ଵରଂ ଵିଷମପିପ୍ରାଶ୍ଯଂ ଶିଵସ୍ଵଂ ନୈଵ ଭକ୍ଷଯେତ୍
ବିଷ ଖାଇବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଜିନିଷ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶିଵସ୍ଯ ପରିପୁଷ୍ଟାଂଗାଃ ସ୍ପର୍ଶନୀଯା ନ ସାଧୁଭିଃ
ଯେମାନେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ଶରୀର ପୁଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ସାଧୁମାନେ ସେମାନେକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କଶ୍ଚିତ୍କାକଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ମଂଡୂକୀଂ ତାମିତସ୍ତତଃ
ଏକ କାକ ମେଢ଼କଟିକୁ ଦେଖି, ଏଉଁଠୁ ଓ ସେଉଁଠୁ ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିଲା।
ଵର୍ଷାଭ୍ଵୀ ତେନ ସା କ୍ଷିପ୍ତା କାକେନ କ୍ଷେତ୍ରବାହ୍ଯତଃ
ବର୍ଷାକାଳରେ, ସେ ମେଢ଼କକୁ କାକ ଧରି କ୍ଷେତ୍ରର ବାହାରକୁ ନେଇଗଲା।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକରଣତୋ ଲିଂଗସ୍ଯସ୍ପର୍ଶନାଦପି
ଲିଙ୍ଗକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଦ୍ୱାରା,
ଶୁଭାଵଯଵସଂସ୍ଥାନା ଶୁଭଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା
ସେ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଲାଭ କରିଥିଲା।
ସମ୍ଯଗ୍ଗୀତରହସ୍ଯଜ୍ଞା ନିତରାଂ ମଧୁରସ୍ଵରା 4.2.74.
ସେ ଗୀତର ଗୁପ୍ତତାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ଥିଲା।
ତାନା ଏକୋନପଂଚାଶ ତାଲା ଏକୋତ୍ତରଂଶତମ୍
ଏଠାରେ ଉନଚାଳିଶିଟି ସଙ୍ଗୀତ ସ୍ୱର ଓ ଏକଶେଏକ ତାଳ ଅଛି।
ଷଡ୍ଵିଂଶଦ୍ରାଗରାଗିଣ୍ଯ ଇତି ରାଗି ମୁଦାଵହାଃ
ଛବିଶିଟି ରାଗ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଗର ନିଜସ୍ୱ ଭାବ ଅଛି, ଏହି ରାଗମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯାଵଂତ ଏଵ ତାଲାଃ ସ୍ଯୁ ରାଗାସ୍ତାଵଂତ ଏଵ ହି
ଯେତେ ତାଳ ଅଛି, ସେତେ ରାଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି; ତାଳ ଯେତେ, ରାଗ ମଧ୍ୟ ସେତେ।
ମାଧଵୀ ମଧୁରାଲାପା ସଦୋଂକାରଂ ସମର୍ଚଯେତ୍
ମାଧବୀ ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥାରେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନି ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମଵାସନାଯୋଗାଦୋଂକାରଂ ବହ୍ଵମଂସ୍ତ ଵୈ
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ସେ 'ଓଁ' ଧ୍ୱନିକୁ ବହୁତ ମାନ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ଦମନସ୍ଥୈର୍ଯମଗମଦ୍ଯୋଗେନେଵ ମହାତ୍ମନଃ
ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଦୃଢତା ଅଭ୍ୟାସରେ, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାର ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଅତଂଦ୍ରିତମନା ଆସୀତ୍ସା ତଲ୍ଲିଂଗ ନିରୀକ୍ଷଣେ
ତାଙ୍କର ମନ ଅଚଞ୍ଚଳ ଥିଲା, ସେ ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ଦୃଢ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତାଵତ୍କାଲସ୍ତଯା ସାଧ୍ଵ୍ଯା ମହାନ୍ଵିଘ୍ନୋଽନୁମୀଯତେ ଲିଂଗାନଵେକ୍ଷଣାତ୍ତତ୍ର ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ କଥଂ ଭଵେତ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସାଧ୍ବୀ ରହିଲେ, ଲିଙ୍ଗକୁ ନ ଦେଖିବାରୁ ବଡ଼ ବାଧା ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା; ଏହା ପାଇଁ କେମିତି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେବ?
ଇତି ସଂଚିତଯଂତ୍ଯେଵ ସେଵାଂ ତତ୍ଯାଜ ନୋଂକୃତେଃ
ଏଭଳି ସେ ସେବା ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ 'ଓଁ' ଉପାସନାକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ।
ନାନ୍ଯ ଦ୍ଦିଦୃକ୍ଷିଣୀ ତସ୍ଯା ଅକ୍ଷିଣୀ ଶ୍ରୁତିଗେ ଅପି 4.2.74.
ତାଙ୍କର ଆଖି ଅନ୍ୟ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲାନି, ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲାନି।
ତସ୍ଯାଃ ଶବ୍ଦଗ୍ରହୌ ନାନ୍ଯ ଶବ୍ଦଗ୍ରହଣତତ୍ପରୌ
ତାଙ୍କର କାନ ଅନ୍ୟ କିଛି ଶବ୍ଦ ଧରିଲାନି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଶବ୍ଦକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଲାନି।
ନାନ୍ଯତ୍ର ଚରଣୌ ତସ୍ଯାଶ୍ଚରତଃ ସୁଖଵାଂଛଯା
ତାଙ୍କର ପାଦ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଚାଲିଲାନି, କେବଳ ସୁଖ ଲାଗି ଚାଲୁଥିଲା।
ଓଂକାରଂ ପ୍ରଣଵଂ ସାରଂ ପରବ୍ରହ୍ମପ୍ରକାଶକମ୍
'ଓଁ' ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ସାର, ଯାହା ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।
ସଦକ୍ଷରଂ ଚାଦିରୂପଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ପରାଵରମ୍
ଏହା ଚିରନ୍ତନ ଅକ୍ଷର, ଆଦିରୂପ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।
ସର୍ଵଲୋକୈକଜନକଂ ସର୍ଵଲୋକୈକରକ୍ଷକମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ।
ଆଦ୍ଯଂତରହିତଂ ନିତ୍ଯଂ ର୍ଶିଵଂ ଶଂକରମଵ୍ଯଯମ୍
ଏହାର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଏହା ଚିରନ୍ତନ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶିବମୟ ଓ ଅବିନାଶୀ।
ନିରୁପାଧିଂ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଂଜନମ୍
ଏହା କୌଣସି ଉପାଧି ନାହିଁ, ରୂପ ନାହିଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୌଷ୍ୟ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାତ୍ମାରାମମନଂତଂ ଚ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଦର୍ଶିନମ୍
ସେ ଅସୀମ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସବୁକିଛି ଦେଖିପାରିଥିବା।
ଵାଗିଂଦ୍ରିଯଂ ତଦୀଯଂ ଚ ପ୍ରୋଚ୍ଚରତ୍ତଦହର୍ନିଶମ୍
ତାଙ୍କର କଥା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦିନ ରାତି ସଦା କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ଏତନ୍ନାମାକ୍ଷରରସଂ ରସଯଂତୀ ଦିଵାନିଶମ୍ 4.2.74.
ଏହି ନାମର ଅକ୍ଷର ରସକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିନ ରାତି ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସଂମାର୍ଜନଂ ରଂଗମାଲାଃ ପ୍ରାସାଦଂ ପରିତଃ ସଦା
ସେଠାରେ ସଫା କରାଯାଏ, ମଞ୍ଚ ପାଇଁ ମାଳା ତିଆରି ହୁଏ, ଏବଂ ମନ୍ଦିର ସଦା ଘେରି ରହିଥାଏ।
ତତ୍ର ପାଶୁପତା ଯେ ଵୈ ପ୍ରଣଵେଶାର୍ଚନେ ରତାଃ
ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ପ୍ରଣବ ନାଥଙ୍କ ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ଵୈଶାଖସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମେକଦା ସା ତୁ ମାଧଵୀ
ବୈଶାଖ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତାରିଖରେ, ଏକଥର ମାଧବ ପର୍ବ ହେଲା।