ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାନାଂ ଦୋଷଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି 7.3.12.
ଭୂତ, ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ସହସା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅପି କୀଟପତଂଗା ଯେ ପିଶାଚାଃ ପକ୍ଷିଣୋ ମୃଗାଃ
କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ—
କଥିତଂ ରୂପତୀର୍ଥସ୍ଯ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ରୂପତୀର୍ଥର ଏପରି ଘଟଣା କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।
କିମତ୍ର କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯଧିକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହା ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କାହିଁକି ମନାଯାଏ, ଏହାର କାରଣ କଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ?
ଇନ୍ଦ୍ରେ ରାଜ୍ଯପରିଭ୍ରଷ୍ଟେ ବଲୌ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଯକେ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ, ବଳି ତିନି ଲୋକର ନାୟକ ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ,
ତସ୍ମିଞ୍ଜାତେ ମହାଵିଷ୍ଣାଵଦିତ୍ଯା ଚାସୁରାନ୍ତକେ
ସେତେବେଳେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅସୁରମାନେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଜାତମାତ୍ରୋ ହରିସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାପିତୋ ନିର୍ଝରେ ତଯା
ହରିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଝରଣା ପାଖରେ ରଖିଦେଲେ।
ନ ଚାନ୍ଯତ୍କାରଣଂ ରାଜନ୍ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଅଛି।
ତିଲକଃ ସର୍ଵ ଵୃକ୍ଷାଗ୍ର୍ଯଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ପରିପାଲିତଃ
ସମସ୍ତ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିଳକ ଗଛକୁ ପୁଅ ପରି ଦେଖାଶୁଣା କରାଯାଉଥିଲା।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ନୄଣାମିହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି; ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯାହା ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଅଂବରୀଷସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେରୈଶାନ୍ଯାଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହା ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜାଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନ।
ଯତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ହୃଷୀକେଶଃ କାଲେ ଚ କଲିସଂଜ୍ଞକେ
ଯେଉଁଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ନିଜେ ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ।
ପୁରାସୀତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ହ୍ଯଂବରୀଷୋ ଯୁଗେ କୃତେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, କୃତଯୁଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ପୃଥିବୀର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ମିତଭକ୍ଷୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ରାଜା ଅପେକ୍ଷାଳୁ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ତତୋ ରାଜଞ୍ଛୀର୍ଣପର୍ଣାଶନୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ସହସ୍ରତ୍ରିତଯଂ ରାଜନ୍ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ରହିଲେ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ତତଶ୍ଚ ନୃପସତ୍ତମ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
କୃତ୍ଵା ଦେଵପତେ ରୂପମାରୁହ୍ଯୈରାଵତଂ ଗଜମ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତମାଗତୋଽହମସଂଶଯମ୍
ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଅଂବରୀଷ ଉଵାଚ ମୁକ୍ତିଂ ଦାତୁମଶକ୍ତୋସି ତ୍ଵଂ ଚ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ ସ୍ଵାଗତଂ ଗଚ୍ଛ ଦେଵେଶ ନ ଵରୋ ରୋଚତେ ମମ ॥ 7.3.13.
ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ, ମୋତେ କୌଣସି ବର ଚାହିଁଦିଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଥା ଦାସ୍ଯତେ ମହ୍ଯଂ ଵରଂ ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ତଥାପି, ଚାରିହାତିଅଁକ ବିଶ୍ନୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ବର ଦେବେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁତ୍ରିନେତ୍ରାଣାମହମୀଶୋ ନୃପୋତମ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରଭୁ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯାପ୍ଯହଂ ଵିଭୁଃ
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ।
ପ୍ରସନ୍ନେ ମଯି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସର୍ଵଦେଵତାଃ
ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀ ରାଜା ଅହଂ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ମୁଁ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଥିବା ପୃଥିବୀର ରାଜା।
ହଷୀକେଶସ୍ଯ ସଦ୍ଭକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ତାତ ନିଶ୍ଚଯମ୍
ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ମୋତେ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଜାଣ।
ଵଜ୍ରଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରେରଯିଷ୍ଯାମି ଵଧାଯ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ମୁଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି, ତୁମ ନାଶ ପାଇଁ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସୃକ୍କିଣୀ ପରିଲେଲିହନ୍
ଏପରି କହି, ସହସ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଜିଭାରେ ଓଠ ଚାଟିଲେ।
ତସ୍ଯେଵଂ ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣସ୍ଯ ମହୋତ୍ପାତା ବଭୂଵିରେ
ସେ ଏଭଳି ଘୂରିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା।
ଆଵୃତଂ ଗଗନ ମେଘୈର୍ଵିଧୁନ୍ଵାନୈର୍ମହୀଂ ତଦା 7.3.13.
ସେ ସମୟରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମେଘ ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲେ।