ସମାକର୍ଣ୍ଯାପି ଯାଂ ପାପୋପ୍ଯପାପୋ ଜାଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀ ମଣିଷ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ।
କେଦାରଂ ଯାତୁକାମସ୍ଯ ପୁଂସୋ ନିଶ୍ଚିତଚେତସଃ
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କେଦାରକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖେ—
ଗୃହାଦ୍ଵିନିର୍ଗତେ ପୁଂସି କେଦାରମଭିନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି ପୁରୁଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କେଦାରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଘରୁ ବାହାରୁଛି—
ମଧ୍ଯେ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ଯ ତ୍ରିଜନ୍ମଜନିତଂ ତ୍ଵଘମ୍
ମଧ୍ୟପଥରେ ଯିଏ ପହଞ୍ଚିଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନି ଜନ୍ମର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ସାଯଂକେଦାରକେଦାରକେଦାରେତି ତ୍ରିରୁଚ୍ଚରନ୍
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ 'କେଦାର, କେଦାର, କେଦାର' ଏହି ନାମ ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କେଦାରଶିଖରଂ ପୀତ୍ଵା ତତ୍ରତ୍ଯମଂବୁ ଚ
କେଦାର ଶିଖର ଦେଖି ଏବଂ ସେଠାର ଜଳ ପିଇଲେ—
ହରପାପହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା କେଦାରେଶଂ ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଚ
ହରଙ୍କ ପାପ ହରା ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରି, କେଦାରେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ—
ସକୃତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ କେଦାରଂ ହରପାପକୃତୋଦକଃ 4.2.77.
କେଦାରକୁ ଏକଥର ପ୍ରଣାମ କଲେ, ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପ ହରିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଜଳ—
ହରପାପହ୍ରଦେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯଃ କରିଷ୍ଯତି
ହରଙ୍କ ପାପ ହରା ହ୍ରଦରେ ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥାଏ—
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଯଦଭୂଦତ୍ର ତଚ୍ଛୃଣୁ
ପୁରୁଣା ରାଥଂତର କଳ୍ପରେ ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ କଥା ଶୁଣ।
ଏକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଦାଯାଦ ଉଜ୍ଜଯିନ୍ଯା ଇହାଗତଃ
ଉଜ୍ଜୟିନୀରୁ ଏଠାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରମ୍ପରାର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଆସିଥିଲେ।
ସ୍ଥଲୀଂ ପାଶୁପତୀଂ କାଶୀଂ ସ ଵିଲୋକ୍ଯ ସମଂତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାଶୁପତିଙ୍କ ଭୂମି, କାଶୀକୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତଲିଂଗସମର୍ଚୈଶ୍ଚ ଭୂତିଭୂଷିତଵର୍ଷ୍ମଭିଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଓ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା ଦେହରେ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ବଭୂଵାନଂଦିତମନା ଵ୍ରତଂ ଜଗ୍ରାହ ଚୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସ ଚ ଶିଷ୍ଯୋ ଵଶିଷ୍ଠୋଭୂତ୍ସର୍ଵପାଶୁପତୋତ୍ତମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାଶୁପତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ଵିଭୂତ୍ଯାହରହଃ ସ୍ନାତି ତ୍ରିକାଲଂ ଲିଂଗମର୍ଚଯନ୍
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ତିନିଥର ଗୋସାଏଁ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରି ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ।
ସ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଦେଶୀଯୋ ଵଶିଷ୍ଠୋ ଗୁରୁଣା ସହ
ସେଇ ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ବାରୋ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚଂତି କିଂଚିତ୍ସଂସାରିଣଃ କ୍ଵଚିତ 4.2.77.
ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଇଲେ, ସଂସାରରେ ଆଟକିଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ଶୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅସିଧାରଂ ଗିରିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ତପସ୍ଵିନଃ
ତଳୱାର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାହାଡ଼କୁ ବଶିଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ତାପସାନାଂ ଚ ଵିମାନେ ସାର୍ଵକାମିକେ
ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ—
ଯସ୍ତୁ କେଦାରମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗେହାଦର୍ଧପଥେପ୍ଯହୋ
ଯିଏ ଘରରୁ ମଧ୍ୟପଥରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେଦାରକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଯାତ୍ରା କରେ—
ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ସ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ତପୋଧନଃ
ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବଶିଷ୍ଠ ତପୋଧନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ଅଥ କୃତ୍ଵା ସ କୈଦାରୀଂ ଯାତ୍ରାଂ ଵାରାଣସୀମଗାତ୍
ତାପରେ କେଦାର ଯାତ୍ରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସେ ବାରାଣସୀକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରତି ଚୈତ୍ରଂ ସଦା ଚୈତ୍ର୍ଯାଂ ଯାଵଜ୍ଜୀଵମହଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପ୍ରତିବର୍ଷ, ସଦା ଚୈତ୍ର ମାସରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି, ଏହିପରି କରିବି।
ତେନ ଯାତ୍ରାଃ କୃତାଃ ସମ୍ଯକ୍ ଷଷ୍ଟିରେକାଧିକା ମୁଦା
ଏଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଏକଷଠି ଯାତ୍ରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ପୁନର୍ଯାତ୍ରାଂ ସ ଵୈ ଚକ୍ରେ ମଧୌ ନିକଟଵର୍ତିନି
ପୁଣି, ବସନ୍ତ ଆସିବାକୁ ଥିବାବେଳେ ସେ ଆଉ ଏକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତପୋଧନୈସ୍ତନ୍ନିଧନଂ ଶଂକମାନୈର୍ନିଵାରିତଃ
ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିକଟ ଆସିଛି ବୋଲି ଭୟ କରି, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ତତୋପି ନ ତଦୁତ୍ସାହଭଂଗୋଭୂଦ୍ଦୃଢଚେତସଃ 4.2.77.
ତଥାପି, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କେବେ ଭାଙ୍ଗିଲାନି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ କମିଲାନି।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତଚେତସ୍କେ ଵଶିଷ୍ଠେ ତାପସେ ଶୁଚୌ
ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ମନବଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା, ଆତ୍ମସଂଯମୀ ମହାପୁରୁଷ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ
ସ୍ଵପ୍ରେମଯା ସ ସଂପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ତାପସୋତ୍ତମଃ
ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରେମରେ, ସେହି ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।