୍ଵଜୀଵିତମ୍
ଏଠି ସତ୍ୟ, ମୁନି, ସତୀ ଦେବୀ ନିଜ ଜୀବନକୁ ତୃଣ ସମାନ ଭାବିଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରଶ୍ଚାତୀଵରୁଦ୍ରୋଭୂଦ୍ବହୁକୋପାଗ୍ନିଦୀପିତଃ
ରୁଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ, ବହୁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଃ ପ୍ରତିମାକାରଃ କାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରକଂପନଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସମୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ।
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ପିତଃ କିଂ ତେ କରଵୈ ଦାସ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ 4.2.89.
ପିତା, ଆଜ୍ଞା ଦିଅ—ମୁଁ କଣ ଉତ୍ତମ ସେବା କରିପାରିବି?
ପିବାମି ଚାର୍ଣଵାନ୍ସପ୍ତାପ୍ଯେକେନ ଚୁଲୁକେନ ଵୈ
ମୁଁ ଚାହିଲେ ଏକ ହାତରେ ସାତ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପିଇଯିବି।
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ନଯାମୀଶ ଵିନିମଯ୍ଯ ସ୍ଵହେଲଯା
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହି କାମ କରିଦେବି, ନିଜ ଲାଘବ୍ୟରେ ସହଜରେ।
ଅପି ଵୈକୁଂଠନାଥଶ୍ଚେତ୍ତତ୍ସାହାଯ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି
ଆବଶ୍ୟକ ପଡିଲେ, ବୈକୁଣ୍ଠର ନାଥ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ।
ଦନୁଜା ଦିତିଜାଃ କେ ଵୈ ଵରା କାରଣଦୁର୍ବଲାଃ
ଦାନବ ଓ ଦିତିର ସନ୍ତାନମାନେ କିଏ? ସେମାନେ କାହିଁକି ବଡ଼ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମୂଳରେ ଦୁର୍ବଳ?
କାଲଂ ବଧ୍ନାମି ଵା ସଂଖ୍ଯେ ମୃତ୍ଯୋର୍ଵା ମୃତ୍ଯୁମର୍ଥଯେ
ମୁଁ କି ସଂଗ୍ରାମରେ ସମୟକୁ ବାନ୍ଧିଦେବି, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଖୋଜିବି?