ପ୍ରାପ୍ଯାମରାଵତୀଂ ଶକ୍ରସ୍ତତୋ ଦିଵିଷଦାଂ ପୁରଃ
ସେ ଅମରାବତୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ,
ଆଗତ୍ଯ ପୁନରପ୍ଯତ୍ର ଶଂଭୋରାନଂଦକାନନେ 4.2.81.
ପୁନିଥରେ ଏଠାକୁ ଆସି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଅଟରେ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ତାରକେଶାତ୍ପଶ୍ଚିମତ ଇଂଦ୍ରେଶ୍ଵରମିତୀରିତମ୍
ତାରକେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ପଟେ ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ନାମକ ଏକ ଥାନ ଅଛି।
ତଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ଶଚୀଶଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂ ଶଚ୍ଯା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ସେଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣକୁ ଶଚୀଙ୍କ ସହିତ ସ୍ଥାପିତ ଶଚୀଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ସମୀପେସ୍ତି ରଂଭେଶୋ ବହୁସୌଖ୍ଯସମୃଦ୍ଧିଦଃ
ସେଠାରେ ନିକଟରେ ରମ୍ଭେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ବହୁ ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତଦର୍ଚନାତ୍ପ୍ରସୀଦଂତି ଲୋକପାଲାଃ ସମୃଦ୍ଧିଦାଃ ତଦ୍ଦର୍ଶନେନ ଧୈର୍ଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ରାଜ୍ଯେ ରାଜକୁଲାଦିଷୁ
ସେଠାରେ ପୂଜା କଲେ ଲୋକପାଳମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ରାଜାମାନେ ଓ ରାଜକୁଳରେ ଧୈର୍ୟ ଆସେ।
ଧର୍ମେଶାଦ୍ଦକ୍ଷିଣେ ପୂଜ୍ଯଂ ତତ୍ତ୍ଵେଶାଖ୍ଯଂ ପରଂ ନରୈଃ
ଧର୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପଟେ ଲୋକେ ତତ୍ତ୍ୱେଶ୍ୱର ନାମକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଧର୍ମେଶାତ୍ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେ ଵୈରାଗ୍ଯେଶଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ଧର୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବୈରାଗ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଞାନେଶ୍ଵରଂ ତଥୈଶାନ୍ଯାଂ ଜ୍ଞାନଦଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ଏହାର ଇଶାନ କୋଣରେ ଅଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନେଶ୍ୱର, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦ୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଲୋକମାନେ ମନରେ ଯେଉଁ ଆଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା ପାଇଁଥାନ୍ତି।
ଏତାନ୍ଯଵଶ୍ଯଂ ସଂସେଵ୍ଯ ନରଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେବନ କଲେ ମଣିଷ ଶାଶ୍ୱତ ଲାଭ କରେ।
ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାପି ନରୋ ଘୋରେ ସଂସାରାବ୍ଧୌ ନ ମଜ୍ଜତି 4.2.81.
ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଭୟାନକ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ।
ଦମସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତତ୍ରାସୀଦ୍ଦୁର୍ଦମୋ ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେଠାରେ ଦମଙ୍କ ପୁଅ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ହରେତ୍ପୁରଂଧ୍ରୀଃ ପ୍ରସଭଂ ପୌରାଣାଂ କାମମୋହିତଃ
ସେ ନଗରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଜୋରଦରିରେ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ଅଦଂଡ୍ଯାନ୍ଦଂଡଯାଂଚକ୍ରେ ଦଂଡ୍ଯେଷ୍ଵାସୀତ୍ପରାଙମୁଖଃ
ଅପରାଧ ନଥିବାମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉଥିଲେ, ଅପରାଧୀମାନେ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନଥିଲେ।
ଵିଵାସିତାଃ ସ୍ଵଵିଷଯାତ୍ତେନ ସନ୍ମତିଦାଯିନଃ
ଯେମାନେ ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଦେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ତାଡ଼ିଦିଅଯାଉଥିଲେ।
ପରଦାରେଷୁସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଦାରେଷୁ ପରାଙ୍ମୁଖଃ
ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନନୀମାନେ ସହିତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ନିଜ ଜନନୀମାନେ ପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତ ଥିଲେ।
ହାରିଣୌ ସର୍ଵପାପାନାଂ ସର୍ଵଵାଂଛିତଦାଯିନୌ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵପ୍ରଜାସ୍ଵେକ ଉଦିତୋ ଧୂମକେତୁରିଵାପରଃ
ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକା ଧୂମକେତୁ ପରି ଉଦୟ ହେଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟଜଣ ଅଲଗା ଥିଲେ।
ସ କଦାଚିନ୍ମୃଗଯୁଭିଃ ପାପର୍ଧି ଵ୍ଯସନାତୁରଃ
ସେ କେବେ ଶିକାରୀମାନେ ସହିତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଓ ଶିକାର ଆସକ୍ତିରେ ବନକୁ ଗଲେ।
ଏକାକୀ ଦୈଵଯୋଗେନ ଦୁର୍ଦମଃ ସୋଽଵନୀପତିଃ । ଧନ୍ଵୀ ତୁରଂଗମାରୁଢୋଽଵିଶଦାନଂଦକାନନମ୍
ଏକାକୀ ଦୈବର ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଅପରାଜିତ ଭୂପତି, ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଆନନ୍ଦକ ଅଟବିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ସର୍ଵତ୍ର ପାଦପା ନଵକେଶିନଃ 4.2.81.
ସେଠାରେ ସେ ସବୁଠାରେ ନୂତନ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ବୃକ୍ଷମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁଗଂଧେନ ସୁଶୀତେନ ସୁମଦେନ ସୁଵାଯୁନା
ସେଠାର ହଳକା ପବନ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଓ ଶିତଳତା ନେଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
କେଵଲଂ ମୃଗଯା ଜାତସ୍ତତ୍ଖେଦୋ ନ ଵ୍ଯପାଵ୍ରଜତ୍
କେବଳ ଶିକାର କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କ୍ଲାନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
ଅଥାଵରୁହ୍ଯ ତୁରଗାତ୍ସ ଭୂପାଲୋତିଵିସ୍ମିତଃ
ତାପରେ ଘୋଡ଼ାରୁ ଅବତରି, ସେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଧନ୍ଯୋସ୍ମ୍ଯହଂ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଧନ୍ଯେ ମେଦ୍ଯ ଵିଲୋଚନେ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିବତୀ, ମୋ ଭାଗ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ପୁନର୍ନିନିଂଦ ଚାତ୍ମାନଂ ଧର୍ମପୀଠ ପ୍ରଭାଵତଃ
ପୁଣି ସେ ଧର୍ମର ଶକ୍ତି ଭାବି, ନିଜକୁ ନିଜେ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଜଂତୂଦ୍ଵେଗକରଂ ମୂଢଂ ପ୍ରଜାପୀଡନପଂଡିତମ୍
ମୁଁ ମୂର୍ଖ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିବା, ମାନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଅଦ୍ଯଯାଵନ୍ମମ ଗତଂ ଵୃଥାଜନ୍ମାଲ୍ପମେଧସ
ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ ଗଲା, କାରଣ ମୋର ବୁଦ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଳ୍ପ।
ଏଵଂ ବହୁ ଵିନିଂଦ୍ଯ ସ୍ଵଂ ନତ୍ଵା ଧର୍ମେଶ୍ଵରଂ ଵିଭୁମ୍
ଏଭଳି ଅନେକ ଭାବେ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେ ଧର୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।