ହୃଷୀକେଶେ ହୃଷୀକାଣି ଯସ୍ଯ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଗତାନ୍ଯହୋ
ଯାହାର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ହୃଷୀକେଶଙ୍କରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇଯାଇଛି—କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ଯୌଵନଂ ଧନମାଯୁଷ୍ଯଂ ପଦ୍ମିନୀଜଲବିଂଦୁଵତ୍
ଯୁବାବସ୍ଥା, ଧନ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ଏହା ହେଉଛି ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପରି।
ଵାଚି ଚେତସି ସର୍ଵତ୍ର ଯସ୍ଯ ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯାହାର କଥା, ଚିନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦେବ ଜନାର୍ଦନ ଉପସ୍ଥିତ—
ନିର୍ଵ୍ଯାଜ ପ୍ରଣିଧାନେନ ଶୀଲଯିତ୍ଵା ଶ୍ରିଯଃପତିମ୍
ନିଷ୍କପଟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି—
ଅନଯା ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ସଂତୁଷ୍ଟେଂଦ୍ରିଯମାନସଃ
ଏହି ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ।
ବାଲା ଵିଦ୍ଯାଧରସୁତା ନାମ୍ନା ମଲଯଗଂଧିନୀ
ଏକ ଶିଶୁ କନ୍ୟା ଅଛି, ବିଦ୍ୟାଧରର ଝିଅ, ନାମ ମଲୟଗନ୍ଧିନୀ।
କପାଲକେତୁପୁତ୍ରେଣ ଦାନଵେନ ବଲୀଯସା
ତାଙ୍କୁ କପାଳକେତୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ପାତାଲେ ଚଂପକାଵତ୍ଯାଂ ନଗର୍ଯାଂ ସାସ୍ତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ସେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପାତାଳର ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୋ ଯଥା ତଚ୍ଚ ନିଥାମଯ 4.2.82.
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନମସ୍କାର କରି, ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା।
ବାଲକ୍ରୀଡନକାସକ୍ତାଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ନିନାଯ ସଃ
ସେ ଶିଶୁ ଖେଳନାରେ ଲାଗିଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ନେଇଯାଇଥିଲେ।
ସ୍ଵସ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଘାତେନ ମ୍ରିଯତେ ନାନ୍ଯଥା ରଣେ
ସେ ରଣରେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳର ଘାଁରେ ମାତିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଯଦି କୋପି କୃତଜ୍ଞୋ ମାଂ ହତ୍ଵେମଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ଯଦି କେହି ଋଣୀ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମୋ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ—
ଯଦତ୍ରୋପଚିକୀର୍ଷୁସ୍ତ୍ଵଂ ରକ୍ଷ ମାଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵାତ୍
ଏଠାରେ ତୁମେ କିଛି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେଣୁ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବରୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତୋ ଯୁଵା ଧୀମାନ୍ପୁତ୍ରି ତ୍ଵାଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି
ଓ ଝିଅ, ଏକ ଯୁବକ ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବ।
ତଥା ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଭଵ ଯତ୍ନଂ ସମାଚର ଯୁଵାନଂ ଚାପି ଧୀମଂତଂ ତ୍ଵାମନୁ ପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ତେଣୁ, ତୁମେ ଦିନ ଯେଉଁପରି ଆସିଛି, ସେଉଁପରି କାମ କର; ଏହି ଯୁବକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କାର୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତ୍ଵଂ ହତ୍ଵା ତଂ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵମ୍
ଏବେ ତୁମେ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଯାଅ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ମାରିଦେଇ।
ସା ତୁ ଵିଦ୍ଯାଧରୀ ଜୀଵେଦ୍ଵିଲୋକ୍ଯ ତ୍ଵାଂ ନରେଶ୍ଵର
ସେ ଭିଦ୍ୟାଧରୀ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପରେ ବଞ୍ଚିବେ, ଓ ରାଜା।
ଇତି ନାରଦଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯାମିତ୍ରଜିନ୍ନୃପଃ
ନାରଦଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅମିତ୍ରଜିନ ରାଜା—
ଉପାଯଂ ଚାପି ପପ୍ରଚ୍ଛ ଗଂତୁଂ ତାଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍ 4.2.82.
—ଚମ୍ପକାବତୀକୁ କିପରି ଯିବାଯିବେ, ସେ ବି ଉପାୟ ପଚାରିଲେ।
ତୂର୍ଣମର୍ଣଵମାସାଦ୍ଯ ପୂର୍ଣିମାଦିଵସେ ନୃପ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ—
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯାଂଗନା କାଚିଦ୍ଦିଵ୍ଯପର୍ଯଂକ ସଂସ୍ଥିତା
ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ଦିବ୍ୟ ଶୟନରେ ବସିଥିଲେ।
ଯତ୍କର୍ମଵିହିତଂ ଯେନ ଶୁଭଂ ଵାଥ ଶୁଭେତରମ୍
ଯେଉଁ କାମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ସେ କାମ ଭଲ କି ଭଲ ନୁହେଁ—
ଗାଥାମିମାଂ ସା ସଂଗୀଯ ସରଥା ସ ମହୀରୁହା
ସେ ଏହି ଗାଥା ଗାଇଲେ, ରଥ ଓ ବୃକ୍ଷ ସହିତ।
ଭଵାନପ୍ଯଵିଶଂକଂ ଚ ତତଃ ପୋତାନ୍ମହାର୍ଣଵେ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଛାଡି, ମହାସମୁଦ୍ରରେ ଜାହାଜରେ ଚଢ଼ିବା।
ତତୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପାତାଲେ ନଗରୀଂ ଚଂପକାଵତୀମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ପାତାଳରେ ଚମ୍ପକାବତୀ ନଗରକୁ ଦେଖିବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ହିତୋ ଦେଵି ସ ଚତୁର୍ମୁଖନଂଦନଃ
ଏହି କଥା କହି, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କର ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ।
ଵିଵେଶାଂତଃସମୁଦ୍ରଂ ଚ ନଗରୀମାସସାଦ ତାମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା ତ୍ରିଜଗତୀ ସୌଂଦର୍ଯଶ୍ରୀରିଵୈକିକା
ସେ ରାଜା ତିନି ଜଗତର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ନିରଣାଯି ମଧୁଦ୍ଵେଷ୍ଟ୍ରା ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସୃଷ୍ଟିଵିଲକ୍ଷଣା 4.2.82.
ମଧୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲଗା।
ଯୋଷିଦ୍ରୂପଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତେଽତ୍ରାକୁତୋଽଭଯା
ସେ ନାରୀର ରୂପ ନେଇ, ଏଠାରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।