ସା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ତଂ ବାଲା ନିତରାଂ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ତାପରେ ସେ ଜିଅଟିଏ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ଶଂଖଚକ୍ରାଂକସୁଭଗ ଭୁଜଦ୍ଵଯଵିରାଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଶଙ୍ଖ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସହିତ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଭଵାନୀଭକ୍ତିବୀଜୋତ୍ଥଂ ଭୂରୁହଂ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍
ଭବାନୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ମାଞ୍ଜିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ମଣିଷ ଆକୃତିର ଏକ ଗଛ।
ଦୋଲାପର୍ଯଂକମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ହ୍ରୀଭରା ନମ୍ରକଂଧରା
ସେ ଜିଅଟିଏ ଦୋଲାରୁ ଉଠି, ଲଜ୍ଜାର ଭାରରେ ଗଲା ହେଉଥିବା ଗଳା ସହିତ ନମ୍ର ଭାବରେ ଆସିଲା।
କସ୍ତ୍ଵମତ୍ର କୃତାଂତସ୍ଯ ଭଵନଂ ମଧୁରାକୃତେ
"ମଧୁର ରୂପ ଥିବା ତୁମେ କିଏ, ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର ଘରରେ?"
ଯାଵନ୍ନାଯାତି ସୁଭଗ ସ କଠୋରତରାକୃତିଃ
"ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ—"
କଂକାଲକେତୁର୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଵଧ୍ଯଃ ପରହେତିଭିଃ
"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କଂକାଳକେତୁ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅପରାଜିତ—"
ନ ମେ କନ୍ଯାଵ୍ରତଂ ଭଂକ୍ତୁଂ ସ ସମର୍ଥ ଉମା ଵରାତ୍
"ଉମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେ ମୋର କନ୍ୟାବ୍ରତକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେନି—"
ସଂଚିକୀର୍ଷତି ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଗତାଯୁର୍ମମ ଶାପତଃ 4.2.82.
"ମୋ ଶାପରେ ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଶେଷ, ତଥାପି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଏହା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି—"
ଵିଦ୍ଯାଧର୍ଯେତି ଚୋକ୍ତଃ ସ ଶସ୍ତ୍ରାଗାରେ ନିଗୂଢଵତ୍
"ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଧର ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, ଓ ସେ ଅସ୍ତ୍ରାଗାରରେ ଲୁଚି ରହିଛି—"
ଅଥ ସାଯଂ ସମାଯାତୋ ଦାନଵୋ ଭୀଷଣାକୃତିଃ
ତାପରେ ସାଂଜରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଆସିଲା—
ଆଗତ୍ଯ ଦାନଵୋ ରୌଦ୍ରଃ ପ୍ରଲଯାଂବୁଦନିସ୍ଵନଃ
ସେ ଦାନବ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆସି, ବିପର୍ୟୟ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଚିତ୍କାର କରିଲା—
ଗୃହାଣେମାନି ରତ୍ନାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଵରଵର୍ଣିନି
"ଓ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର—"
ଦାସୀନାମଯୁତଂ ପ୍ରାତର୍ଦାସ୍ଯାମି ତଵ ସୁଂଦରି
"ମୁଁ କାଲି ତୁମକୁ ଦଶ ହଜାର ଦାସୀ ଦେଇବି, ଓ ସୁନ୍ଦରି—"
ଗଂଧର୍ଵୀଣାଂ ନରୀଣାଂ ଚ କିନ୍ନରୀଣାଂ ଶତଂଶତମ୍
"ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ମଣିଷ ଓ କିନ୍ନରୀ ଜିଅମାନେ ଶତେ ଶତେ ଦେଇବି—"
ରାକ୍ଷସୀନାଂ ଶତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ଶତମପ୍ସରସାଂ ଵରମ୍
"ଆଠ ଶତ ରାକ୍ଷସୀ ଓ ଏକ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରା ଦେଇବି—"
ଯାଵତ୍ସଂପତ୍ତିସଂଭାରୋ ଦିକ୍ପାଲାନାଂ ଗୃହେଷୁ ଵୈ
"ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ଘରରେ ଯେଉଁ ସମ୍ପଦ ଓ ଧନ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଦେଇବି—"
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମଯା ସାର୍ଧଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମତ୍ପରିଗ୍ରହାତ୍
"ତୁମେ ମୋ ସହିତ, ମୋର ସଙ୍ଗିନୀ ଭାବରେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ—"
ତ୍ଵଦଂଗସଂଗସଂସ୍ପର୍ଶ ସୁଖସଂଦୋହ ମେଦୁରଃ 4.2.82.
ତୁମ ଦେହର ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଭଣ୍ଡାର ରହିଛି।
ମନୋରଥାଶ୍ଚିରଂ ଯାଵଦ୍ଯଂ ମେ ହୃଦି ସମେଧିତାଃ
ମୋର ଏହି ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ବହୁଦିନ ଧରି ହୃଦୟରେ ଉଠି ଆସୁଥିଲା।
ଜିତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ରଣେ ସର୍ଵାନିଂଦ୍ରାଦୀନ୍ମୃଗଲୋଚନେ
ମୃଗନୟନି, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଥିଲି।
ଆଧାଯାଂକେ ତ୍ରିଶୂଲଂ ସ୍ଵେ ସୁଷ୍ଵାପେତି ପ୍ରଲପ୍ଯ ସଃ
ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ଆଂକରେ ତ୍ରିଶୂଳ ରଖି ଶୁଅ', ଏଭଳି ବୁଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵରଂ ସ୍ମରଂତୀ ସା ଗୌର୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଧରକୁମାରିକା
ସେ ବିଦ୍ୟାଧର କୁମାରୀ, ଗୌରୀଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ, ନିଜ ଦିଆ ବରକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ।
ଆହୂଯ ତଂ ନରଵରଂ ଵରଂ ସର୍ଵାଂଗସୁଂଦରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ବର ଭାବେ ଚାହିଲେ।
ଶୂଲଂ ତଦଂକାଦାଦାଯ ଗୃହାଣେମଂ ଜହି ଦ୍ରୁତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ଆଂକୁରୁ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ କହିଲେ, 'ଏହାକୁ ଧର ଏବଂ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାର।'
ସମାଦାଯ ମହାବାହୁଃ ସ ତଦା ମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ
ତାପରେ ସେ ବଳଶାଳୀ, ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିବା ରାଜା ଏହାକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଵାମପାଦପ୍ରହାରେଣ ତମାତାଡ୍ଯ ସ ନିର୍ଭଯଃ
ସେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ବାମ ପାଦର ଆଘାତରେ ତାକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଜର୍ଗାଦ ତିଷ୍ଠ ରେ ଦୁଷ୍ଟ କନ୍ଯାଧର୍ଷଣଲାଲସ
ସେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ଠିଆ ହେ, ଦୁଷ୍ଟ, ଜଣେ କନ୍ୟାକୁ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା!'
ଇତି ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଂଭ୍ରାଂତ ଉତ୍ଥାଯ ସ ଦନୋଃ ସୁତଃ 4.2.82.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବପୁତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତ୍ଵଯା କପଟରୂପେଣ ବଲିନଃ କୈଟଭାଦଯଃ 4.2.82.
ତୁମ ଠକେଇ ରୂପ ଧରି, ବଳଶାଳୀ କୈଟଭ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।