ତମାଲନୀଲସୁଗ୍ରୀଵଃ ସ୍ଫୁରତ୍ଫଣିଵିଭୂଷଣଃ ।4.2.76.
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ତମାଳ ଗଛ ପରି ଗାଢ଼ ନୀଳ, ଚମକୁଥିବା ସର୍ପ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଜଯ ଶ୍ମଶାନନିଲଯ ଜଯ ଵାରାଣସୀପ୍ରିଯ 4.2.76.
ବିଜୟ ହେଉ, ଶ୍ମଶାନବାସୀ; ବିଜୟ ହେଉ, ବାରାଣସୀର ପ୍ରିୟ!
ଜନ୍ମାଂତରେପି ମେ ସେଵା ଭଵତୀଭିଶ୍ଚ ତେନ ଚ 4.2.76.
ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏବଂ ସେ, ଦୁହେଁ ମୋତେ ସେବା କରିଥିଲେ।
ଉପରିଷ୍ଟାଦଧସ୍ତାଚ୍ଚ କୃତା ବହ୍ଵ୍ଯଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃ 4.2.76.
ଉପରେ ଓ ତଳେ ବହୁବାର ପରିକ୍ରମା କରାଯାଇଥିଲା।
ଅପ୍ରାପ୍ତଯୌଵନଃ ସୋଥ ସମିଦାହରଣାଯ ଵୈ 4.2.76.
ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ନ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଜଳାନା ପାଇଁ କାଠ କୁହୁଡ଼ିବାକୁ ଗଲା।
ଜାତିସ୍ଵଭାଵଚାପଲ୍ଯାତ୍କ୍ରୀଡଂତ୍ଯୌ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍ 4.2.76.
ଜନ୍ମଗତ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଚଞ୍ଚଳତାରୁ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଖେଳିଖେଳି ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ମାଧଵେ ମାସି ମହାଯାତ୍ରା ସମାଗତା 4.2.76.
ଏକଥର ମାଧବ ମାସରେ ବଡ଼ ଯାତ୍ରା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ରିଲୋଚନକଥାମେତାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାପାନ୍ଵିତୋପ୍ଯହୋ
ହାଁ! ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ପାପୀ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଵଦ କେଦାରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନାମନୁକଂପଯା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି କେଦାର ମହିମା କହ।
ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ମହାପ୍ରୀତିସ୍ତଵ କାଶ୍ଯାମନୁତ୍ତମା
କାଶୀରେ ତୁମ ତାଲିଙ୍ଗରେ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ସମାକର୍ଣ୍ଯାପି ଯାଂ ପାପୋପ୍ଯପାପୋ ଜାଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀ ମଣିଷ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ।
କେଦାରଂ ଯାତୁକାମସ୍ଯ ପୁଂସୋ ନିଶ୍ଚିତଚେତସଃ
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କେଦାରକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖେ—
ଗୃହାଦ୍ଵିନିର୍ଗତେ ପୁଂସି କେଦାରମଭିନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେତେବେଳେ କେହି ପୁରୁଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କେଦାରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଘରୁ ବାହାରୁଛି—
ମଧ୍ଯେ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ଯ ତ୍ରିଜନ୍ମଜନିତଂ ତ୍ଵଘମ୍
ମଧ୍ୟପଥରେ ଯିଏ ପହଞ୍ଚିଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ତିନି ଜନ୍ମର ପାପ ଦୂର ହୁଏ।
ସାଯଂକେଦାରକେଦାରକେଦାରେତି ତ୍ରିରୁଚ୍ଚରନ୍
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ 'କେଦାର, କେଦାର, କେଦାର' ଏହି ନାମ ତିନିଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କେଦାରଶିଖରଂ ପୀତ୍ଵା ତତ୍ରତ୍ଯମଂବୁ ଚ
କେଦାର ଶିଖର ଦେଖି ଏବଂ ସେଠାର ଜଳ ପିଇଲେ—
ହରପାପହ୍ରଦେ ସ୍ନାତ୍ଵା କେଦାରେଶଂ ପ୍ରପୂଜ୍ଯ ଚ
ହରଙ୍କ ପାପ ହରା ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରି, କେଦାରେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ—
ସକୃତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ କେଦାରଂ ହରପାପକୃତୋଦକଃ 4.2.77.
କେଦାରକୁ ଏକଥର ପ୍ରଣାମ କଲେ, ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପ ହରିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଜଳ—
ହରପାପହ୍ରଦେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଯଃ କରିଷ୍ଯତି
ହରଙ୍କ ପାପ ହରା ହ୍ରଦରେ ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥାଏ—
ପୁରା ରାଥଂତରେ କଲ୍ପେ ଯଦଭୂଦତ୍ର ତଚ୍ଛୃଣୁ
ପୁରୁଣା ରାଥଂତର କଳ୍ପରେ ଏଠାରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ କଥା ଶୁଣ।
ଏକୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଦାଯାଦ ଉଜ୍ଜଯିନ୍ଯା ଇହାଗତଃ
ଉଜ୍ଜୟିନୀରୁ ଏଠାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରମ୍ପରାର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଆସିଥିଲେ।
ସ୍ଥଲୀଂ ପାଶୁପତୀଂ କାଶୀଂ ସ ଵିଲୋକ୍ଯ ସମଂତତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପାଶୁପତିଙ୍କ ଭୂମି, କାଶୀକୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତଲିଂଗସମର୍ଚୈଶ୍ଚ ଭୂତିଭୂଷିତଵର୍ଷ୍ମଭିଃ
ସେଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ଓ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା ଦେହରେ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ବଭୂଵାନଂଦିତମନା ଵ୍ରତଂ ଜଗ୍ରାହ ଚୋତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସ ଚ ଶିଷ୍ଯୋ ଵଶିଷ୍ଠୋଭୂତ୍ସର୍ଵପାଶୁପତୋତ୍ତମଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାଶୁପତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ଵିଭୂତ୍ଯାହରହଃ ସ୍ନାତି ତ୍ରିକାଲଂ ଲିଂଗମର୍ଚଯନ୍
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ତିନିଥର ଗୋସାଏଁ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରି ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ।
ସ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଦେଶୀଯୋ ଵଶିଷ୍ଠୋ ଗୁରୁଣା ସହ
ସେଇ ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ବାରୋ ବର୍ଷ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଗତ୍ଵା ନ ଶୋଚଂତି କିଂଚିତ୍ସଂସାରିଣଃ କ୍ଵଚିତ 4.2.77.
ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଇଲେ, ସଂସାରରେ ଆଟକିଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖରେ ଶୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅସିଧାରଂ ଗିରିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ତପସ୍ଵିନଃ
ତଳୱାର ଧାର ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାହାଡ଼କୁ ବଶିଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପଶ୍ଯତାଂ ତାପସାନାଂ ଚ ଵିମାନେ ସାର୍ଵକାମିକେ
ତପସ୍ବୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ—