ଯତ୍ରୈଵ ହି ତପସ୍ଯଂତି ଯତ୍ରୈଵ ଵିହିତାଶ୍ରମାଃ
ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟା କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ରମ ରହିଛି—
ମନାକ୍ଚିଂତିତମାତ୍ରଂ ତୁ ଚେଲ୍ଲଭଂତେ ନ ତାପସାଃ
ତପସ୍ବୀମାନେ ଯଦି କିଛି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦୁର୍ଲଭ।
ତଥାପି ତାପସା ମାନ୍ଯାଃ ସ୍ଵଶ୍ରେଯୋଵୃଦ୍ଧିକାଂକ୍ଷିଭିଃ
ତଥାପି ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକେ ତପସ୍ବୀମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଯାଵନ୍ମହେଶାନୋ ମନସ୍ଯେଵ ଵିଚିଂତଯେତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହେଶ୍ୱର ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—
ତତ୍କୋଧାନଲଧୂମୋଘୈର୍ଵ୍ଯାପିତଂ ଯନ୍ନଭୋଂଗଣମ୍
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନିର ଧୂଆଁରେ ଆକାଶ ଭରିଯାଇଲା।
ତତୋ ଗଣାଃ ପରିକ୍ଷୁବ୍ଧାଃ ପ୍ରଲଯାର୍ଣଵ ନୀରଵତ୍
ତାପରେ ଗଣମାନେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଭଳି।
ଗର୍ଜଂତସ୍ତର୍ଜଯଂତଶ୍ଚ ପ୍ରୋଦ୍ଯତା ଯୁଧପାଣଯଃ 4.2.85.
ସେମାନେ ଗର୍ଜନ କରି, ଧମକ ଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
କୋ ଯମଃ କୋଥଵା କାଲଃ କୋ ମୃତ୍ଯୁଃ କସ୍ତଥାଂତକଃ
କିଏ ଯମ? କିଏ କାଳ? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ? କିଏ ସମାପ୍ତିକର୍ତ୍ତା?
ଅଗ୍ନିଂ ପିବାମୋ ଜଲଵଚ୍ଚୂର୍ଣୀକୁର୍ମୋଖିଲାନ୍ଗିରୀନ୍
ଆମେ ଅଗ୍ନିକୁ ପାଣିଭଳି ପିଇଯିବା, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେବା।
ପାତାଲଂ ଚାନଯାମୋର୍ଧ୍ଵମଧୋ ଦଧ୍ମୋଥଵା ଦିଵମ୍
ପାତାଳକୁ ଉପରକୁ ଆଣିଦେବା, କିମ୍ବା ଦିଗନ୍ତକୁ ତଳେ ପକାଇଦେବା।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡଭାଂଡମଥଵା ସ୍ଫୋଟଯାମଃ କ୍ଷଣେନ ହି
ମାତ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଖୋଳକୁ ଭଙ୍ଗି ପାରିବା।
ଗ୍ରସାମୋ ଵାଥ ଭୁଵନଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵାରାଣସୀଂ ପୁରୀମ୍
ନାହିଁ ତାହାଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଗଳି ଦେଇପାରିବା, କେବଳ ବାରାଣସୀ ନଗରକୁ ଛାଡି।
କୁତୋଽଯଂ ଧୂମସଂଭାରୋ ଜ୍ଵାଲାଵଲ୍ଯଃ କୁତସ୍ତ୍ଵମୂଃ
ଏହି ଧୂଆଁର ଏତେ ଭାର କେଉଁଠୁ ଆସିଛି? ଏହି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା କେଉଁଠୁ ଉପଜିଛି?
ଇତି ପାରିଷଦାଃ ଶଂଭୋର୍ମହାଭଯ ଭଯପ୍ରଦାଃ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟ ଦେଇଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ପରିଷଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶକଲୀକୃତ୍ଯ ବହୁଶଃ ଶିଲାଵତ୍ପ୍ରଲଯାନଲମ୍
ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିକୁ ପଥର ପରି ଭାଗ ଭାଗ କରି ଭଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ।
ମହାହନୁର୍ମହାଗ୍ରୀଵୋ ମହାକାଲୋ ଜିତାଂତକଃ
ବଡ଼ ଜହ୍ବା, ବଡ଼ ଗଳା, ବଡ଼ କାଳ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିଥିବା,
କ୍ଷୋଭଣୋ ଦ୍ରାଵଣୋ ଜୃଂଭୀ ପଚାସ୍ଯଃ ପଂଚଲୋଚନଃ 4.2.85.
କ୍ଷୋଭ କରୁଥିବା, ଭାଗ କରୁଥିବା, ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା, ପାକାଇଥିବା ମୁହଁ, ପାଞ୍ଚ ଚକ୍ଷୁ,
ଚଂଡୋ ଭୃଂଗିରିଟିସ୍ତୁଂଡୀ ପ୍ରଚଂଡସ୍ତାଂଡଵପ୍ରିଯଃ
ଉତ୍ତେଜିତ, ମଧୁମକୁ ଚୁଡ଼ି, ଚିଁହିତ ଚୁଁଡ଼ି, ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ, ତାଣ୍ଡବ ନୃତ୍ୟ ପ୍ରିୟ,
କ୍ଷେମକଃ କ୍ଷେମଧନ୍ଵା ଚ ଵୀରଭଦ୍ରୋ ରଣପ୍ରିଯଃ
କ୍ଷେମକ, କ୍ଷେମଧନ୍ୱା, ବୀରଭଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରିୟ,
ଦୀର୍ଘଗ୍ରୀଵୋଥ ପିଂଗାକ୍ଷଃ ପିଂଗଲଃ ପିଂଗମୂର୍ଧଜଃ
ଦୀର୍ଘ ଗଳା, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ପିଙ୍ଗଳ, ପିଙ୍ଗଳ କେଶ,
ଗୋକର୍ଣୋ ଗଜକର୍ଣଶ୍ଚ କୋକିଲାଖ୍ଯୋ ଗଜାନନଃ
ଗୋକର୍ଣ, ଗଜକର୍ଣ, କୋକିଳାଖ୍ୟ, ଗଜାନନ,
ସୀରପାଣିଃ ଶିଵାରାଵୋ ଵୈଣିକୋ ଵେଣୁଵାଦନଃ
ହାଳ ଧରିଥିବା, ଶିବଙ୍କର ରାବ, ବୀଣା ବାଜାଇଥିବା, ବାଂଶୀ ବାଜାଇଥିବା,
ଇତ୍ଯାଦଯୋ ଗଣେଶାନାଃ ଶତକୋଟି ଦୁରାସଦାଃ
ଏମାନେ ଗଣେଶ୍ୱର, ଶତ କୋଟି, ଅପରାଜିତ।
କ୍ଷୁବ୍ଧେଷୁ ତେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଚକଂପେ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏହି ବୀରମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ତିନି ଜଗତ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତଦା ଵିଵିଶତୁଃ କାଶ୍ଯାଂ ସୂର୍ଯାଚଂଦ୍ରମସାଵପି
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କାଶୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିଵାର୍ଯ ପ୍ରମଥାନୀକମତିକ୍ଷୁବ୍ଧମୁମାଧଵଃ
ଉମାଧବ ଅତି ଉତ୍ତେଜିତ ପ୍ରମଥ ଦଳକୁ ଅଟକାଇଲେ।
ଅଥୋ ଦୁର୍ଵାସସେ ଲିଂଗାଦାଵିରାସୀତ୍କୃପାନିଧିଃ 4.2.85.
ତାପରେ, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କର ଲିଙ୍ଗରୁ କୃପାର ସାଗର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ମାଭୂଚ୍ଛାପୋ ମୁନେଃ କାଶ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣପ୍ରତିବଂଧକଃ
ମୁନିଙ୍କର ଶାପ କାଶୀରେ ମୁକ୍ତିର ବାଧା ହେବା ନାହିଁ।
ଉଵାଚ ଚ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ମହାକ୍ରୋଧନ ତାପସ
ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛି, ହେ ବଡ଼ କ୍ରୋଧୀ ତାପସୀ।”
ତତୋ ଵିଲଜ୍ଜିତୋଗସ୍ତ୍ଯ ଶାପୋଦ୍ଯତକରୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଶାପ ଦେବାକୁ ହାତ ଉଠାଇଥିଲେ।