ଅଂବରୀଷସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେରୈଶାନ୍ଯାଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହା ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜାଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନ।
ଯତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ହୃଷୀକେଶଃ କାଲେ ଚ କଲିସଂଜ୍ଞକେ
ଯେଉଁଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ନିଜେ ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ।
ପୁରାସୀତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ହ୍ଯଂବରୀଷୋ ଯୁଗେ କୃତେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, କୃତଯୁଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ପୃଥିବୀର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ମିତଭକ୍ଷୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ରାଜା ଅପେକ୍ଷାଳୁ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ତତୋ ରାଜଞ୍ଛୀର୍ଣପର୍ଣାଶନୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ସହସ୍ରତ୍ରିତଯଂ ରାଜନ୍ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ରହିଲେ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ତତଶ୍ଚ ନୃପସତ୍ତମ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
କୃତ୍ଵା ଦେଵପତେ ରୂପମାରୁହ୍ଯୈରାଵତଂ ଗଜମ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତମାଗତୋଽହମସଂଶଯମ୍
ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଅଂବରୀଷ ଉଵାଚ ମୁକ୍ତିଂ ଦାତୁମଶକ୍ତୋସି ତ୍ଵଂ ଚ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ ସ୍ଵାଗତଂ ଗଚ୍ଛ ଦେଵେଶ ନ ଵରୋ ରୋଚତେ ମମ ॥ 7.3.13.
ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ, ମୋତେ କୌଣସି ବର ଚାହିଁଦିଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଥା ଦାସ୍ଯତେ ମହ୍ଯଂ ଵରଂ ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତଥାପି, ଚାରିହାତିଅଁକ ବିଶ୍ନୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ବର ଦେବେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁତ୍ରିନେତ୍ରାଣାମହମୀଶୋ ନୃପୋତମ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରଭୁ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯହଂ ଵିଭୁଃ
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ।
ପ୍ରସନ୍ନେ ମଯି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀ ରାଜା ଅହଂ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ମୁଁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଥିବା ପୃଥିବୀର ରାଜା।
ହଷୀକେଶସ୍ଯ ସଦ୍ଭକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ତାତ ନିଶ୍ଚଯମ୍
ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ମୋତେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣ।
ଵଜ୍ରଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରେରଯିଷ୍ଯାମି ଵଧାଯ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ମୁଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ତୁମ ନାଶ ପାଇଁ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସୃକ୍କିଣୀ ପରିଲେଲିହନ୍
ଏପରି କହି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଜିଭାରେ ଓଠ ଚାଟିଲେ।
ତସ୍ଯେଵଂ ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣସ୍ଯ ମହୋତ୍ପାତା ବଭୂଵିରେ
ସେ ଏଭଳି ଘୂରିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା।
ଆଵୃତଂ ଗଗନ ମେଘୈର୍ଵିଧୁନ୍ଵାନୈର୍ମହୀଂ ତଦା 7.3.13.
ସେ ସମୟରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମେଘ ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସ ରାଜା ହରିଵତ୍ସଲଃ
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗନ୍ନାଥ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଗତଃ
ତାପରେ, ଜଗନ୍ନାଥ ଖୁସି ହୋଇ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ।
ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶୋ ମେଘଗଂଭୀରଯା ଗିରା
ହୃଷୀକେଶ ମେଘ ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଯାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଭଲ ହେଉ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ଚାହଁ, ମୋତେ ବାଛ।
ଅଂବରୀଷ ଉଵାଚ ଯଦି ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵନ୍ଯଦି ଦେଯୋ ଵରୋ ମମ
ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ଯଦି ମୋ ପାଇଁ ଦାନ ଦେବେ—
ଜ୍ଞାନଯୋଗଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ସଂସାରକ୍ଷଯକାରଣମ୍
ମୋତେ ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗ ଦିଅ, ଯାହା ସଂସାର ନାଶ କରିବାର ଉପାୟ।
ଯସ୍ମିଞ୍ଜାତେ ନରଃ ସଦ୍ଯଃ ସଂସାରାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଯାହା ପାଇଲେ ମଣିଷ ସଂସାରରୁ ସତ୍ୱରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯଃ ସ ନୃଣାଂ ଦେଵ ଵିଶେଷାଚ୍ଚ କଲୌ ଯୁଗେ
ହେ ଦେବ, ଏହା ଲୋକମାନେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ବିଶେଷକରି କଳିଯୁଗରେ।
ଅପି ଚେତ୍ସୁପ୍ରସନ୍ନୋଽସି କ୍ରିଯାଯୋଗଂ ବ୍ରଵୀହି ମେ
ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟରେ ଖୁସି, ତେବେ ମୋତେ କ୍ରିୟାଯୋଗ କହନ୍ତୁ।
ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥଯାମାସ କେଶଵଃ ॥ 7.3.13.
ତାପରେ କେଶବ ରାଜାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବୁଝାଇ କହିଲେ।