ମୁନେ ନ ମେ ପ୍ରିଯସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ମମ ପୂଜକଃ
ହେ ମୁନି, ଏଭଳି ଉପାସନା କରୁଥିବା ବା ଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ତାଦୃକ୍ତୁଷ୍ଟିର୍ନ ମେ ଦାନୈସ୍ତାଦୃକ୍ତୁଷ୍ଟିର୍ନ ମେ ମଖୈଃ
ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏପରି ପ୍ରସନ୍ନତା ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ।
ଆନଂଦକାନନଂ ଯେନ ସ୍ତୁତମେତତ୍ସୁଚେତସା
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନର ସ୍ତୁତି କରେ,
ତଵ କାମାଃ ସମୃଦ୍ଧାଃ ସ୍ଯୁରାନୁସୂଯେଯ ତାପସ
ହେ ତାପସି ଅନସୂୟେ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଅପରଂ ଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି କିଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ତଵାନଘ
ଏବେ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, କଣ ଦେବି, ହେ ନିର୍ମଳା।
ଯସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵେଵ ହି ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ତପସଃ କ୍ରୁଦ୍ଧ୍ଯତୀହସଃ
ଯାହାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଏମିତି ଶକ୍ତି କେବଳ ତାଙ୍କରେ ଅଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯ ଦୁର୍ଵାସାଃ କୃତ୍ତିଵାସସମ୍ 4.2.85.
ଏପରି ଶୁଣି, ଦୁର୍ବାସା ଦେବ କୃତ୍ତିବାସ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହାପରାଧଵିଧ୍ଵଂସିନ୍ନଂଧକାରେ ସ୍ମରାଂତକ
ହେ ସ୍ମରାଂତକ, ତୁମେ ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଂଜଯୋଗ୍ରଭୂତେଶ ମୃଡାନୀଶ ତ୍ରିଲୋଚନ
ହେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, କରୁଣାର ମାଲିକ, ତିନି ଆଖି ଥିବା।
ତଦିଦଂ କାମଦଂ ନାମ ଲିଗମସ୍ତ୍ଵିହ ଧୂର୍ଜଟେ
ହେ ଧୂର୍ଜଟି, ଏଠାରେ ଯେ ଲିଙ୍ଗ କାମଦା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଯତ୍ତ୍ଵଯା ସ୍ଥାପିତଂ ଲିଂଗଂ ଦୁର୍ଵାସେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞିତମ୍
ତୁମେ ଯେ ଦୁର୍ବାସେଶ୍ୱର ନାମରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଛ, ସେହି ଲିଙ୍ଗ।
ତଦେଵ କାମକୃନ୍ନୃଣାଂ କାମେଶ୍ଵରମିହାସ୍ତ୍ଵିତି
ସେହି ଲିଙ୍ଗ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କାମକୃତ, କାମେଶ୍ୱର ଭାବରେ ଏଠାରେ ରହୁ।
ସଂସ୍ନାସ୍ଯତି ନରୋ ଧୀମାନ୍କାମକୁଂଡେ ତ୍ଵଦାସ୍ପଦେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କାମକୁଣ୍ଡରେ, ତୁମ ଆଶ୍ରମରେ ସ୍ନାନ କରିବେ।
ସ ଵୈ କାମକୃତାଦ୍ଦୋଷାଦ୍ଯାମୀଂ ନାପ୍ସ୍ଯତି ଯାତନାମ୍
ସେ କାମକୃତ ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୋଷର ଯାତନା ଭୋଗିବେ ନାହିଁ।
କାମତୀର୍ଥାଂବୁ ସଂସ୍ନାନାଦ୍ଯାସ୍ଯଂତି ଵିଲଯଂ କ୍ଷଣାତ୍
କାମତୀର୍ଥର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ପାପ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାଞ୍ଶଂଭୁସ୍ତଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯମାଯଯୌ ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ
ଏପରି ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁ ତାହା ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ କାଶ୍ଯାଂ କାମେଶ୍ଵରଃ ସଦା 4.2.85.
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, କାଶୀରେ କାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିତ କରିବା ଉଚିତ।
କାମକୁଂଡକୃତସ୍ନାନୈର୍ମହାପାତକଶାଂତଯେ ଯଃ ଶ୍ରୋଷ୍ଯତି ଚ ମେଧାଵୀ ତୌ ନିଷ୍ପାପୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
କାମକୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ବଡ଼ ପାପ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଯେ ଶୁଣିବେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୁଇଜଣ ନିଷ୍ପାପ ହେବେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସହିତାଯାଂ ଚତୁର୍ଥେ କାଶୀଖଂଡ ଉତ୍ତରାର୍ଧେ ଦୁର୍ଵାସସୋ ଵରପ୍ରଦାନଂ ନାମ ପଂଚାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏପରି, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଚତୁର୍ଥ କାଶୀଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତରାର୍ଧରେ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଵରଦାନ ନାମକ ପଞ୍ଚାଶୀତି ଅଧ୍ୟାୟ।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ କଥଯ ଦେଵଦେଵ ସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ହେ ଦେବଦେବ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ କହ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମେଶ ଲିଂଗସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ମନୋହରମ୍
ହେ ନାଥ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରକଟି ଅମୋହିତ କରେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତ୍ଵପରା ତନୁଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଦେହ ଥିଲେ।
କୃତୋପନଯନଃ ସୋଥ ବାଲୋ ଗୁରୁକୁଲେ ଵସନ୍
ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର କରି, ସେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିଥିଲେ।
ଏକଦା ତଦ୍ଗୁରୁଃ ପ୍ରାହ ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲେ ସମାଗତେ
ଏକଦିନ, ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସିଲାବେଳେ, ଗୁରୁ ସେଠି କହିଲେ।
ଯତ୍କଦାଚିନ୍ନ ଭଜ୍ଯେତ ନ ପୁରାତନତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଜିନିଷ କେବେ ଭାଙ୍ଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ କେବେ ଜରା ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମମାଂଗଯୋଗ୍ଯଂ ନୋ ଗାଢଂ ନ ଶ୍ଲଥଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ମୋ ଦେହକୁ ଭଲଭାବେ ଫିଟ୍ ହେବା ଦରକାର, ଅତି ଟିଏଟ୍ ନୁହେଁ, ଅତି ଢିଲା ନୁହେଁ, ଭଲଭାବେ ତିଆରି ହେବା ଦରକାର।
ଗୁରୁପୁତ୍ରେଣ ଚାଜ୍ଞପ୍ତୋ ମମାର୍ଥଂ ପାଦୁକେ କୁରୁ
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୋ ପାଇଁ ଚପଲ ତିଆରି କର।
ଚର୍ମାଦିବଂଧନିର୍ମୁକ୍ତେ ଧାଵତୋ ମେ ସୁଖପ୍ରଦେ
ଚମଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ବାନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଚଲିବାବେଳେ ମୋତେ ସୁଖ ଦେଉ।
ଗୁରୁକନ୍ଯାପି ତଂ ପ୍ରାହ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ର ମେ ଶ୍ରଵଣୋଚିତେ 4.2.86.
ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ ମଧ୍ୟ କହିଲେ, 'ମୋ କାନ ପାଇଁ ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ତିଆରି କରା ଅଳଙ୍କାର ଦିଅ।'
କୁମାରୀ କ୍ରୀଡନୀଯାନି କୌତୁକାନି ଚ ଦେହି ମେ
‘ମୁଁ ଜିଅ, ମୋ ପାଇଁ ଖେଳନା ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ଦିଅ।’