ସୁଖେନ ତିଷ୍ଠ କା ଚିଂତା ମଯି ଜୀଵତି ତେ ପ୍ରିଯେ
ସୁଖରେ ରୁହ, ମୋ ଜୀବନରେ ତୁମେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରନି, ପ୍ରିୟ।
ଅପରେଦ୍ଯୁରପି ଶ୍ଯେନସ୍ତତ୍ର ଭାରଶିଲାତଲେ 4.2.76.
ଅନ୍ୟ ଦିନ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୟେନ ସେଠାକୁ ଆସିଲା, ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଉପରେ।
ଆଯାମଂ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତ୍ଵା ତତ୍କୁଲାଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ କିଛି ସମୟ ଦଢ଼ି ରହି, ସେମାନଙ୍କ ଘଉଁ ଦେଖିଲା।
ପ୍ରିଯସ୍ଥାନମିଦଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ଦୁଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟିଵିଦୂଷିତମ୍
ଏହି ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ, କୁ-ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
ସାଵଜ୍ଞଂ ସ ପୁନଃ ପ୍ରାହ କିଂ କରିଷ୍ଯତ୍ଯସୌ ପ୍ରିଯେ
ଉପେକ୍ଷା ସହିତ ସେ ପୁଣି କହିଲେ: ପ୍ରିୟ, ସେ କଣ କରିପାରିବ?
ଇତରେଦ୍ଯୁରପି ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ଚ ଶ୍ଯେନୋ ମହାବଲଃ
ଅନ୍ୟ ଦିନ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ୟେନ ଆସିଲା।
ପୁନର୍ଵିଲୋକ୍ଯ ତଦ୍ଵର୍ତ୍ମ ଶୀଘ୍ରଂ ଯାତୋ ଯଥାଗତମ୍
ସେ ପଥକୁ ପୁଣି ଦେଖି, ଯେପରି ଆସିଥିଲା, ସେପରି ଦ୍ରୁତ ଚଳିଗଲା।
ନାଥ ସ୍ଥାନାଂତରଂ ଯାଵୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ନୌ ନିକଟୋତ୍ର ଯତ୍
ନାଥ, ଆସ ଆଉଠିକିଏଠିକୁ ଚଳିଯିବା, କାରଣ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ପ୍ରିଯ ଯସ୍ଯ ସପକ୍ଷସ୍ଯ ଗତିଃ ସର୍ଵତ୍ର ସିଦ୍ଧିଦା
ଯାହାର ସହଯୋଗୀ ପ୍ରିୟ, ସେଠାରେ ସବୁଠି ଉନ୍ନତି ସଫଳତା ଆଣେ।
ସୋପସର୍ଗଂ ନିଜଂ ଦେଶଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋନ୍ଯତ୍ର ନ ଵ୍ରଜେତ୍
ନିଜ ଦେଶରେ କିଛି କଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠିକି ଯିବାକୁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରିଯୋଦିତଂ ନିଶମ୍ଯେତି ସ ଭଵିତ୍ରୀ ଦଶାର୍ଦିତଃ
ପ୍ରିୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରି ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ଅଥାପରସ୍ମିନ୍ନହନି ସ ଶ୍ଯେନଃ ପ୍ରାତରେଵ ହି 4.2.76.
ତାପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ ସକାଳେ ସେ ଶକୁନି ଆସିଗଲା।
ଅସ୍ତାଚଲସ୍ଯ ଶିଖରଂ ଯାତେ ଭାନୌ ଗତେ ଖଗେ
ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗଲାବେଳେ ଏବଂ ପକ୍ଷୀ ଚାଲିଗଲାବେଳେ,
ନାଥ ନିର୍ଗମନସ୍ଯାଯଂ କାଲଃ କାଲୋଽତିଦୂରତଃ
ସ୍ୱାମୀ, ବାହାରିବା ପାଇଁ ଏହି ସମୟ ନୁହେଁ; ସମୟ ଏଉଁଠି ଅଧିକ ଅଛି।
ତ୍ଵଯି ଜୀଵତି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ନ କିଂଚିଜ୍ଜଗତୀତଲେ
ଆପଣ ବଞ୍ଚିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀରେ କିଛି ମିଳିବା କଠିନ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ଯାତ୍ମା ରକ୍ଷିତଃ ପୁଂସା ଦାରୈରପି ଧନୈରପି
ପୁରୁଷ ନିଜକୁ ଯଦି ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଚାହେଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଧନ ଦ୍ୱାରା ହେଉ।
ଅଯମାତ୍ମା ପ୍ରିଯୋ ବଂଧୁରଯମାତ୍ମା ମହଦ୍ଧନମ୍
ନିଜ ଆତ୍ମା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ନିଜ ଆତ୍ମା ସବୁଠାରୁ ନିକଟ, ଏହି ଆତ୍ମା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧନ।
ଯାଵଦାତ୍ମନି ଵୈ କ୍ଷେମଂ ତାଵତ୍କ୍ଷେମଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜର ଭଲ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିନି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅଛି।
ଯଶୋହୀନଂ ତୁ ଯତ୍କ୍ଷେମଂ ତତ୍କ୍ଷେମାନ୍ନିଧନଂ ଵରମ୍
ଯେ କ୍ଷେମ ମହିମା ବିନା, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଭଲ।
ଅତୋ ନୀତିପଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାଥ ସ୍ଥାନାଦିତୋ ଵ୍ରଜ
ଏହିପରି ନୀତିର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସ୍ୱାମୀ, ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନିଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋପି ସ ଵୈ ପତ୍ନ୍ଯା ପାରାଵତ୍ଯା ସୁମେଧଯା
ଏଭଳି ସୁବୁଦ୍ଧିମତୀ ପତ୍ନୀ ପାରାବତୀ କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପତି
ଅଥୋଷସି ସମାଗତ୍ଯ ଶ୍ଯେନେନ ବଲିନା ତଦା 4.2.76.
ତାପରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ସେ ଶକୁନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆସିଗଲା।
ଦିନାନି କତିଚିତ୍ତତ୍ର ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶ୍ଯେନୋ ମହାମତିଃ
କିଛି ଦିନ ଥାଇ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶକୁନି ତାଁଠାରେ ରହିଲା।
କିଂଵା ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ କିଂଵା ନିର୍ଯାହି ମେ ଗିରା
ମୂର୍ଖ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ କର, କିମ୍ବା ମୋ କଥା ଶୁଣି ଚାଲିଯା।
ଦ୍ଵୌ ଭଵଂତାଵହଂ ଚୈକଶ୍ଚଲୌ ଜଯପରାଜଯୌ !। ସ୍ଥାନାର୍ଥଂ ଯୁଧ୍ଯତଃ ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵର୍ଗୋ ଵା ଦୁର୍ଗମେଵ ଵା
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଏଠାରେ, ମୁଁ ଏକା; ଜିତିବା କି ହାରିବା ଅନିଶ୍ଚିତ। ନିଜ ସ୍ଥାନ ପାଇଁ ସାହସରେ ଯୁଦ୍ଧ କର—ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା କଷ୍ଟ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ପୁରୁପାର୍ଥଂ ସମାଲଂବ୍ଯ ଯେ ଯତଂତେ ମହାଧିଯଃ
ଯେମାନେ ବହୁ ପ୍ରୟାସ ଓ ଉପାୟ ନେଇ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ମନ୍ତ୍ରଣା ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ ସ ଶ୍ଯେନସଂପ୍ରୋକ୍ତଃ ପତ୍ନ୍ଯାପ୍ଯୁତ୍ସାହିତଃ ଖଗଃ
ଏଭଳି ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଜଣେ ପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହିତ କରିଲେ, ସେଇ ପକ୍ଷୀ—
କ୍ଷୁଧିତସ୍ତୃଷିତଃ ସୋଥ ଶ୍ଯେନେନ ବଲିନା ଧୃତଃ
ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ଥିବା ସେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ୟେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଲେ।
ତାଵାଦାଯୋଡ୍ଡଯାଂଚକ୍ରେ ଶ୍ଯେନୋ ଵ୍ଯୋମନି ସତ୍ଵରମ୍
ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ନେଇ, ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ।
ଅଥ ପତ୍ନ୍ଯା କଲରଵଃ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତତ୍ର ସୁମେଧଯା
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମତୀ ପତ୍ନୀ ସେଠାରେ ଦୁଃଖର ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ।