ଅଥ ସାଯଂ ସମାଯାତୋ ଦାନଵୋ ଭୀଷଣାକୃତିଃ
ତାପରେ ସାଂଜରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଆସିଲା—
ଆଗତ୍ଯ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିସ୍ଵନଃ
ସେ ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆସି, ବିପର୍ୟୟ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଚିତ୍କାର କରିଲା—
ଗୃହାଣେମାନି ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଵରଵର୍ଣିନି
"ଓ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର—"
ଦାସୀନାମଯୁତଂ ପ୍ରାତର୍ଦାସ୍ଯାମି ତଵ ସୁଂଦରି
"ମୁଁ କାଲି ତୁମକୁ ଦଶ ହଜାର ଦାସୀ ଦେଇବି, ଓ ସୁନ୍ଦରି—"
ଗଂଧର୍ଵୀଣାଂ ନରୀଣାଂ ଚ କିନ୍ନରୀଣାଂ ଶତଂଶତମ୍
"ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ମଣିଷ ଓ କିନ୍ନରୀ ଜିଅମାନେ ଶତେ ଶତେ ଦେଇବି—"
ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଶତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ଶତମପ୍ସରସାଂ ଵରମ୍
"ଆଠ ଶତ ରାକ୍ଷସୀ ଓ ଏକ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା ଦେଇବି—"
ଯାଵତ୍ସଂପତ୍ତିସଂଭାରୋ ଦିକ୍ପାଲାନାଂ ଗୃହେଷୁ ଵୈ
"ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ଘରରେ ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ଓ ଧନ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେଇବି—"
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଧଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମତ୍ପରିଗ୍ରହାତ୍
"ତୁମେ ମୋ ସହିତ, ମୋର ସଙ୍ଗିନୀ ଭାବରେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ—"
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗସଂସ୍ପର୍ଶ ସୁଖସଂଦୋହ ମେଦୁରଃ 4.2.82.
ତୁମ ଦେହର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର ରହିଛି।
ମନୋରଥାଶ୍ଚିରଂ ଯାଵଦ୍ଯଂ ମେ ହୃଦି ସମେଧିତାଃ
ମୋର ଏହି ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ବହୁଦିନ ଧରି ହୃଦୟରେ ଉଠି ଆସୁଥିଲା।
ଜିତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ରଣେ ସର୍ଵାନିଂଦ୍ରାଦୀନ୍ମୃଗଲୋଚନେ
ମୃଗନୟନି, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଥିଲି।
ଆଧାଯାଂକେ ତ୍ରିଶୂଲଂ ସ୍ଵେ ସୁଷ୍ଵାପେତି ପ୍ରଲପ୍ଯ ସଃ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ଆଂକରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖି ଶୁଅ', ଏଭଳି ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵରଂ ସ୍ମରଂତୀ ସା ଗୌର୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଧରକୁମାରିକା
ସେ ବିଦ୍ୟାଧର କୁମାରୀ, ଗୌରୀଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ, ନିଜ ଦିଆ ବରକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ।
ଆହୂଯ ତଂ ନରଵରଂ ଵରଂ ସର୍ଵାଂଗସୁଂଦରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ବର ଭାବେ ଚାହିଲେ।
ଶୂଲଂ ତଦଂକାଦାଦାଯ ଗୃହାଣେମଂ ଜହି ଦ୍ରୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଆଂକୁରୁ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ କହିଲେ, 'ଏହାକୁ ଧର ଏବଂ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାର।'
ସମାଦାଯ ମହାବାହୁଃ ସ ତଦା ମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ
ତାପରେ ସେ ବଳଶାଳୀ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ରାଜା ଏହାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଵାମପାଦପ୍ରହାରେଣ ତମାତାଡ୍ଯ ସ ନିର୍ଭଯଃ
ସେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ବାମ ପାଦର ଆଘାତରେ ତାକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଜର୍ଗାଦ ତିଷ୍ଠ ରେ ଦୁଷ୍ଟ କନ୍ଯାଧର୍ଷଣଲାଲସ
ସେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ଠିଆ ହେ, ଦୁଷ୍ଟ, ଜଣେ କନ୍ୟାକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା!'
ଇତି ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂଭ୍ରାଂତ ଉତ୍ଥାଯ ସ ଦନୋଃ ସୁତଃ 4.2.82.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବପୁତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତ୍ଵଯା କପଟରୂପେଣ ବଲିନଃ କୈଟଭାଦଯଃ 4.2.82.
ତୁମ ଠକେଇ ରୂପ ଧରି, ବଳଶାଳୀ କୈଟଭ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ନିଜଘାନ ମହାବାହୁଃ ସ ଚ ପ୍ରାଣାଞ୍ଜହୌ କ୍ଷଣାତ୍ 4.2.82.
ସେ ବଳଶାଳୀ ତାକୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପ୍ରାଣ ନେଇଲେ।
ଅପି ସ୍ମୃତ୍ଵା ପୁରୀଂ ଯାଂ ଵୈ କାଶୀଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକାଂକ୍ଷିତାମ୍ ।। 4.2.82.
ତିନି ଲୋକ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା କାଶୀ ପୁରୀକୁ ସେ ମନେ ପକାଇଥିଲେ।
ଇତି ରାଜ୍ଞୋଦିତା ରାଜ୍ଞୀ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ 4.2.82.
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାନୀ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ରାଜ୍ଞ୍ଯୁଵାଚ ଅଵଧେହି ଧରାନାଥ କଥଯାମି ଯଥାତଥମ୍
ରାନୀ କହିଲେ: ଧରାପତି, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେହିପରି ସବୁ କଥା କହିବି।
ପୁରା ପୁରଃ ଶ୍ରୀଦପତ୍ନ୍ଯାଃ ଶ୍ରୀମୁଖ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମସୂନୁନା
ପୂର୍ବେ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା,
ଚୀର୍ଣଂ ଚାଥ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ପୁତ୍ରୋଭୂନ୍ନଲକୂବରଃ
ଏବଂ ସେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ନଳକୁବେର।
ଵିଧିନାପ୍ଯତ୍ର ସଂପୂଜ୍ଯା ଗୌରୀ ସର୍ଵଵିଧାନଵିତ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ବିଧି ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ତୃତୀଯାଯାଂ ଶୁକ୍ଲାଯାଂ କଲଶୋପରି
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ କଳଶ ଉପରେ,
ଅଵିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ନଵୀନଂ ଚ ରଜନୀରାଗରଂଜିତମ୍
ଏକ ଅଭିନ୍ନ, ନୂତନ ଡାଳି, ଯାହା ରାତିରେ ଖିଳୁଥିବା କେଶର ରଙ୍ଗରେ ରଂଜିତ, ସେଠାରେ ରଖ।
ତସ୍ଯୋପରି ଶୁଭଂ ପଦ୍ମଂ ରଵିରଶ୍ମିଵିକାସିତମ୍
ସେ ଡାଳି ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଖିଳିଥିବା ଶୁଭ ପଦ୍ମ ରଖ।