ଗୋକର୍ଣୋ ଗଜକର୍ଣଶ୍ଚ କୋକିଲାଖ୍ଯୋ ଗଜାନନଃ
ଗୋକର୍ଣ, ଗଜକର୍ଣ, କୋକିଳାଖ୍ୟ, ଗଜାନନ,
ସୀରପାଣିଃ ଶିଵାରାଵୋ ଵୈଣିକୋ ଵେଣୁଵାଦନଃ
ହାଳ ଧରିଥିବା, ଶିବଙ୍କର ରାବ, ବୀଣା ବାଜାଇଥିବା, ବାଂଶୀ ବାଜାଇଥିବା,
ଇତ୍ଯାଦଯୋ ଗଣେଶାନାଃ ଶତକୋଟି ଦୁରାସଦାଃ
ଏମାନେ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶତ କୋଟି, ଅପରାଜିତ।
କ୍ଷୁବ୍ଧେଷୁ ତେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଚକଂପେ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏହି ବୀରମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ତିନି ଜଗତ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତଦା ଵିଵିଶତୁଃ କାଶ୍ଯାଂ ସୂର୍ଯାଚଂଦ୍ରମସାଵପି
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିଵାର୍ଯ ପ୍ରମଥାନୀକମତିକ୍ଷୁବ୍ଧମୁମାଧଵଃ
ଉମାଧବ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ପ୍ରମଥ ଦଳକୁ ଅଟକାଇଲେ।
ଅଥୋ ଦୁର୍ଵାସସେ ଲିଂଗାଦାଵିରାସୀତ୍କୃପାନିଧିଃ 4.2.85.
ତାପରେ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗରୁ କୃପାର ସାଗର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ମାଭୂଚ୍ଛାପୋ ମୁନେଃ କାଶ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣପ୍ରତିବଂଧକଃ
ମୁନିଙ୍କର ଶାପ କାଶୀରେ ମୁକ୍ତିର ବାଧା ହେବା ନାହିଁ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାକ୍ରୋଧନ ତାପସ
ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି, ହେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧୀ ତାପସୀ।”
ତତୋ ଵିଲଜ୍ଜିତୋଗସ୍ତ୍ଯ ଶାପୋଦ୍ଯତକରୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଶାପ ଦେବାକୁ ହାତ ଉଠାଇଥିଲେ।
ଉଵାଚ ଚେତି ବହୁଶୋ ଧିଙ୍ମାଂ କ୍ରୋଧଵଶଂଗତମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, “ମୋ ପରି କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହେବା ଲାଗି ଲଜ୍ଜା!”
ଦୁଃଖାର୍ଣଵ ନିମଗ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତେତି ଖେଦିନାମ୍
ଯେମାନେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ଯାଯାଇ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି,
ସର୍ଵେଷାଂ ଜଂତୁଜାତାନାଂ ଜନନ୍ଯେକୈକ୍କାଶିକା। ମହାମୃତସ୍ତନ୍ଯଦାତ୍ରୀ ନେତ୍ରୀ ଚ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାଶୀ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଜନନୀ, ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ମା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଦେଉଥିବା ନେତ୍ରୀ।
ଜନନ୍ଯା ସହ ନୋ କାଶୀ ଲଭେଦୁପମିତିଂ କ୍ଵଚିତ୍
ନିଜ ଜନନୀ ସହିତ ମଧ୍ୟ କାଶୀ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ଏଵଂଭୂତାଂ ତୁ ଯଃ କାଶୀମନ୍ଯୋପି ହି ଶପିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଗୁଣବତୀ କାଶୀକୁ ଯିଏ ଅନ୍ୟେ କଳଙ୍କ କରିବ, ସେ...
ଇତି ଦୁର୍ଵାସସୋ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା...
ଯଃ କାଶୀଂ ସ୍ତୌତି ମେଧାଵୀ ଯଃ କାଶୀଂ ହୃଦି ଧାରଯେତ୍ 4.2.85.
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ କାଶୀର ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ହୃଦୟରେ କାଶୀକୁ ଧାରଣ କରେ,
ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ଵର୍ତତେ ଯସ୍ଯ କାଶୀତ୍ଯକ୍ଷରଯୁଗ୍ମକମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଜିହ୍ବାର ଆଗରେ ‘କାଶୀ’ ଶବ୍ଦ ରହିଥାଏ,
ଯୋ ମଂତ୍ରଂ ଜପତି ପ୍ରାତଃ କାଶୀ ଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମକମ୍
ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ‘କାଶୀ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ,
ଆନୁସୂଯେଯ ତେ ଜ୍ଞାନଂ କାଶୀସ୍ତଵନ ପୁଣ୍ଯତଃ
ହେ ଅନସୂୟେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କାଶୀ ସ୍ତୁତିର ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି।
ମୁନେ ନ ମେ ପ୍ରିଯସ୍ତଦ୍ଵଦ୍ଦୀକ୍ଷିତୋ ମମ ପୂଜକଃ
ହେ ମୁନି, ଏଭଳି ଉପାସନା କରୁଥିବା ବା ଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ତାଦୃକ୍ତୁଷ୍ଟିର୍ନ ମେ ଦାନୈସ୍ତାଦୃକ୍ତୁଷ୍ଟିର୍ନ ମେ ମଖୈଃ
ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏପରି ପ୍ରସନ୍ନତା ମିଳେନାହିଁ, ଯେପରି ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ମିଳେ।
ଆନଂଦକାନନଂ ଯେନ ସ୍ତୁତମେତତ୍ସୁଚେତସା
ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଏହି ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନର ସ୍ତୁତି କରେ,
ତଵ କାମାଃ ସମୃଦ୍ଧାଃ ସ୍ଯୁରାନୁସୂଯେଯ ତାପସ
ହେ ତାପସି ଅନସୂୟେ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଅପରଂ ଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି କିଂ ଦାତଵ୍ଯଂ ତଵାନଘ
ଏବେ ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, କଣ ଦେବି, ହେ ନିର୍ମଳା।
ଯସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵେଵ ହି ସାମର୍ଥ୍ଯଂ ତପସଃ କ୍ରୁଦ୍ଧ୍ଯତୀହସଃ
ଯାହାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠି ଏମିତି ଶକ୍ତି କେବଳ ତାଙ୍କରେ ଅଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିଷ୍ଟୁତ୍ଯ ଦୁର୍ଵାସାଃ କୃତ୍ତିଵାସସମ୍ 4.2.85.
ଏପରି ଶୁଣି, ଦୁର୍ବାସା ଦେବ କୃତ୍ତିବାସ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ମହାପରାଧଵିଧ୍ଵଂସିନ୍ନଂଧକାରେ ସ୍ମରାଂତକ
ହେ ସ୍ମରାଂତକ, ତୁମେ ବଡ଼ ଅପରାଧକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବା।
ମୃତ୍ଯୁଂଜଯୋଗ୍ରଭୂତେଶ ମୃଡାନୀଶ ତ୍ରିଲୋଚନ
ହେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, କରୁଣାର ମାଲିକ, ତିନି ଆଖି ଥିବା।
ତଦିଦଂ କାମଦଂ ନାମ ଲିଗମସ୍ତ୍ଵିହ ଧୂର୍ଜଟେ
ହେ ଧୂର୍ଜଟି, ଏଠାରେ ଯେ ଲିଙ୍ଗ କାମଦା ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।