ଵିଶ୍ଵକର୍ମେଶ ଲିଂଗସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ମନୋହରମ୍
ହେ ନାଥ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରକଟି ଅମୋହିତ କରେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତ୍ଵପରା ତନୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଦେହ ଥିଲେ।
କୃତୋପନଯନଃ ସୋଥ ବାଲୋ ଗୁରୁକୁଲେ ଵସନ୍
ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର କରି, ସେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିଥିଲେ।
ଏକଦା ତଦ୍ଗୁରୁଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ସମାଗତେ
ଏକଦିନ, ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସିଲାବେଳେ, ଗୁରୁ ସେଠି କହିଲେ।
ଯତ୍କଦାଚିନ୍ନ ଭଜ୍ଯେତ ନ ପୁରାତନତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଜିନିଷ କେବେ ଭାଙ୍ଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ କେବେ ଜରା ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମମାଂଗଯୋଗ୍ଯଂ ନୋ ଗାଢଂ ନ ଶ୍ଲଥଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ମୋ ଦେହକୁ ଭଲଭାବେ ଫିଟ୍ ହେବା ଦରକାର, ଅତି ଟିଏଟ୍ ନୁହେଁ, ଅତି ଢିଲା ନୁହେଁ, ଭଲଭାବେ ତିଆରି ହେବା ଦରକାର।
ଗୁରୁପୁତ୍ରେଣ ଚାଜ୍ଞପ୍ତୋ ମମାର୍ଥଂ ପାଦୁକେ କୁରୁ
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୋ ପାଇଁ ଚପଲ ତିଆରି କର।
ଚର୍ମାଦିବଂଧନିର୍ମୁକ୍ତେ ଧାଵତୋ ମେ ସୁଖପ୍ରଦେ
ଚମଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ବାନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଚଲିବାବେଳେ ମୋତେ ସୁଖ ଦେଉ।
ଗୁରୁକନ୍ଯାପି ତଂ ପ୍ରାହ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ର ମେ ଶ୍ରଵଣୋଚିତେ 4.2.86.
ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ ମଧ୍ୟ କହିଲେ, 'ମୋ କାନ ପାଇଁ ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ତିଆରି କରା ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ।'
କୁମାରୀ କ୍ରୀଡନୀଯାନି କୌତୁକାନି ଚ ଦେହି ମେ
‘ମୁଁ ଜିଅ, ମୋ ପାଇଁ ଖେଳନା ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ଦିଅ।’
ଗୃହୋପକରଣଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମୁସଲୋଲୂଖଲାଦିକମ୍
ଘରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଜିନିଷ, ମୁସଳ, ଉଲୁଖଳ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ।
ଅକ୍ଷାଲିତାନ୍ଯପି ଯଥା ନିତ୍ଯଂ ପୀଠାନି ସତ୍ତମ
ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅପରିଷ୍କୃତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଦା ପିଠି ଓ ଆସନ ଦିଅ।
ସୂପକର୍ମଣ୍ଯପି ଚ ମାଂ ପ୍ରଶାଧି ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରନଂଦନ
ଖାଇବା ପାକ କାମରେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଶିଖାଇ ଦିଅ, ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ।
ଏକସ୍ତଂଭମଯଂ ଗେହମେକଦାରୁଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏକ ଷ୍ଟମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଘର, ଏକ ଲକଡ଼ିରୁ ତିଆରି।
ଯେ ସହାଧ୍ଯାଯିନୋପ୍ଯସ୍ଯ ଵଯୋଜ୍ଯେଷ୍ଠାଶ୍ଚ ତେପି ହି
ଯେଉଁମାନେ ସହଅଧ୍ୟାୟନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବୟସରେ ବଡ଼, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତଥେତି ସ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ସର୍ଵେଷାଂ ପୁରତୋଦ୍ରିଜେ
‘ଏହିପରି ହେବ’, ଏହା କହି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
କିଂଚିତ୍କର୍ତୁଂ ନ ଜାନାତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଚ ତେନ ଵୈ
ସେ କିଛି କରିବା ଜାଣିନଥିଲେ, ତଥାପି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି କୋ ମେ ସାହାଯ୍ଯମର୍ପଯେତ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କିଏ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ?
ଅଂଗୀକୃତ୍ଯ ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ଗୁରୁପତ୍ନ୍ଯା ଗୁରୋଃ ଶିଶୋଃ 4.2.86.
ଗୁରୁଙ୍କ, ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଶିଶୁଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି।
ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଣଂ ଧର୍ମ ଏକୋ ହି ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣାମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରିବା ହିଁ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ଗୁରୂଣାଂ ଵାକ୍ଯକରଣାତ୍ସର୍ଵ ଏଵ ମନୋରଥାଃ
ଗୁରୁମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହା କରିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
କଥଂ ତଦ୍ଵଚସଃ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯାମ୍ଯତ୍ର ଵନେ ସ୍ଥିତଃ
ଏଠାରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି, କିପରି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କଥା ପୂରଣ କରିପାରିବି?
ଆସ୍ତାଂ ଗୁରୁକଥା ଦୂରଂ ଯୋଽନ୍ଯସ୍ଯାପି ଲଘୋରପି
ଗୁରୁଙ୍କଥା ଛାଡ଼, ଅନ୍ୟ କାହାର ସାଧାରଣ କଥା ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ରହିଯାଉ।
କଥମେତାନି କର୍ମାଣି କରିଷ୍ଯେଽଜ୍ଞୋଽସହାଯଵାନ୍
ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ସହାୟ ବିହୀନ, ଏହି କାମଗୁଡ଼ିକିପରି କରିପାରିବି?
ଯାଵଦିତ୍ଥଂ ଚିଂତଯତି ସ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୋ ଵନମଧ୍ଯଗଃ
ଏପରି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଅଥ ନତ୍ଵା ସ ତଂ ପ୍ରାହ ଵନେ ଦୃଷ୍ଟଂ ତପସ୍ଵିନମ୍
ତାପରେ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖିଥିବା ତାପସଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ—
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନେନ ମେ ଗାତ୍ରଂ ଚିଂତାସଂତାପତାପିତମ୍
ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ଦେହ ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ତାପରେ ଜଳିଯାଉଛି।
କିଂ ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତାପସରୂପଧୃକ୍
ହେ ତାପସ, ଏହି ଆକାରରେ ଆପଣ ଆସିଛନ୍ତି, ମୋ ପୂର୍ବ କୌଣସି କର୍ମ ଆଜି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଛି କି?
ଯୋସି ସୋସି ନମସ୍ତୁଭ୍ଯମୁପଦେଶେନ ଯୁଂକ୍ଷ୍ଵ ମାମ୍ 4.2.86.
ଆପଣ ଯେହେଉଁଥିବେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଦୟାକରି ମୋତେ ଶିଖାଇ ଓ ନିଜ ଉପଦେଶରେ ଲାଗାନ୍ତୁ।
କଥଂ କର୍ତୁମହଂ ଶକ୍ତଃ କର୍ମ ତତ୍ର ଦିଶାଦ୍ଭୁତମ୍
ମୁଁ କିପରି ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କାମଟି ସେଠାରେ କରିପାରିବି?