ମମାପି ଯେନ ତ୍ରିପୁରଂ ସମରେ ଜଯକାଂକ୍ଷିଣଃ 4.2.78.
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ତ୍ରିପୁରାକୁ ଜୟ କରିଥିଲି ।
ଯତ୍ରାସ୍ତି ତୀର୍ଥମଘହୃତ୍ପିତୃପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଧନମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ପିତୃମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ।
ଧର୍ମାଧିକରଣଂ ଯତ୍ର ଧର୍ମରାଜୋପ୍ଯଵାପ୍ତଵାନ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଉପରେ ଅଧିକାର ପାଇଥିଲେ, ସେଠା ହେଉଛି ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ।
ପକ୍ଷିଣୋପି ହି ଯତ୍ରାପୁର୍ଜ୍ଞାନଂ ସଂସାରମୋଚନମ୍
ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯଲ୍ଲିଂଗଦର୍ଶନାଦେଵ ଦୁର୍ଦମୋ ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ସେଠାରେ କେବଳ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି, ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମାଵିର୍ଭାଵଂ ଚ ସୁଂଦରି
ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ତାହାର ପ୍ରକାଶ ବିଷୟରେ କହିବି।
ଧର୍ମପୀଠଂ ତଦୁଦ୍ଦିଷ୍ଟମତ୍ରାନଂଦଵନେ ମମ
ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦବନରେ ଯେଉଁ ଧର୍ମପୀଠ ରହିଛି, ସେଇ ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଧର୍ମର ଆସନ।
ପୁରା ଵିଵସ୍ଵତଃ ପୁତ୍ରୋ ଯମଃ ପରମସଂଯମୀ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଂୟମୀ ଯମ ଏଠି ଥିଲେ।
ଶିଶିରେ ଜଲମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଵର୍ଷାସ୍ଵଭ୍ରାଵକାଶକଃ
ଶୀତକାଳରେ ସେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ବର୍ଷାକାଳରେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ରହିଥିଲେ।
ପାଦାଗ୍ରାଂଗୁଷ୍ଠଭୂସ୍ପର୍ଶୀ ବହୁକାଲଂ ସ ତସ୍ଥିଵାନ୍
ସେ ବହୁ ଦିନ ଧରି ପାଦଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପ୍ ପକାଇ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ।
ସମୀରାଭ୍ଯଵହର୍ତାସୀଦ୍ବହୁଦିଷ୍ଟଂ ସଦିଷ୍ଟଵାନ୍ 4.2.78.
ସେ କେବଳ ପବନ ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ବହୁ ପ୍ରକାର ଉପବାସ କରୁଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯାଂ ଚତୁର୍ଯୁଗୀମିତ୍ଥଂ ସ ନିନାଯ ତପଶ୍ଚରନ୍
ଏଭଳି ଉପବାସ କରି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଚାରି ଯୁଗ ସମୟ ବିତାଇଥିଲେ।
ତତୋହଂ ତସ୍ଯ ତପସା ସଂତୁଷ୍ଟଃ ସ୍ଥିରଚେତସଃ
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ମନ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି।
ଵଟଃ କାଂଚନଶାଖାଖ୍ଯୋ ଯସ୍ତପସ୍ତାପସଂତତିମ୍
ସେଠାରେ କଞ୍ଚନଶାଖା ନାମକ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଅନୁକ୍ରମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଂଦମଦ ମରୁଲ୍ଲୋଲ ପଲ୍ଲଵୈଃ କରପଲ୍ଲଵୈଃ
ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷର କୋମଳ ପତ୍ରଗୁଡିକ ହଳୁକ ହଳୁକ ପବନରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମତ୍ତ।
ସ୍ଵାନୁରାଗୈଃ ସୁରଭିଭିଃ ସ୍ଵାଦୁଭିଶ୍ଚ ପଚେଲିମୈଃ
ସେଇ ପତ୍ରମାନେ ନିଜ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ସ୍ୱାଦ ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଭଲପାଇବା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ।
ତଦଧସ୍ତାତ୍ପରଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତମହଂ ତପନାଂଗଜମ୍
ସେଇ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି।
ତପସ୍ତେଜୋଭିରୁଦ୍ଯଦ୍ଭିଃ ପରିତଃ ପରିଧୀକୃତମ୍
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ତେଜ ଚାରିପଟେ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ସେ ତାହାରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ।
ସ୍ଵାଖ୍ଯାଂକିତଂ ମହାଲିଂଗଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାପ୍ଯାତିଭକ୍ତିତଃ
ସେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଏକ ବଡ଼ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ସାକ୍ଷୀକୃତ୍ଯେଵ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ତପ୍ଯମାନଂ ମହତ୍ତପଃ
ସେଇ ଲିଙ୍ଗକୁ ସାକ୍ଷୀ କରି, ସେ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ଅଲଂ ତପ୍ତ୍ଵା ମହାଭାଗ ପ୍ରସନ୍ନୋସ୍ମି ଶୁଭଵ୍ରତ 4.2.78.
ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ଏହି ତପସ୍ୟା ଏଠିକି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ମୁଁ ତୁମରେ ଖୁସି ହେଲି, ଓ ଶୁଭ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା।
ଚକାର ସ୍ତଵନଂ ଚାପି ପରିହୃଷ୍ଟେଂଦ୍ରିଯେଶ୍ଵରଃ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥାଏ, ସେ ଭଗବାନ୍ ମଧୁର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଧର୍ମ ଉଵାଚ ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାନାଂ ନମୋନମଃ କାରଣଵର୍ଜିତାଯ
ଧର୍ମ କହିଲେ: ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ କାରଣରୁ ମୁକ୍ତ ଥିବାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ଅରୂପରୂପାଯ ସମସ୍ତରୂପିଣେ ପରାଣୁରୂପାଯ ପରାପରାଯ
ଯିଏ ନିରାକାର ହେଉଛନ୍ତି, ତଥା ସମସ୍ତ ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମ ଓ ଅପରମଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଅନୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରସ୍ତ୍ଵଂ ଗୁଣାତ୍ମକସ୍ତ୍ଵଂ ଗୁଣଵର୍ଜିତସ୍ତ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଅଧିପତି ନୁହଁ, ତଥାପି ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ; ତୁମେ ଗୁଣମୟ, ତଥାପି ଗୁଣରୁ ପାରେ।
ତ୍ଵମେଵ ନିର୍ଵାଣପଦ ପ୍ରଦୋସି ତ୍ଵମେଵ ନିର୍ଵାଣମନଂତଶକ୍ତେ
ମୁକ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ତୁମେ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵତ୍ତୋ ଜଗତ୍ତ୍ଵଂ ଜଗଦେଵସାକ୍ଷାଜ୍ଜଗତ୍ତ୍ଵଦୀଯଂ ଜଗଦେକବଂଧୋ
ତୁମଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ; ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର, ହେ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ବନ୍ଧୁ।
ମୃଡସ୍ତ୍ଵମେଵ ଶ୍ରୁତିଵର୍ତ୍ମଗେଷୁ ତ୍ଵମେଵ ଭୀମୋଽଶ୍ରୁତିଵର୍ତ୍ମଗେଷୁ
ଯେମାନେ ବେଦ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ମୃଡ଼ା; ଯେମାନେ ବେଦ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଭୀମ।
ତ୍ଵମେଵ ଶୂଲୀ ଦ୍ଵିଷତାଂ ତ୍ଵମେଵ ଵିନମ୍ରଚେତୋ ଵଚସାଂ ଶିଵୋସି
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୂଳଧାରୀ; ନମ୍ର ହୃଦୟ ଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ମଧୁର ବାଣୀ ଓ ଶୁଭ।
ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଶଂକର ଶାଂତଶଂଭୋ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଚଂଦ୍ରକଲାଵତଂସ
ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ହେ ଶଂକର, ଶାନ୍ତ ଓ ଶିବମୟ; ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର।