ତତ୍ରାନ୍ଯା ଦେଵକନ୍ଯାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଯକ୍ଷାଂଗନାସ୍ତଥା 7.3.12.
ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯକ୍ଷଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ,
ରୂପଂ ଚ ଲଭତେ ତାଦୃଗ୍ଯାଦୃଗ୍ଲବ୍ଧଂ ତଯା ପୁରା
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ସେ ଯେଉଁପରି ରୂପ ପାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ରୂପ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯୈଵ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେ ବିଲମସ୍ତି ସୁଶୋଭନମ୍ ॥ ଯତ୍ରାଗତ୍ଯ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ସ୍ନାନଂ ପାତାଲକନ୍ଯକାଃ
ସେଠାରୁ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗୁହା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପାତାଳର କନ୍ୟାମାନେ ଆସି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ଵାପୋ ବିଲେ ତସ୍ମିନ୍ଵ୍ରଜଂତି ତାଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଜଳ ନେଇ, ସେମାନେ ସେହି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ତେନୋଦକେନ ସଂଯୁକ୍ତଃ ସିଦ୍ଧୋ ଭଵତି ମାନଵଃ
ସେହି ଜଳ ଲଗିଲେ ମଣିଷ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ଭୂତଲେ ଵାପି ନ କେନାପି ପ୍ରଧୃଷ୍ଯତେ
ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଂ କାର୍ଯଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯତି
ସେଠାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୁଏ।
ତସ୍ମିନ୍ବିଲେ ତୁ ପାଷାଣାଃ ସମନ୍ତାଚ୍ଛଂଖସନ୍ନିଭାଃ
ସେହି ଗୁହାରେ, ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ପଥରମାନେ ଶଂଖ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଵନ୍ଧ୍ଯା ନାରୀ ଜଲଂ ତତ୍ର ଯା ପିବେତ୍ତିଲକାନ୍ଵିତମ୍
ଯେଉଁ ବନ୍ଧ୍ୟା ଜଣେ ନାରୀ ସେଠାରେ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଜଳ ପିଏ,
ଵ୍ଯାଧିଗ୍ରସ୍ତୋଽପି ଯୋ ମର୍ତ୍ତ୍ଯଃ ସ୍ନାନଂ ତତ୍ର ସମାଚରେତ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ,
ଭୂତପ୍ରେତପିଶାଚାନାଂ ଦୋଷଃ ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି 7.3.12.
ଭୂତ, ପ୍ରେତ ଓ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ସହସା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଅପି କୀଟପତଂଗା ଯେ ପିଶାଚାଃ ପକ୍ଷିଣୋ ମୃଗାଃ
କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ—
କଥିତଂ ରୂପତୀର୍ଥସ୍ଯ ନ ଭୂତଂ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି ରୂପତୀର୍ଥର ଏପରି ଘଟଣା କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।
କିମତ୍ର କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସର୍ଵେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯଧିକଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏହା ସମସ୍ତଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କାହିଁକି ମନାଯାଏ, ଏହାର କାରଣ କଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ?
ଇନ୍ଦ୍ରେ ରାଜ୍ଯପରିଭ୍ରଷ୍ଟେ ବଲୌ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଯକେ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ, ବଳି ତିନି ଲୋକର ନାୟକ ହେବାକୁ ପାଇଥିଲେ,
ତସ୍ମିଞ୍ଜାତେ ମହାଵିଷ୍ଣାଵଦିତ୍ଯା ଚାସୁରାନ୍ତକେ
ସେତେବେଳେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅସୁରମାନେ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଜାତମାତ୍ରୋ ହରିସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାପିତୋ ନିର୍ଝରେ ତଯା
ହରିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଝରଣା ପାଖରେ ରଖିଦେଲେ।
ନ ଚାନ୍ଯତ୍କାରଣଂ ରାଜନ୍ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଅଛି।
ତିଲକଃ ସର୍ଵ ଵୃକ୍ଷାଗ୍ର୍ଯଃ ପୁତ୍ରଵତ୍ପରିପାଲିତଃ
ସମସ୍ତ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତିଳକ ଗଛକୁ ପୁଅ ପରି ଦେଖାଶୁଣା କରାଯାଉଥିଲା।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ନୄଣାମିହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି; ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯାହା ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଅଂବରୀଷସ୍ଯ ରାଜର୍ଷେରୈଶାନ୍ଯାଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହା ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜାଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନ।
ଯତ୍ର ସ୍ଵଯଂ ହୃଷୀକେଶଃ କାଲେ ଚ କଲିସଂଜ୍ଞକେ
ଯେଉଁଠାରେ କଳିଯୁଗରେ ନିଜେ ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରକଟ ହେଇଥିଲେ।
ପୁରାସୀତ୍ପୃଥିଵୀପାଲୋ ହ୍ଯଂବରୀଷୋ ଯୁଗେ କୃତେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, କୃତଯୁଗରେ ଅମ୍ବରୀଷ ପୃଥିବୀର ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ମିତଭକ୍ଷୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ରାଜା ଅପେକ୍ଷାଳୁ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହୁଥିଲେ।
ସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ତତୋ ରାଜଞ୍ଛୀର୍ଣପର୍ଣାଶନୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ।
ସହସ୍ରତ୍ରିତଯଂ ରାଜନ୍ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ବଭୂଵ ହ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ରହିଲେ।
ଦଶ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ତତଶ୍ଚ ନୃପସତ୍ତମ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
କୃତ୍ଵା ଦେଵପତେ ରୂପମାରୁହ୍ଯୈରାଵତଂ ଗଜମ୍
ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତ୍ଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତମାଗତୋଽହମସଂଶଯମ୍
ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଅଂବରୀଷ ଉଵାଚ ମୁକ୍ତିଂ ଦାତୁମଶକ୍ତୋସି ତ୍ଵଂ ଚ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନ ସ୍ଵାଗତଂ ଗଚ୍ଛ ଦେଵେଶ ନ ଵରୋ ରୋଚତେ ମମ ॥ 7.3.13.
ଅମ୍ବରୀଷ କହିଲେ: ତୁମେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ, ମୋତେ କୌଣସି ବର ଚାହିଁଦିଏ ନାହିଁ।