ଅନୁଗ୍ରାହ୍ଯୋଽସି ନିତରାଂ ତତୋ ଵରଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ତୁମେ ମୋର କୃପା ପାଇବାକୁ ସବୁଠାରୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ମାଗ।
ତଲ୍ଲିଂଗମନ୍ଯେପ୍ଯାରାଧ୍ଯ ସଂତୁ ସମୃଦ୍ଧିଭାଜନମ୍
ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜି, ସମୃଦ୍ଧିର ପାତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।
ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ନାଥ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯୋସି ତଚ୍ଚ ଵିଶ୍ରାଣଯିଷ୍ଯସି
ଏହା ଛଡ଼ା, ନାଥ, ତୁମେ ଯାହା ଆଉ ଚାହଁ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂରଣ କରାଯିବ।
ଦେଵଦେଵ ଉଵାଚ ଏଵମସ୍ତୁ ଯଦୁକ୍ତଂ ତେ ତଵ ଲିଂଗସମର୍ଚକାଃ
ଦେବଦେବ କହିଲେ: ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ତୁମ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ— ଏହିପରି ହେଉ।
ଯଦା ଚ ରାଜା ଭଵିତା ଦିଵୋଦାସୋ ଵିଧେର୍ଵରାତ୍
ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଦିବୋଦାସ ଭାଗ୍ୟର ଦୟାରେ ଜନ୍ମ ନେବେ,
ନଵୀକୃତ୍ଯ ପୁନଃ କାଶୀ ନିର୍ଵିଷ୍ଟା ତେନ ଭୂଭୁଜା
ସେ ରାଜା କାଶୀକୁ ପୁନଃ ନୂତନ କରିବେ ଏବଂ ସେ ଦେଶକୁ ନିଜେ ଅଧିକାର କରି ଅବସ୍ଥିତ କରିବେ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଦୁପଦେଶାଚ୍ଚ ମାମେଵ ଶରଣଂ ଗତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଠିକ୍ ଉପଦେଶରେ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମନ୍ଵ୍ରଜ ଗୁରୋଃ ଶାସନାଯ ଯତସ୍ଵ ଚ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତୁମେ ଯାଅ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଯେ ଗୁରୁଂ ଚାଵମନ୍ଯଂତେ ତେଵମାନ୍ଯା ମଯାପ୍ଯହୋ 4.2.86.
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଇବେ ନାହିଁ, ହାୟ।
ମମାର୍ଚ୍ଯମଵିମୁକ୍ତାଖ୍ଯଂ ତତୋ ଦେଵି ମମା ଖ୍ଯକମ୍ 4.2.86.
ମୋର ପୂଜ୍ୟ ରୂପ ଅବିମୁକ୍ତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ହେ ଦେବୀ, ଏହି ନାମ ମୋର ଭାବରେ ପ୍ରଚଳିତ।
କାଶ୍ଯାଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା ଦେଵି ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଜୁଷାମପି 4.2.86.
କାଶୀରେ, ମୋ ନିଜ ଖେଳରେ, ହେ ଦେବୀ, ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ,
ଚତୁର୍ଦଶାନାଂ ଲିଂଗାନାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଖ୍ଯାନାନି ସତ୍ତମଃ
ଚଉଦ ଟି ଲିଙ୍ଗର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ—
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ନିଶମ୍ଯୈଷାଂ ଲିଂଗାନାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯିନାମ୍
ଏହି ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଘଟଣା ଶୁଣି,
ନିତରାଂ ପରିତୃପ୍ତୋସ୍ମି ସୁଧାଂ ପୀତ୍ଵେଵ ନିର୍ଜରଃ
ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଯେପରି ଅମର ଜଣେ ଅମୃତ ପିଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଆନଂଦମେଵଜନଯେଦପି ପାପଜୁଷାମିହ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା କେବଳ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଇଵାସଂ ହି କ୍ଷେତ୍ରତତ୍ତ୍ଵଶ୍ରୁତେରହମ୍ ଯାନ୍ଯୁକ୍ତାନି ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ପ୍ରଭାଵମଶେଷତଃ
ମୁଁ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କ୍ଷେତ୍ରର ସତ୍ୟ ଶୁଣି; ଯାହା କହିଛ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହ।
ଯୋ ଦକ୍ଷୋ ଗର୍ହଯାମାସ ମଧ୍ଯେ ଦେଵସଭଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ—
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଖିରଥଃ କୁଂଭଯୋନେରୁଦୀରିତମ୍
ଏହିପରି ଶୁଣି, କୁମ୍ଭର ପୁଅ ଶିଖିରଥ କହିଥିବା କଥା,
ଆକର୍ଣଯ ମୁନେ ଵଚ୍ମି କଥାଂ କଲ୍ମଷହାରିଣୀମ୍
ଶୁଣ, ମୁନି, ମୁଁ ଏବେ ଏକ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା କହିବି।
ଛାଗଵକ୍ତ୍ରୋ ଵିରୂପାସ୍ଯୋ ଦଧୀଚି ପରିଧିକ୍କୃତଃ
ଛାଗ ମୁହଁ ଓ ବିକୃତ ଚେହେରା ବିଶିଷ୍ଟ ଦଧୀଚି ଚାରିପଟେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ଏକଦା ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ସେଵାର୍ଥଂ ଶଶିମୌଲିନଃ
ଏକଥର, ଚନ୍ଦ୍ରକିରିଟ ଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ,
ଇଂଦ୍ରାଦଯୋ ଲୋକପାଲା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ 4.2.87.
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ମାରୁତ ଗଣମାନେ—
ଋଷଯୋଽପ୍ସରସୋଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ
ଋଷିମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯକ୍ଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଚାରଣମାନେ—
ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ନାନା ସ୍ତୁତିଭିଃ ଶଂଭୁନାପି କୃତାଦରାଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସା ଗୀତିରେ, ଦେବାଦିଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ତେଷୂପଵିଷ୍ଟେଷୁ ଶଂଭୁନା ଵିଷ୍ଟରଶ୍ରଵାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ବିଶେଷ ବାକ୍ପଟୁ ଶମ୍ଭୁ—
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଲାଂଛନ ହରେ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଦଵାନଲ
ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ଦାଇତ୍ୟବଂଶକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଦିତିଜାନ୍ଦନୁଜାନ୍ଦୁଷ୍ଟାନ୍କଚ୍ଚିଚ୍ଛାସି ରଣାଂଗଣେ
ଦିତି ଓ ଦନୁର ଦୁଷ୍ଟ ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ତୁମେ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରୁଛ କି?
ବାଧଯା ରହିତା ଗାଵଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଂତି ମହୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ଗାଁମାନେ ଏବେ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି?
ଵିଧିଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରଵର୍ତଂତେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ବହୁଦକ୍ଷିଣାଃ
ପୃଥିବୀରେ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ବିଧିମତ ଯଜ୍ଞମାନେ ଚାଲିଛି କି?
ନିଷ୍ପ୍ରତ୍ଯୂହଂ ପଠଂତ୍ଯେଵ ସାଂଗାନ୍ଵେଦାନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିନା ବାଧା ଭଲଭାବେ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ସହିତ ବେଦ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି କି?