ତଦା ହିତଂ ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କୁରୁ ଚୈଵାଵିଚାରିତମ୍ 4.2.76.
ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ କଥା କହିବି, ତୁମେ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ସେ କାମ କର।
ଯାଵଦାସ୍ଯଗତାସ୍ମ୍ଯସ୍ଯ ଯାଵତ୍ଖସ୍ଥୋ ନ ଭୂମିଗଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଅଛି, ଏବଂ ସେ ଆକାଶରେ ଅଛନ୍ତି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିନାହାନ୍ତି—
ସପୀଡିତୋ ଦୃଢଂ ପାଦେ ଶ୍ଯେନଶ୍ଚୀତ୍କୃତଵାନ୍ବହୁ
ଶ୍ୟେନଙ୍କ ପାଦରେ ଭଲଭାବେ ଚାପି ଧରାଯାଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ତେନ ଚୀତ୍କରଣେନାଥ ମୁକ୍ତା ସା ମୁଖସଂପୁଟାତ୍
ସେଇ ଚିତ୍କାର ଦ୍ୱାରା, ସେ ମୁହଁର ଗଞ୍ଜିରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଵିପଦ୍ଯପି ଚ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞୈଃ ସଂତ୍ଯା ଜ୍ଯଃ କ୍ଵଚିଦୁଦ୍ଯମଃ
ବିପଦ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
କ୍ଵ ଚ ଦ୍ଵଯୋସ୍ତଥାଭୂତା ଦରେର୍ମୋକ୍ଷଣମଦ୍ଭୁତମ୍
ମୃତ୍ୟୁର ଜଞ୍ଜାଳରୁ ଏଭଳି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁକ୍ତି କେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ?
ତସ୍ମାଦ୍ଭାଗ୍ଯାନୁସାରେଣ ଫଲତ୍ଯେଵ ସଦୋଦ୍ଯମଃ
ସେଥିପାଇଁ, ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା ସଦା ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଅଥ ତୌ କାଲଯୋଗେନ ଵିପନ୍ନୌ ସରଯୂତଟେ
ତାପରେ, ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ସରୟୂ ନଦୀର କୂଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମୃତାନାଂ ଯତ୍ର ଜଂତୂନାଂ କାଶୀପ୍ରାପ୍ତିର୍ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଠି, ମୃତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କାଶୀକୁ ପହଁଚନ୍ତି।
ଅନେକଵିଦ୍ଯାନିଲଯଃ କଲାକୌଶଲଭାଜନମ୍
ଏଠା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାନ, କଳାର ଦକ୍ଷତାର ଭଣ୍ଡାର।
ନିଯମଂ ଚାତିଜଗ୍ରାହ ଵିଜିତେଂଦ୍ରିଯମାନସଃ 4.2.76.
ସେ ନିଜ ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜିତି, ଏକ ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପରଯୋଷିତ୍ସମାସକ୍ତିରାଯୁଃ କୀର୍ତି ବଲଂ ସୁଖମ୍
ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଆୟୁ, କୀର୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ସୁଖକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଅପରଂ ଚାପି ନିଯମଂ ସ ଶୁଚିଷ୍ମାନ୍ସମାଦଦେ
ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଥିବା ସେ, ଆଉ ଏକ ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସମସ୍ତପୁଣ୍ଯନିଲଯଂ ସମସ୍ତାର୍ଥପ୍ରକାଶକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ଆଧାର, ସମସ୍ତ କାମ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ।
ଯାଵଚ୍ଛରୀରମରୁଜଂ ଯାଵନ୍ନେଂଦ୍ରିଯଵିପ୍ଲଵଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶରୀର ରୋଗମୁକ୍ତ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ବିଘ୍ନ ଅଛି,
ଇତ୍ଥଂ ମାଂଦାରଦାମିଃ ସ ନିତ୍ଯଂ ପରିମଲାଲଯଃ
ଏଭଳି ମାନ୍ଦାରଦାମି, ସେ ସଦା ସୁଗନ୍ଧର ଆଶ୍ରୟ ହୁଏ।
ପାରାଵତ୍ଯପି ସା ଜାତା ରତ୍ନଦୀପସ୍ଯ ମଂଦିରେ
ପାରାବତୀ ମଧ୍ୟ ରତ୍ନଦୀପଙ୍କର ମହଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ସମସ୍ତନାଗକନ୍ଯାନାଂ ରୂପଶୀଲକଲାଗୁଣୈଃ
ସମସ୍ତ ନାଗକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ରୂପ, ଚରିତ୍ର, କଳା ଓ ଗୁଣରେ,
ତସ୍ଯା ସଖୀଦ୍ଵଯଂ ଚାସୀଦେକା ନାମ୍ନା ପ୍ରଭାଵତୀ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ସଂଗିନୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଥିଲେ ପ୍ରଭାବତୀ।
ସ୍ଵଦେହାଦନପାଯିନ୍ଯୌ ଛାଯାକାଂତୀ ଯଥା ତଯା
ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହ ସହ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା।
ସା ତୁ ବାଲ୍ଯେ ଵ୍ଯତିକ୍ରାଂତେ କିଂଚିଦୁଦ୍ରିନ୍ନଯୌଵନା 4.2.76.
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁବେଳା ଶେଷ ହେଲା ଓ ଯୁବତ୍ବର ପ୍ରଥମ ଚେହେରା ଦେଖାଦେଲା,
ପିତସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଂ କାଶ୍ଯାମର୍ଚଯିତ୍ଵା ଦିନେଦିନେ
ତାଙ୍କର ବାପା ଦିନେଦିନେ କାଶୀରେ ତ୍ରିନେତ୍ର ଠାକୁରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ନାଗକୁମାରୀ ସା ସଖୀଦ୍ଵଯସମନ୍ଵିତା
ଏଭଳି ନାଗକନ୍ୟା, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ସଂଗିନୀ ସହିତ,
ଦିନେଦିନେ ସା ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରୈଃ କୁସୁମୈରିଷ୍ଟଗଂଧିଭିଃ
ଦିନେଦିନେ ତାଜା ଓ ଇଚ୍ଛିତ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ଫୁଲ ନେଇ,
ତିସ୍ରୋପି ଗୀତଂ ଗାଯଂତି ଲସଦ୍ଗାଂଧାରସୁଂଦରମ୍
ତିନିଜଣେ ମିଶି ମଧୁର ଗାନ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱରରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ।
ଵୀଣାଵେଣୁମୃଦଂଗାଂଶ୍ଚ ଲଯତାଲଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ସେମାନେ ତାଳ ଓ ଲୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ବୀଣା, ବାଁଶୀ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଉଥିଲେ।
ଇତ୍ଥମାରାଧଯଂତୀଶଂ ତିସ୍ରୋ ନାଗକୁମାରିକାଃ
ଏଭଳି ତିନିଜଣ ନାଗକନ୍ୟା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ।
ଏକଦା ମାଧଵେ ମାସି ତୃତୀଯାଯାମୁପୋଷିତାଃ
ଏକଦିନ ମାଧବ ମାସରେ, ତୃତୀୟ ତିଥିରେ, ସେମାନେ ଉପବାସ କଲେ।
ପ୍ରାତଶ୍ଚତୁର୍ଥୀଂ ସ୍ନାତ୍ଵାଥ ତୀର୍ଥଂ ପୈଲିପିଲେ ଶୁଭେ
ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ସକାଳେ, ଶୁଭ ପଇଲିପିଲା ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି,
ସୁପ୍ତାସୁ ତାସୁ ବାଲାସୁ ତ୍ରିନେତ୍ରଃ ଶଶିଭୂଷଣଃ
ସେ ସମସ୍ତେ ଘୁମାଉଥିବାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ତ୍ରିନେତ୍ର ଠାକୁର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।