ସଦକ୍ଷରଂ ଚାଦିରୂପଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ପରାଵରମ୍
ଏହା ଚିରନ୍ତନ ଅକ୍ଷର, ଆଦିରୂପ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ସର୍ଵଲୋକୈକଜନକଂ ସର୍ଵଲୋକୈକରକ୍ଷକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ଆଦ୍ଯଂତରହିତଂ ନିତ୍ଯଂ ର୍ଶିଵଂ ଶଂକରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହାର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହା ଚିରନ୍ତନ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶିବମୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ନିରୁପାଧିଂ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଂଜନମ୍
ଏହା କୌଣସି ଉପାଧି ନାହିଁ, ରୂପ ନାହିଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୌଷ୍ୟ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମମନଂତଂ ଚ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦର୍ଶିନମ୍
ସେ ଅସୀମ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରିଥିବା।
ଵାଗିଂଦ୍ରିଯଂ ତଦୀଯଂ ଚ ପ୍ରୋଚ୍ଚରତ୍ତଦହର୍ନିଶମ୍
ତାଙ୍କର କଥା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦିନ ରାତି ସଦା କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ଏତନ୍ନାମାକ୍ଷରରସଂ ରସଯଂତୀ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.2.74.
ଏହି ନାମର ଅକ୍ଷର ରସକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନ ରାତି ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସଂମାର୍ଜନଂ ରଂଗମାଲାଃ ପ୍ରାସାଦଂ ପରିତଃ ସଦା
ସେଠାରେ ସଫା କରାଯାଏ, ମଞ୍ଚ ପାଇଁ ମାଳା ତିଆରି ହୁଏ, ଏବଂ ମନ୍ଦିର ସଦା ଘେରି ରହିଥାଏ।
ତତ୍ର ପାଶୁପତା ଯେ ଵୈ ପ୍ରଣଵେଶାର୍ଚନେ ରତାଃ
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ପ୍ରଣବ ନାଥଙ୍କ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ଵୈଶାଖସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମେକଦା ସା ତୁ ମାଧଵୀ
ବୈଶାଖ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ, ଏକଥର ମାଧବ ପର୍ବ ହେଲା।
ଯାତ୍ରାମିଲିତଭକ୍ତେଷୁ ପ୍ରାତର୍ଯାତେଷୁ ସର୍ଵତଃ
ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତମାନେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସକାଳେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ।
ଗାଯଂତୀ ମଧୁରଂ ଗୀତଂ ନୃତ୍ଯଂତୀ ନିଜଲୀଲଯା
ସେମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ ଏବଂ ନିଜ ଖେଳରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଅନେନୈଵ ଶରୀରେଣ ପାର୍ଥିଵେନ ମହାମତିଃ
ଏହି ମାଟିର ଦେହରେ, ସେ ମହାମନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ଯଲ୍ଲିଂଗାଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଜଟିଲିତାଂବରମ୍
ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକୃତି, ଝୁଟି ଜଟା ଧାରଣ କରି, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ରାଧଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଦ୍ଯାପି କ୍ଷେତ୍ରଵାସିନଃ
ରାଧାର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ, ଆଜି ମଧ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରବାସୀମାନେ।
ତତ୍ର ଜାଗରଣଂ କୃତ୍ଵା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମୁପୋଷିତାଃ
ସେଠାରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ଉପବାସ ରଖି, ଜାଗରଣ କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡୋଦର ମଧ୍ଯେ ତୁ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵତଃ 4.2.74.
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ସର୍ଵାଣ୍ଯାଯତନାନ୍ଯାଶୁ ସାବ୍ଧୀନି ସ ଗିରୀଣ୍ଯପି ।। 4.2.74.
ସମସ୍ତ ପୀଠ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଶୀଘ୍ର ଏଠାରେ ଅଛି।
ଯେ ନିଂଦଂତି ମହାଦେଵଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ନିଂଦଂତି ଯେଽଧିଯଃ 4.2.74.
ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଓଂକାରସଦୃଶଂ ଲିଂଗଂ ନ କ୍ଵଚିଜ୍ଜଗତୀତଲେ
ଓଁକାର ପରି ଲିଙ୍ଗ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଇମମଧ୍ଯାଯମାକର୍ଣ୍ଯ ନରସ୍ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏଥିରେ ମନ ଲଗାଇଥାଏ।
ନ ତୃପ୍ତୋସ୍ମି ଵିଶାଖାଥ ବ୍ରୂହି ତ୍ରୈଵିଷ୍ଟପୀଂ କଥାମ୍
ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ, ହେ ବିଶାଖା, ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗର କଥା କୁହ।
କଥଂ ଚ କଥିତା ଦେଵ୍ଯୈ ଦେଵଦେଵେନ ଷଣ୍ମୁଖ
ହେ ଷଣ୍ମୁଖ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ, ସେ କିପରି ଏହି କଥା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଥିଲେ?
ସ୍କଂଦ ଉଵାଚ ଆକର୍ଣଯ ମୁନେ ଵଚ୍ମି କଥାଂ ଶ୍ରମନିଵାରିଣୀମ୍
ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ହେ ମୁନି, ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଏମିତି ଏକ କଥା କହିବି, ଯାହା କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଦୂର କରେ।
ଵିରଜାଖ୍ଯଂ ହି ତତ୍ପୀଠଂ ତତ୍ର ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ପୀଠଟିକୁ 'ବିରଜା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ 'ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ' ନାମକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ତିସ୍ରସ୍ତୁ ସଂଗତାସ୍ତତ୍ର ସ୍ରୋତସ୍ଵିନ୍ଯୋ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ସେଠାରେ ଘଡ଼ାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ତିନୋଟି ଝରଣା ଏକଠି ହୋଇଛି।
ସ୍ରୋତୋମୂର୍ତିଧରାଃ ସାକ୍ଷାଲ୍ଲିଂଗସ୍ନପନହେତଵେ
ଏହି ଝରଣାଗୁଡ଼ିକ ଝରିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତିସ୍ରୋପି ହି ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ତାଃ ସରିତଃ କୁଂଭପାଣଯଃ
ଏହି ତିନୋଟି ନଦୀ, ଦିନର ତିନି ସମୟରେ, ଘଡ଼ା ଧରିଥିବା ରୂପରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି।
ଲିଂଗାନି ପରିତସ୍ତାଭିଃ ସ୍ଵନାମ୍ନାସ୍ଥାପି ତାନ୍ଯପି
ସେହି ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କର ନାମରେ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ସରସ୍ଵତୀଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ଦକ୍ଷିଣେନ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପାତ୍
ତ୍ରିବିଷ୍ଟପର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ 'ସରସ୍ବତୀଶ୍ୱର' ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।