ସ୍ଥାନଂ ନୋ ବ୍ରୂହି ଦେଵେଶ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ଚ ସଦୈଵ ହି
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସଦା କେଉଁଠି ରହିବା ଉଚିତ, ଆମକୁ ସ୍ଥାନ କହିଦିଅ।
ଅତସ୍ତତ୍ର ଚ ଗଂତଵ୍ଯଂ ତୀର୍ଥୈରାଯତନୈଃ ସହ
ତେଣୁ ତୀର୍ଥ ଓ ଆୟତନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଅପି କୃତ୍ଵା ମହତ୍ପାପମର୍ବୁଦଂ ପ୍ରେକ୍ଷତେ ତୁ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଥିବେ,
ତତଃ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ଗତାନି ଚ କଲୌ ଯୁଗେ
କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଗୁଡିକ ତାହାଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଭୂମାଵର୍ବୁଦଶୈଲେନ୍ଦ୍ରେ ସଂସ୍ଥିତାନି କଲେର୍ଭଯାତ୍
କଳିର ଭୟରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଆସି ବସିଲେ।
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରଭାସଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଵର୍ତଂ ତଥୈଵ ଚ
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମାବର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ,
ତେଷାଂ ଵାସଶ୍ଚ ସଞ୍ଜାତଃ ପର୍ଵତେଽର୍ବୁଦସଂଜ୍ଞିକେ
ସେମାନଙ୍କର ବାସ ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ପର୍ବତରେ ହେଲା।
ତତ୍ର ଶାଂତା ନରାଃ ସମ୍ଯକ୍ପରଂ ନିର୍ଵାଣମାପ୍ନୁଯୁଃ
ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପ୍ରକୃତ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ଶୃଣୁ ତତ୍ରାଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଯଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ମହାମତେ 7.3.10.
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସେଠାରେ ଘଟିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଶୁଣ।
ତପସ୍ତେପେ ସୁଧର୍ମାତ୍ମା କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜିତଃ
ସୁଧର୍ମା ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠି ଅଭିଲାଷ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପିତ୍ତଂ ପ୍ରପତିତଂ ତତ୍ର ତଚ୍ଚ ରକ୍ତମଯଂ ବଭୌ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପିତ୍ତ ପଡିଗଲା ଓ ଏହା ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଚମକିଲା।
ସିଦ୍ଧୋଽହମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ତତୋ ନୃତ୍ଯଂ ଚକାର ସଃ
‘ମୁଁ ସିଦ୍ଧ’ ବୋଲି ବୁଝି ତାହାପରେ ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତ୍ର ସଂକ୍ଷୋଭମାପନ୍ନଂ ସାଗରା ଅପି ଚୁକ୍ଷୁଭୁଃ
ସେ ସମୟରେ ସାଗରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ ବିଚଳିତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯୈଵଂ ନୃତ୍ଯମାନସ୍ଯ ସର୍ଵେ ଲୋକା ନୃପୋତ୍ତମ
ହେ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକଗୁଡିକ—
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗତ୍ଵା କାମନିଷୂଦନମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଇଛାକୁ ନଶ୍ୱର କରୁଥିବାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଅଥ ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପେଣ ଶଂଭୁନୋକ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜକୁ ଶିଵ ଉପଦେଶ କଲେ।
ସଂଜାତଂ ସିଦ୍ଧିମାପନ୍ନୋ ରକ୍ତଂ ପିତ୍ତଂ ଯତୋ ମମ
ମୋତେ ଏକ ଶକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଯାହାରୁ ମୋ ରକ୍ତ ପିତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଧର୍ଷାଦ୍ଦ୍ଵିଜ ନୃତ୍ଯଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ତର୍ଜନ୍ଯା ତାଡଯାମାସ ସ୍ଵାଂଗୁଷ୍ଠଂ ନୃପସତ୍ତମ 7.3.10.
ହେ ରାଜା, ସେ ନିଜ ତରଜନୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଙ୍ଗୁଠିକୁ ଟିପିଲେ।
ତତୋ ମଂକଣକଂ ପ୍ରାହ ପଶ୍ଯ ଵିପ୍ର କରାନ୍ମମ
ତାପରେ ସେ ମଙ୍କନକଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ହାତକୁ ଦେଖ।'
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତୋ ଵିପ୍ରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ସେ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଚମ୍ଭିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବୃଷଧ୍ୱଜ ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।
ନିଶ୍ଚିତଂ ତ୍ଵଂ ମଯା ଜ୍ଞାତ ଏତନ୍ମେ ହୃଦି ଵର୍ତତେ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିଛି; ଏହି କଥା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛି।
ନାନ୍ଯସ୍ଯାଯଂ ପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଯୋ ମେ ପ୍ରଦର୍ଶିତଃ
ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖାଇଛ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ନୁହେଁ, କେବଳ ତୁମର।
ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୃତ୍ଯାଧିକ୍ଯଂ ଯତଃ କୃତମ୍
ତୁମେ ଯେ ନୃତ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲ, ତେଣୁ ଭଲ ହେଉ, ଏବେ ଏକ ଵର ମାଗ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ଫଲଂ ତେଷାଂ ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧଯୋଃ
ତୁମ ଦୟାରୁ ସେମାନେ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇବେ।
ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତମ୍
ସେମାନେ ବୟସ୍ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।
ଅତ୍ର ଗଂଗାସରସ୍ଵତ୍ଯୋଃ ସଂଗମେ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତେ
ଏଠାରେ, ଲୋକପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ—
ସୁଵର୍ଣଂ ଯେଽତ୍ର ଦାସ୍ଯଂତି ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମେ
ଯେମାନେ ଏଠାରେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସୁନା ଦେଇଥିବେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂତର୍ଦଧେ ରାଜନ୍ଦେଵଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ॥ 7.3.10.
ଏପରି କହି, ହେ ରାଜା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହେଶ୍ୱର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାନଵଃ ସମ୍ଯକ୍ପରାଂ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଣିଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବେ—