କାଶ୍ଯାଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା ଦେଵି ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଜୁଷାମପି 4.2.86.
କାଶୀରେ, ମୋ ନିଜ ଖେଳରେ, ହେ ଦେବୀ, ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ,
ଚତୁର୍ଦଶାନାଂ ଲିଂଗାନାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଖ୍ଯାନାନି ସତ୍ତମଃ
ଚଉଦ ଟି ଲିଙ୍ଗର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ—
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ନିଶମ୍ଯୈଷାଂ ଲିଂଗାନାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯିନାମ୍
ଏହି ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଘଟଣା ଶୁଣି,
ନିତରାଂ ପରିତୃପ୍ତୋସ୍ମି ସୁଧାଂ ପୀତ୍ଵେଵ ନିର୍ଜରଃ
ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଯେପରି ଅମର ଜଣେ ଅମୃତ ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଆନଂଦମେଵଜନଯେଦପି ପାପଜୁଷାମିହ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା କେବଳ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଇଵାସଂ ହି କ୍ଷେତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଶ୍ରୁତେରହମ୍ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତାନି ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ପ୍ରଭାଵମଶେଷତଃ
ମୁଁ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କ୍ଷେତ୍ରର ସତ୍ୟ ଶୁଣି; ଯାହା କହିଛ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହ।
ଯୋ ଦକ୍ଷୋ ଗର୍ହଯାମାସ ମଧ୍ଯେ ଦେଵସଭଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଖିରଥଃ କୁଂଭଯୋନେରୁଦୀରିତମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, କୁମ୍ଭର ପୁଅ ଶିଖିରଥ କହିଥିବା କଥା,
ଆକର୍ଣଯ ମୁନେ ଵଚ୍ମି କଥାଂ କଲ୍ମଷହାରିଣୀମ୍
ଶୁଣ, ମୁନି, ମୁଁ ଏବେ ଏକ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା କହିବି।
ଛାଗଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିରୂପାସ୍ଯୋ ଦଧୀଚି ପରିଧିକ୍କୃତଃ
ଛାଗ ମୁହଁ ଓ ବିକୃତ ଚେହେରା ବିଶିଷ୍ଟ ଦଧୀଚି ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଏକଦା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସେଵାର୍ଥଂ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏକଥର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରିଟ ଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ,
ଇଂଦ୍ରାଦଯୋ ଲୋକପାଲା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ 4.2.87.
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ମାରୁତ ଗଣମାନେ—
ଋଷଯୋଽପ୍ସରସୋଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ
ଋଷିମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯକ୍ଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଚାରଣମାନେ—
ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ନାନା ସ୍ତୁତିଭିଃ ଶଂଭୁନାପି କୃତାଦରାଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସା ଗୀତିରେ, ଦେବାଦିଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଶଂଭୁନା ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ବିଶେଷ ବାକ୍ପଟୁ ଶମ୍ଭୁ—
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଂଛନ ହରେ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦଵାନଲ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ଦାଇତ୍ୟବଂଶକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଦିତିଜାନ୍ଦନୁଜାନ୍ଦୁଷ୍ଟାନ୍କଚ୍ଚିଚ୍ଛାସି ରଣାଂଗଣେ
ଦିତି ଓ ଦନୁର ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ତୁମେ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରୁଛ କି?
ବାଧଯା ରହିତା ଗାଵଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଂତି ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଗାଁମାନେ ଏବେ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି?
ଵିଧିଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ
ପୃଥିବୀରେ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞମାନେ ଚାଲିଛି କି?
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ପଠଂତ୍ଯେଵ ସାଂଗାନ୍ଵେଦାନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିନା ବାଧା ଭଲଭାବେ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ସହିତ ବେଦ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି କି?
ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ଚ ଧର୍ମେଷୁ କଚ୍ଚିଦ୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାସ୍ତଥା
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି କି?
ଧୂର୍ଜଟିଃ ପରିପୃଛ୍ଯେତି ହୃଷ୍ଟଂ ଵୈକୁଂଠନାଯକମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ବ୍ରାହ୍ମଂ ତେଜଃ ସମେଧତେ ।। 4.2.87.
ଧୂର୍ଜଟି ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ବୈକୁଣ୍ଠନାୟକଙ୍କୁ ଓ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲେ।
ସତ୍ଯମସ୍ଖଲିତଂ କଚ୍ଚିଦସ୍ତି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଂଡପେ
ତିନି ଲୋକର ସଭାରେ ନିର୍ମଳ ସତ୍ୟ ବସିଛି କି?
ଇଂଦ୍ରାଦଯଃ ସୁରାଃ କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ଵେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ପୁରେଷ୍ଵହୋ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି କି?
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପରିପୃଚ୍ଛଯେଶଃ ସର୍ଵାନିତ୍ଥଂ କୃତାଦରାନ୍
ପ୍ରଭୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵିସସର୍ଜାଥ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦେଵଃ ସୌଧଂ ସମାଵିଶତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ନିଜ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମଧ୍ଯେ ମାର୍ଗଂ ସ ଚିଂତୋଭୂଦ୍ଦକ୍ଷଃ ସତ୍ଯାଃ ପିତା ତଦା
ମାର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ, ସତ୍ୟବାନ ପିତା ଦକ୍ଷ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ।
ଅତୀଵ କ୍ଷୁବ୍ଧଚିତ୍ତୋଭୂନ୍ମଂଦରାଘାତତୋଽବ୍ଧିଵତ୍
ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା।
ଅତୀଵଗର୍ଵିତୋ ଜାତଃ ସତୀ ମେ ପ୍ରାପ୍ଯ କନ୍ଯକାମ୍
ସତୀ ମୋର କନ୍ୟା ହେବା ପରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ହେଲେ।
କିଂ ଵଂଶ୍ଯସ୍ତ୍ଵେଷ କିଂ ଗୋତ୍ରଃ କିଂ ଦେଶୀଯଃ କିମାତ୍ମକଃ
ତୁମର ବଂଶ କଣ? ଗୋତ୍ର କଣ? କେଉଁ ଦେଶର? କେଉଁ ପ୍ରକୃତିର?