ନ ତାଦୃଗ୍ଧର୍ମସଂଭାରୋ ଲଭ୍ଯତେ କ୍ରତୁକୋଟିଭିଃ
ଏପରି ଧର୍ମର ସଞ୍ଚୟ କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ଯଦ୍ଯତ୍ରାସ୍ତି ମନୋରଥଃ
ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ଇଚ୍ଛା ରହିଛି,
ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରାପ୍ତିସ୍ତଦୈଵ ସ୍ଯାଦ୍ଧ୍ରୁଵଂ ନୃଣାମ୍
ସେଠି ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ସ ତାପସୋକ୍ତମାକର୍ଣ୍ଯ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ର ଇତ୍ଥଂ ସୁହୃଷ୍ଟଵାନ୍
ତାପସଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଯତ୍ର ନୋ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂଚିତ୍ସାଧକାନାଂ ତ୍ରଯୀସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁଠି ତିନି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ,
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଵା ବଲିସଦ୍ମନି ଵା ମୁନେ
ସେଠି ସ୍ୱର୍ଗରେ ହେଉ, ପୃଥିବୀରେ ହେଉ କି ବଳିଙ୍କ ଘରେ ହେଉ, ମୁନି,
ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ କର୍ଣଧାରକଃ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ଦେବତା ବସିଛନ୍ତି,
ସୁଲଭା ଯତ୍ର ନିଯତମାନଂଦଵନଚାରିଣଃ
ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ଅଟାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ମିଳିଯାନ୍ତି,
କସ୍ତାଂ ମାଂ ପ୍ରାପଯେଚ୍ଛଂଭୋଃ କଥଂ ଯାମି ତଥା ଵଦ 4.2.86.
କିଏ ମୋତେ ସେଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯିବ? କିପରି ଯିବି, ମୋତେ କୁହ।
ପ୍ରାହାଗଚ୍ଛ ନଯାମି ତ୍ଵାଂ ଯିଯାସୁରହମପ୍ଯହୋ
ସେ କହିଲେ, 'ଆସ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଇଯିବି; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ପୁନଃକ୍ଵ ନୃତ୍ଵଂ ଶ୍ରେଯୋଭୂଃ କ୍ଵ କାଶୀକର୍ମବଂଧହୃତ୍
ପୁଣି, ତୁମର ନୃତ୍ୟ କେଉଁଠି ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି, ଏବଂ କାଶୀର କର୍ମ ବନ୍ଧନ କେଉଁଠି?
ଆଯୁଷ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵମେଵ ଵୃଥାଗତମ୍
ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସବୁଠି ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଯାଏ।
ଯାସ୍ଯାମି କାଶୀମାଯାହି ମାଯାଂ ହିତ୍ଵା ତ୍ଵମପ୍ଯହୋ
ମୁଁ କାଶୀକୁ ଯିବି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମାୟାକୁ ଛାଡ଼ି ଆସ।
ପୁରୀଂ ଵୈଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମନଃସ୍ଵାସ୍ଥ୍ଯମଵାପ ଚ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପୁରୀକୁ ପହଞ୍ଚି ମନରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଲେ।
ଜଗାମ କୁଂଭସଂଭୂତ ସ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୋପୀତ୍ଯମନ୍ଯତ
ଘଡ଼ାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ ଭାବିଲେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ସେଠିକୁ ଗଲେ।
ସତ୍ପଥସ୍ଥିରଵୃତୀନାଂ ଦୂରସ୍ଥୋପି ସମୀପଗଃ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ପଥରେ ଦୃଢ଼ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିକଟରେ ଅଛନ୍ତି।
କ୍ଵାହଂ ତତ୍ର ଵନେ ବାଲଶ୍ଚିଂତାକୁଲିତମାନସଃ
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୁଁ କେଉଁଠି, ଏକ ଶିଶୁ ଭାବେ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିଲି?
ଖେଲୋଯମସ୍ଯ ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ଯ ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତସ୍ଯ କୁତ୍ରଚିତ୍
ଏହା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଖେଳ, ଯାହାଙ୍କ ଭକ୍ତ କେଉଁଠି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ନାରାଧିତୋ ମଯା ଶଂଭୁଃ ପ୍ରାକ୍ତନେ ଜନ୍ମନି କ୍ଵଚିତ୍ 4.2.86.
ମୋର ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କେବେ ମୁଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲି।
ଅସ୍ମିଞ୍ଜନ୍ମନି ବାଲତ୍ଵାନ୍ନ ଚୈଵାରାଧିତଃ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ।
ଆଜ୍ଞାତଂ ଗୁରୁଭକ୍ତିର୍ମେ ହେତୁଃ ଶଂଭୁପ୍ରସାଦନେ
ମୋର ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ହେଉଛି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୟା ପାଇବାର କାରଣ ବୋଲି ଜଣାପଡ଼େ।
ଅଥଵା କାରଣାପେକ୍ଷସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ତ୍ଵିତରଦେଵଵତ୍
କିମ୍ବା, ତିନି ଆଖିଓଁ ଥିବା ସେ ଭଳି ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭଳି କାରଣ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରନ୍ତି।
ଯଦି ନୋ ମଯ୍ଯନୁକ୍ରୋଶଃ କଥଂ ତାପସସଂଗତିଃ
ମୋ ପ୍ରତି ଦୟା ନଥାଏ, ତେବେ ମୁଁ କିପରି ତାପସମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ପାଇଲି?
ନ ଦାନାନି ନ ଵୈ ଯଜ୍ଞା ନ ତପାଂସି ଵ୍ରତାନି ଚ
ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ବ୍ରତ—
ଦଯାମପି ତଦା କୁର୍ଯାଦସୌ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ପରାମ୍
ସେହି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୟା ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଅନୁକ୍ରୋଶଂ ସମର୍ଥ୍ଯେତି ସ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଃ ର୍ଶାଭଵଂ ଶୁଚିଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ପବିତ୍ର ଏହି ମଣିଷ, ଦୟା ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ ମନାଯାଏ।
ଆନୀଯ ପୁଷ୍ପସଂଭାରମାର୍ତଵଂ କାନନାଦ୍ବହୁ
ସେ ଅରଣ୍ୟରୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଋତୁଫୁଲ ଆଣିଥିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ତ୍ଵଷ୍ଟୃତନୂଜସ୍ଯ ଲିଂଗାରାଧନଚେତସଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦେଵ ହି ଲିଂଗାଚ୍ଚ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂଯ ଭଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। 4.2.86.
ସେଇ ଲିଙ୍ଗରୁ ଭବ ଦେବ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଭୃଶଂ ବାଲ ଗୁର୍ଵର୍ଥକୃତଚେତସଃ
ହେ ଶିଶୁ, ତୁମର ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖି ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।