ବ୍ରହ୍ମାଂଡଭାଂଡମଥଵା ସ୍ଫୋଟଯାମଃ କ୍ଷଣେନ ହି
ମାତ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଳକୁ ଭଙ୍ଗି ପାରିବା।
ଗ୍ରସାମୋ ଵାଥ ଭୁଵନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ନାହିଁ ତାହାଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଗଳି ଦେଇପାରିବା, କେବଳ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଛାଡି।
କୁତୋଽଯଂ ଧୂମସଂଭାରୋ ଜ୍ଵାଲାଵଲ୍ଯଃ କୁତସ୍ତ୍ଵମୂଃ
ଏହି ଧୂଆଁର ଏତେ ଭାର କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ଏହି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା କେଉଁଠୁ ଉପଜିଛି?
ଇତି ପାରିଷଦାଃ ଶଂଭୋର୍ମହାଭଯ ଭଯପ୍ରଦାଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ପରିଷଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶକଲୀକୃତ୍ଯ ବହୁଶଃ ଶିଲାଵତ୍ପ୍ରଲଯାନଲମ୍
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିକୁ ପଥର ପରି ଭାଗ ଭାଗ କରି ଭଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ।
ମହାହନୁର୍ମହାଗ୍ରୀଵୋ ମହାକାଲୋ ଜିତାଂତକଃ
ବଡ଼ ଜହ୍ବା, ବଡ଼ ଗଳା, ବଡ଼ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିଥିବା,
କ୍ଷୋଭଣୋ ଦ୍ରାଵଣୋ ଜୃଂଭୀ ପଚାସ୍ଯଃ ପଂଚଲୋଚନଃ 4.2.85.
କ୍ଷୋଭ କରୁଥିବା, ଭାଗ କରୁଥିବା, ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା, ପାକାଇଥିବା ମୁହଁ, ପାଞ୍ଚ ଚକ୍ଷୁ,
ଚଂଡୋ ଭୃଂଗିରିଟିସ୍ତୁଂଡୀ ପ୍ରଚଂଡସ୍ତାଂଡଵପ୍ରିଯଃ
ଉତ୍ତେଜିତ, ମଧୁମକୁ ଚୁଡ଼ି, ଚିଁହିତ ଚୁଁଡ଼ି, ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ, ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରିୟ,
କ୍ଷେମକଃ କ୍ଷେମଧନ୍ଵା ଚ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ରଣପ୍ରିଯଃ
କ୍ଷେମକ, କ୍ଷେମଧନ୍ୱା, ବୀରଭଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରିୟ,
ଦୀର୍ଘଗ୍ରୀଵୋଥ ପିଂଗାକ୍ଷଃ ପିଂଗଲଃ ପିଂଗମୂର୍ଧଜଃ
ଦୀର୍ଘ ଗଳା, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ପିଙ୍ଗଳ, ପିଙ୍ଗଳ କେଶ,
ଗୋକର୍ଣୋ ଗଜକର୍ଣଶ୍ଚ କୋକିଲାଖ୍ଯୋ ଗଜାନନଃ
ଗୋକର୍ଣ, ଗଜକର୍ଣ, କୋକିଳାଖ୍ୟ, ଗଜାନନ,
ସୀରପାଣିଃ ଶିଵାରାଵୋ ଵୈଣିକୋ ଵେଣୁଵାଦନଃ
ହାଳ ଧରିଥିବା, ଶିବଙ୍କର ରାବ, ବୀଣା ବାଜାଇଥିବା, ବାଂଶୀ ବାଜାଇଥିବା,
ଇତ୍ଯାଦଯୋ ଗଣେଶାନାଃ ଶତକୋଟି ଦୁରାସଦାଃ
ଏମାନେ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶତ କୋଟି, ଅପରାଜିତ।
କ୍ଷୁବ୍ଧେଷୁ ତେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଚକଂପେ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏହି ବୀରମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ତିନି ଜଗତ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତଦା ଵିଵିଶତୁଃ କାଶ୍ଯାଂ ସୂର୍ଯାଚଂଦ୍ରମସାଵପି
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିଵାର୍ଯ ପ୍ରମଥାନୀକମତିକ୍ଷୁବ୍ଧମୁମାଧଵଃ
ଉମାଧବ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ପ୍ରମଥ ଦଳକୁ ଅଟକାଇଲେ।
ଅଥୋ ଦୁର୍ଵାସସେ ଲିଂଗାଦାଵିରାସୀତ୍କୃପାନିଧିଃ 4.2.85.
ତାପରେ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗରୁ କୃପାର ସାଗର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ମାଭୂଚ୍ଛାପୋ ମୁନେଃ କାଶ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣପ୍ରତିବଂଧକଃ
ମୁନିଙ୍କର ଶାପ କାଶୀରେ ମୁକ୍ତିର ବାଧା ହେବା ନାହିଁ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାକ୍ରୋଧନ ତାପସ
ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି, ହେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧୀ ତାପସୀ।”
ତତୋ ଵିଲଜ୍ଜିତୋଗସ୍ତ୍ଯ ଶାପୋଦ୍ଯତକରୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଶାପ ଦେବାକୁ ହାତ ଉଠାଇଥିଲେ।
ଉଵାଚ ଚେତି ବହୁଶୋ ଧିଙ୍ମାଂ କ୍ରୋଧଵଶଂଗତମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, “ମୋ ପରି କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହେବା ଲାଗି ଲଜ୍ଜା!”
ଦୁଃଖାର୍ଣଵ ନିମଗ୍ନାନାଂ ଯାତାଯାତେତି ଖେଦିନାମ୍
ଯେମାନେ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାନ୍ତି, ଯାଯାଇ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି,
ସର୍ଵେଷାଂ ଜଂତୁଜାତାନାଂ ଜନନ୍ଯେକୈକ୍କାଶିକା। ମହାମୃତସ୍ତନ୍ଯଦାତ୍ରୀ ନେତ୍ରୀ ଚ ପରମଂ ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ କାଶୀ ହେଉଛି ଏକମାତ୍ର ଜନନୀ, ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ମା, ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଦେଉଥିବା ନେତ୍ରୀ।
ଜନନ୍ଯା ସହ ନୋ କାଶୀ ଲଭେଦୁପମିତିଂ କ୍ଵଚିତ୍
ନିଜ ଜନନୀ ସହିତ ମଧ୍ୟ କାଶୀ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ଏଵଂଭୂତାଂ ତୁ ଯଃ କାଶୀମନ୍ଯୋପି ହି ଶପିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଗୁଣବତୀ କାଶୀକୁ ଯିଏ ଅନ୍ୟେ କଳଙ୍କ କରିବ, ସେ...
ଇତି ଦୁର୍ଵାସସୋ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା...
ଯଃ କାଶୀଂ ସ୍ତୌତି ମେଧାଵୀ ଯଃ କାଶୀଂ ହୃଦି ଧାରଯେତ୍ 4.2.85.
ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ କାଶୀର ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ହୃଦୟରେ କାଶୀକୁ ଧାରଣ କରେ,
ଜିହ୍ଵାଗ୍ରେ ଵର୍ତତେ ଯସ୍ଯ କାଶୀତ୍ଯକ୍ଷରଯୁଗ୍ମକମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଜିହ୍ବାର ଆଗରେ ‘କାଶୀ’ ଶବ୍ଦ ରହିଥାଏ,
ଯୋ ମଂତ୍ରଂ ଜପତି ପ୍ରାତଃ କାଶୀ ଵର୍ଣଦ୍ଵଯାତ୍ମକମ୍
ଯିଏ ପ୍ରଭାତରେ ‘କାଶୀ’ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ,
ଆନୁସୂଯେଯ ତେ ଜ୍ଞାନଂ କାଶୀସ୍ତଵନ ପୁଣ୍ଯତଃ
ହେ ଅନସୂୟେ, ମୁଁ ତୁମକୁ କାଶୀ ସ୍ତୁତିର ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି।