ପ୍ରାଵର୍ତତ ମହାଯାଗୋ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟମହାଜନଃ
ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଥିଲେ।
ଭଗିନ୍ଯୋପି ଚ ଯା ଦେଵି ତଵ ତତ୍ର ସଭର୍ତୃକାଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଇତି ଦେଵୀ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ସତୀ ଦକ୍ଷକୁମାରିକା
ଏପରି ଶୁଣି, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ସତୀ ଦେବୀ।
ଉଵାଚ ଚ ଭଵତ୍ଵେଵଂ ଶରଣଂ ଭଵ ଏଵ ମେ 4.2.88.
କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ, ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ।'
ଦ୍ରୁତମେଵ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରଣନାମ ଚ ଶଂକରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଚରଣୌ ଶରଣଂ ତେ ମେ ଦେହ୍ଯନୁଜ୍ଞା ସଦାଶିଵ
ହେ ସଦାଶିବ, ତୁମ ପାଦକୁ ମୋ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ମା ନିଷେଧୀଃ ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ଯାସ୍ଯମି ପିତୁରଂତିକମ୍
ମୋତେ ନିଷେଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବି।
ଅଥୋକ୍ତା ଶଂଭୁନା ଦେଵୀ ମୃଡାନ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଭାମିନି
ତାପରେ ଶଂଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଉଠ, ହେ କୃପାମୟୀ।'
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଅପି ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯୈ କାଂତିରୁତ୍ତମା
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି।
ତ୍ଵଯା ଚ ଶକ୍ତିମାନସ୍ମି ମହଦୈଶ୍ଵର୍ଯରକ୍ଷଣେ
ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉଛି।
ଏତତ୍ସୃଜାମି ପାମ୍ଯଦ୍ମି ତ୍ଵଲ୍ଲୀଲାପ୍ରେରିତୋଂଗନେ
ମହିଳା, ତୁମ ଲୀଳାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଏହି ସବୁକିଛି ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଏବଂ ପାଳନ କରେ।
ଶିଵା ଶିଵୋଦିତଂ ଚେତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାପ୍ଯାହ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମନୋ ମେ ଚରଣଦ୍ଵଂଦ୍ଵେ ତଵ ସ୍ଥାସ୍ଯତି ନିଶ୍ଚଲମ୍
ମୋ ମନ ତୁମର ଦୁଇଟି ପାଦରେ ଅଚଳ ରହିବ।
ଶଂଭୁଃ କାତ୍ଯାଯନୀଵାକ୍ଯାମିତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦାବ୍ରଵୀତ୍ 4.2.88.
କାଟ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶମ୍ଭୁ ପୁଣି କହିଲେ।
ମଚ୍ଛକ୍ତି ଧାରିଣୀ ତ୍ଵଂ ଵା ସୃଜୈଵାନ୍ଯାଂ କ୍ରତୁକ୍ରିଯାମ୍
ତୁମେ ମୋ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଛ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଅନ୍ଯାନାଶୁ ଵିଧେହି ତ୍ଵମୃଷୀନାର୍ତ୍ଵିଜ୍ଯକର୍ମଣି
ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ୟମାନେକୁ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ପିତୁର୍ଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵୋ ନାଥ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୋଽତ୍ର ମଯା ଧ୍ରୁଵମ୍
ନାଥ, ଏଠାରେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ସବ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
କଃ ପ୍ରତୀପଯିତୁଂ ଶକ୍ତଶ୍ଚେତୋ ଵା ଜଲମେଵ ଵା
କିଏ ବିପକ୍ଷ କରିପାରିବ—ମନ ହେଉ କି ପାଣି ହେଉ?
ନିଶମ୍ଯେତି ପୁନଃ ପ୍ରାହ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଭୂତନାଯକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ଭୂତମାନଙ୍କ ନାୟକ ପୁଣି କହିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ପ୍ରାଚୀଂ ଯିଯାସୁଂ ତ୍ଵାଂ ଵାରଯେତ୍ପଂଗୁଵାସରଃ
ଆଜି ଦିନଟି ଅଶୁଭ, ଯଦି କିଏ ଅପାଙ୍ଗ ଥାଏ, ସେ ତୁମର ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ବାଧା ଦେବ।
ଅଦ୍ଯ ସପ୍ତଦଶୋ ଯୋଗୋ ଵିଯୋଗୋଦ୍ଯ ତନୋଽଶୁଭଃ
ଆଜି ସପ୍ତଦଶ ଯୋଗ ଅଛି; ଏବେ ଯଦି ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏ, ତାହା ଅଶୁଭ।
ମା ଗା ଦେଵି ଗତାଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ନହି ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାଂ ପୁନଃ
ଦେବୀ, ଆଜି ଯିଅନାହିଁ; ତୁମେ ମୋତେ ପୁଣି ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଦା ତନ୍ଵଂତରେଣାପି କରିଷ୍ଯେ ତଵ ଦାସତାମ୍
ଏହି ଦେହ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମର ସେବକ ହୋଇ ରହିବି।
ପରିକ୍ଷୁବ୍ଧମନୋଵୃତ୍ତିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵା ପୁରୁଷଂ ତୁ ଵା 4.2.88.
ନାରୀ କି ପୁରୁଷ, ଯାହାର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ—
ପରଂ ନ ଦେଵି ଗଂତଵ୍ଯଂ ମହାମାନଧନେଚ୍ଛୁଭିଃ
ଦେବୀ, ବଡ଼ ମାନ କିମ୍ବା ଧନ ଆଶା କରି କେହି ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଥା ସିଂଧୁଗତା ସିଂଧୁର୍ନ ପୁନଃ ପରିଵର୍ତତେ
ଯେପରି ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ପୁଣି ଫେରି ଆସେନି।
ତଥା ତ୍ଵମେଵ ମେ ନାଥୋ ଭଵିଷ୍ଯସି ଭଵାଂତରେ
ଏହିପରି ଆଉ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୋର ରକ୍ଷକ ହେବେ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନିର୍ଯଯୌ ଦେଵୀ କୋପାଂଧୀକୃତଲୋଚନା
ଏପରି କହି ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ବାହାରିଗଲେ ।
ନ ନନାମ ମହାଦେଵଂ ନ ଚ ଚକ୍ରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ।
ଅପ୍ରଣମ୍ଯ ମହେଶାନମକୃତ୍ଵାପି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ନକରି, ପରିକ୍ରମା ମଧ୍ୟ ନକରି,