ସୃଷ୍ଟିପ୍ରଲଯ ସଂଜ୍ଞୌ ଦ୍ଵୌ ଗ୍ଲହୌ ଜଯପରାଜଯୌ
ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ ଦୁଇଟି ଚଳ, ଜୟ ଓ ପରାଜୟ।
ଭଵତୋଃ ଖେଲସମଯୋ ଯଃ ସା ସ୍ଥିତିରୁଦାହୃତା
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳର ସମୟକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନ ଦେଵୀ ଜେଷ୍ଯତି ପତିଂ ନେଶଃ ଶକ୍ତିଂ ଵିଜେଷ୍ଯତି
ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେନାହିଁ, ନା ଈଶ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜିତିପାରିବେ।
ଦେଵଃ ସର୍ଵଜ୍ଞନାଥୋପି ନ କିଂଚିଦଵବୁଧ୍ଯତି 4.2.88.
ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ବୁଝିପାରିନାହିଁ।
ଲୀଲାତ୍ମା ଗୁଣଵାନେଷ ଵିଚାରାଦତିନିର୍ଗୁଣଃ
ଏହି ଲୀଳାମୟ ଓ ଗୁଣମୟ, ବିଚାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଗୁଣ।
ମଧ୍ଯସ୍ଥୋପି ହି ସର୍ଵସ୍ଯ ମାଧ୍ଯସ୍ଥ୍ଯମଵଲଂବତୈ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସମତାକୁ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଶକ୍ତିରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସର୍ଵେଷାଂ ମାନ୍ଯଭୂଃ ପରା
ତୁମେ ଏହି ଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନ୍ୟ।
ପରଂ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜଗତାଂ ଜନଯିତ୍ର୍ଯେକିକା ଧ୍ରୁଵମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜନନୀ।
ତ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ନ ଜାନାସି ତ୍ର୍ଯକ୍ଷମାଯାଵିମୋହିତା
ତୁମେ ନିଜକୁ ଜାଣିନାହିଁ, ତ୍ରିନୟନଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ।
ଅନ୍ଯା ଅପି ହି ଯାଃ ସତ୍ଯଃ ପାତିଵ୍ରତ୍ଯପରାଯଣାଃ
ଅନ୍ୟା ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ, ପତିବ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା—
ଅଥଵାସ୍ତାମିଯଂ ଵାର୍ତା ପ୍ରସ୍ତୁତଂ ପ୍ରବ୍ରଵୀମ୍ଯହମ୍
ନହେଲେ, ଏହି ଉପସ୍ଥିତ ବିଷୟ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏବେ କିଛି କହିବି।
ଅପୂର୍ଵମିଵ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପରିପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵାଂତିକମ୍
ଅପୂର୍ବ କିଛି ଦେଖିବା ପରି, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଆଶ୍ଚର୍ଯହେତୁରେଵାଯଂ ଯତ୍ପୁଂଜାତଂ ତ୍ରଯୀତଲେ
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ଏହି, ଯେ ଏହି ତିନି ପଥରେ ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସାଲଂକାରଂ ସମାନଂ ଚ ସାନଂଦମୁଖପଂକଜମ୍ 4.2.88.
ସମାନ ଭୂଷା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ମୁସୁକୁଥିବା ପଦ୍ମପ୍ରଭ ମୁହଁ।
ଵିଷାଦେ କାରଣଂ ଚୈତଦ୍ଯତୋ ଜାତମିଦଂ ଜଗତ୍
ଏହି ହେଉଛି ଦୁଃଖର କାରଣ, କାରଣ ଏହାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।
ତଦେଵ ତତ୍ର ନୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ଭଵଦ୍ଵଂଦ୍ଵଂ ଭଵାପହମ୍
ସେଠାରେ, ଆମେ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲୁ, ହେ ଭବସଂସାର ନାଶକ।
ତଦେଵ ନାଭଵତ୍ତତ୍ର ସମଭୂଦନ୍ଯଦେଵ ହି
ସେଠାରେ, ସେଠି ଏହା ଥିଲାନି; ଏକ ନୂତନ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତାନି ଵାକ୍ଯାନି ଚାକର୍ଣ୍ଯ ଦ୍ରୁହିଣେନ ଯଯେତତଃ
ସେଇ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶପ୍ତଶ୍ଚ ଵୀକ୍ଷମାଣାନାଂ ଦେଵର୍ଷୀଣାଂ ପ୍ରଜାପତିଃ
ଦେବୃଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାପତି ଶାପିତ ହେଲେ।
ଦଧୀଚିନା ସମଂ କେଚିଦ୍ଦୁର୍ଵାସଃ ପ୍ରମୁଖା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଦଧୀଚିଙ୍କ ସହିତ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଲେ।
ପ୍ରାଵର୍ତତ ମହାଯାଗୋ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟମହାଜନଃ
ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଥିଲେ।
ଭଗିନ୍ଯୋପି ଚ ଯା ଦେଵି ତଵ ତତ୍ର ସଭର୍ତୃକାଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ଇତି ଦେଵୀ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ସତୀ ଦକ୍ଷକୁମାରିକା
ଏପରି ଶୁଣି, ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା ସତୀ ଦେବୀ।
ଉଵାଚ ଚ ଭଵତ୍ଵେଵଂ ଶରଣଂ ଭଵ ଏଵ ମେ 4.2.88.
କହିଲେ: 'ଏହିପରି ହେଉ, ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ।'
ଦ୍ରୁତମେଵ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ରଣନାମ ଚ ଶଂକରମ୍
ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଚରଣୌ ଶରଣଂ ତେ ମେ ଦେହ୍ଯନୁଜ୍ଞା ସଦାଶିଵ
ହେ ସଦାଶିବ, ତୁମ ପାଦକୁ ମୋ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ମା ନିଷେଧୀଃ ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ଯାସ୍ଯମି ପିତୁରଂତିକମ୍
ମୋତେ ନିଷେଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବି।
ଅଥୋକ୍ତା ଶଂଭୁନା ଦେଵୀ ମୃଡାନ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଭାମିନି
ତାପରେ ଶଂଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଉଠ, ହେ କୃପାମୟୀ।'
ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଅପି ଚ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯୈ କାଂତିରୁତ୍ତମା
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଅଛି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଅଛି।
ତ୍ଵଯା ଚ ଶକ୍ତିମାନସ୍ମି ମହଦୈଶ୍ଵର୍ଯରକ୍ଷଣେ
ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉଛି।