ସ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଘାତେନ ମ୍ରିଯତେ ନାନ୍ଯଥା ରଣେ
ସେ ରଣରେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳର ଘାଁରେ ମାତିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଯଦି କୋପି କୃତଜ୍ଞୋ ମାଂ ହତ୍ଵେମଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ଯଦି କେହି ଋଣୀ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମୋ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ—
ଯଦତ୍ରୋପଚିକୀର୍ଷୁସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ମାଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵାତ୍
ଏଠାରେ ତୁମେ କିଛି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯୁଵା ଧୀମାନ୍ପୁତ୍ରି ତ୍ଵାଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି
ଓ ଝିଅ, ଏକ ଯୁବକ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବ।
ତଥା ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଯତ୍ନଂ ସମାଚର ଯୁଵାନଂ ଚାପି ଧୀମଂତଂ ତ୍ଵାମନୁ ପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ଦିନ ଯେଉଁପରି ଆସିଛି, ସେଉଁପରି କାମ କର; ଏହି ଯୁବକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତ୍ଵଂ ହତ୍ଵା ତଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ଏବେ ତୁମେ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଯାଅ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମାରିଦେଇ।
ସା ତୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ଜୀଵେଦ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ନରେଶ୍ଵର
ସେ ଭିଦ୍ୟାଧରୀ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପରେ ବଞ୍ଚିବେ, ଓ ରାଜା।
ଇତି ନାରଦଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ
ନାରଦଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅମିତ୍ରଜିନ ରାଜା—
ଉପାଯଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ଗଂତୁଂ ତାଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍ 4.2.82.
—ଚମ୍ପକାବତୀକୁ କିପରି ଯିବାଯିବେ, ସେ ବି ଉପାୟ ପଚାରିଲେ।
ତୂର୍ଣମର୍ଣଵମାସାଦ୍ଯ ପୂର୍ଣିମାଦିଵସେ ନୃପ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯାଂଗନା କାଚିଦ୍ଦିଵ୍ଯପର୍ଯଂକ ସଂସ୍ଥିତା
ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଦିବ୍ୟ ଶୟନରେ ବସିଥିଲେ।
ଯତ୍କର୍ମଵିହିତଂ ଯେନ ଶୁଭଂ ଵାଥ ଶୁଭେତରମ୍
ଯେଉଁ କାମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେ କାମ ଭଲ କି ଭଲ ନୁହେଁ—
ଗାଥାମିମାଂ ସା ସଂଗୀଯ ସରଥା ସ ମହୀରୁହା
ସେ ଏହି ଗାଥା ଗାଇଲେ, ରଥ ଓ ବୃକ୍ଷ ସହିତ।
ଭଵାନପ୍ଯଵିଶଂକଂ ଚ ତତଃ ପୋତାନ୍ମହାର୍ଣଵେ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଛାଡି, ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଜାହାଜରେ ଚଢ଼ିବା।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପାତାଲେ ନଗରୀଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ପାତାଳରେ ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରକୁ ଦେଖିବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତୋ ଦେଵି ସ ଚତୁର୍ମୁଖନଂଦନଃ
ଏହି କଥା କହି, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ।
ଵିଵେଶାଂତଃସମୁଦ୍ରଂ ଚ ନଗରୀମାସସାଦ ତାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା ତ୍ରିଜଗତୀ ସୌଂଦର୍ଯଶ୍ରୀରିଵୈକିକା
ସେ ରାଜା ତିନି ଜଗତର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ନିରଣାଯି ମଧୁଦ୍ଵେଷ୍ଟ୍ରା ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସୃଷ୍ଟିଵିଲକ୍ଷଣା 4.2.82.
ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲଗା।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତେଽତ୍ରାକୁତୋଽଭଯା
ସେ ନାରୀର ରୂପ ନେଇ, ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।
ସା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ତଂ ବାଲା ନିତରାଂ ମଧୁରାକୃତିମ୍
ତାପରେ ସେ ଜିଅଟିଏ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ମଧୁର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା।
ଶଂଖଚକ୍ରାଂକସୁଭଗ ଭୁଜଦ୍ଵଯଵିରାଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଶଙ୍ଖ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସହିତ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଚମକୁଥିଲା।
ଭଵାନୀଭକ୍ତିବୀଜୋତ୍ଥଂ ଭୂରୁହଂ ପୁରୁଷାକୃତିମ୍
ଭବାନୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ମାଞ୍ଜିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା, ମଣିଷ ଆକୃତିର ଏକ ଗଛ।
ଦୋଲାପର୍ଯଂକମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ହ୍ରୀଭରା ନମ୍ରକଂଧରା
ସେ ଜିଅଟିଏ ଦୋଲାରୁ ଉଠି, ଲଜ୍ଜାର ଭାରରେ ଗଲା ହେଉଥିବା ଗଳା ସହିତ ନମ୍ର ଭାବରେ ଆସିଲା।
କସ୍ତ୍ଵମତ୍ର କୃତାଂତସ୍ଯ ଭଵନଂ ମଧୁରାକୃତେ
"ମଧୁର ରୂପ ଥିବା ତୁମେ କିଏ, ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁର ଘରରେ?"
ଯାଵନ୍ନାଯାତି ସୁଭଗ ସ କଠୋରତରାକୃତିଃ
"ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ—"
କଂକାଲକେତୁର୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଵଧ୍ଯଃ ପରହେତିଭିଃ
"ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କଂକାଳକେତୁ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅପରାଜିତ—"
ନ ମେ କନ୍ଯାଵ୍ରତଂ ଭଂକ୍ତୁଂ ସ ସମର୍ଥ ଉମା ଵରାତ୍
"ଉମାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେ ମୋର କନ୍ୟାବ୍ରତକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେନି—"
ସଂଚିକୀର୍ଷତି ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଗତାଯୁର୍ମମ ଶାପତଃ 4.2.82.
"ମୋ ଶାପରେ ତାଙ୍କର ଆୟୁ ଶେଷ, ତଥାପି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଏହା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି—"
ଵିଦ୍ଯାଧର୍ଯେତି ଚୋକ୍ତଃ ସ ଶସ୍ତ୍ରାଗାରେ ନିଗୂଢଵତ୍
"ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଧର ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ, ଓ ସେ ଅସ୍ତ୍ରାଗାରରେ ଲୁଚି ରହିଛି—"